Olrek

Wala kayo sa Lolo ko...

2011-09-20T15:46:00.003+08:00

Ngayon ko lang muling naalala, isang beses na papasok ako sa eskwela at sumakay ng jeep papuntang LRT-2 Anonas station, nakikipag-kwentuhan ang jeepney drayber sa isang pasahero. Kanilang pinag-uusapan ang kanilang mga Lolo. Malinaw kong narinig dahil malapit lamang ako sa kanila ang mga katagang "Wala ka sa Lolo ko..." Napatigil at nakinig ako sa kanilang usapan, puro "Wala ka sa Lolo ko..." ang tanging mga narinig ko. Tipong hindi ko na mawari kung sila ba'y naggagaguhan, talagang nagyayabangan lamang sila o 'di kaya isa na 'to sa mga humuhubog ng Kulturang Pilipino?

Noon pa man, lagi ko nang naririnig ang mga katagang 'yan, madalas ko 'tong naririnig sa mga walang pantaas na baro na mga manong na nakatambay sa tindahan ni Aling Nene habang sila'y umiinom ng gin bilog sa tanghaling tapat. Ang kanilang napag-uusapan ay pawang puro Lolo nila-- oo kung minsan di'y napag-uusapan ang kanilang mga asawa. Umabot pa nga sa punto na nabuo sa'king kamalayan noong bata pa ako na ang imahe't konsepto ni Batman at Superman ay mula sa mga Lolo. Kaya't aking naisip na itanong 'yon sa'king sariling Lolo subalit napangunahan ako ng takot dahil baka siya'y magalit kapag napag-alaman ko ang mga sikreto ng mga Lolo-- na galing sa kanila ang imahe't konsepto ni Batman at Superman. Marahil nanatili na 'to bilang isang "banat" o pampayabang ng bawat Pilipino.

Nagtataka nga ako dahil hindi ko man lang narinig na sumikat ang mga katagang: "Wala kayo sa Lola ko..., Wala kayo sa Tatay ko..., Wala kayo sa Nanay ko..., Wala kayo sa kapatid ko..., Wala kayo sa kapitbahay ko..., Wala kayo sa Ninong ko... atbp'ng mga Wala kayo sa _______ ko" Bakit kaya? Siguro kung meron man, hindi nun kayang higitan ang mga katagang "Wala kayo sa Lolo ko..."

Naisip ko lang kung ang mga apo nila Emilio Aguinaldo, ang dating unang ginoo na si Jose Miguel "Mike" Arroyo (FG), at Andal Ampatuan Jr. ay nagsasambit din ng mga katagang "Wala kayo sa Lolo ko..." Sakaling ang mga apo ng mga taong nabanggit ay magsabi ng mga katagang 'yon, ano naman kaya ang kanilang mga sasabihin? Ilan lang ang aking naiisip na maaari nilang mapagyabang o sambitin sa kanilang mga sarili o mga kaibigan, at ito ang mga sumusunod:

Sakaling ikaw ang apo ni Emilio Aguinaldo, maaaring maging banat mo ang mga 'to:

Wala kayo sa Lolo ko dahil siya ang Unang Pangulo ng Republika ng Pilipinas.
Wala kayo sa Lolo ko dahil siya ang nasa Limang pisong papel noon.
Wala kayo sa Lolo ko dahil siya ang nag-utos na mabura sa eksena si Andres Bonifacio, ganun na rin ang utol nito.
Wala kayo sa Lolo ko dahil siya ang nagbenta sa Pilipinas sa mga kamay ng mga Amerikano, tumanggap daw siya ng $800,000!
Wala kayo sa Lolo ko dahil kahit maraming kontrobersiyang bumalot sa kanyang imahe, e tinuturing pa rin siyang isa sa mga Pambansang Bayani ng Pilipinas.
Wala kayo sa Lolo ko dahil mas kinikilalang bayani ang angkang Aguinaldo kaysa sa mga Bonifacio.

Sakaling ikaw ang apo ng dating unang ginoo na si Jose Miguel "Mike" Arroyo (FG), maaaring maging banat mo ang mga 'to:

Wala kayo sa Lolo ko dahil siya ang unang ginoo noong namumuno ang kanyang asawa na si Gloria Macapagal-Arroyo ng halos siyam (9) na taon.
Wala kayo sa Lolo ko dahil naging pinakamakapangyarihan na babae sa Pilipinas ang asawa niya.
Wala kayo sa Lolo ko dahil nakapagbukas siya ng maraming bank accounts sa iba't ibang sulok ng mundo.
Wala kayo sa Lolo ko dahil sangkot siya sa kontrobersiya ng Jose Pidal.
Wala kayo sa Lolo ko dahil may mga helicopters siya at naibenta pa niya sa PNP na mga second hand naman.
Wala kayo sa Lolo ko dahil nalasahan na nila ang kaban ng bayan ng Pilipinas.

Ee kung ikaw ang apo ni Andal Ampatuan, Jr. sa tingin ko ang pinakamalupet mong mababanat ay ang mga sumusunod:

Wala kayo sa Lolo ko, Datu 'yon!
Wala kayo sa Lolo ko dahil alam mo ba yung Maguindanao Massacre? Lolo ko ata ang promotor nun!
Wala kayo sa Lolo ko dahil malakas ang kapit nila sa pamilyang Arroyo.
Wala kayo sa Lolo ko dahil kung pupunta ka man ng Mindanao, e medyo safe ka na dahil sa mga resbak ng Lolo ko.
Wala kayo sa Lolo ko dahil hindi mahahatulang guilty 'yan at malakas ata ang impluwensiya namin sa hustisya ng Pilipinas!

Ilan lamang ang mga nabanggit na banat na pwedeng maging angkop sa mga taong nabanggit. Kayo na mag-isip na iba pang mga banat, hehe. Wala talaga tayong ibabatbat sa mga Lolo na nabanggit, malamang maaari na sila maging mga kalaban ni Batman at Superman. Subalit isa lang ang masasabi ko sa sarili kong Lolo at marahil sa Lolo niyo rin-- wala kayo sa Lolo ko dahil siya ay may totoong dangal at prinsipyo sa buhay. Mabuhay ang mga Lolo! Gayon na rin ang mga Lola hehe.

Eee Ikaw, ano masasabi mo sa Lolo mo?

Olrek

Buwan ng Wika kamo?

2011-08-19T06:11:00.005+08:00

Alinsunod sa Proklamasyon Blg. 1041, ang buwan ng Agosto raw ang "Buwan ng Wikang Pambansa". Kaya nga't nagliparan at nagkalat ang mga tao sa mga social networking sites at kung saan-saan na nagsasabing: "Sa buwan na 'to, hindi ako mag-i-ingles, gagamitin ko ang wikang Filipino" Nanunumbalik din ang mga iba't ibang Pilipinong musika't sayaw, literatura at sining nang dahil sa buwan na 'to. Samantala sumagi sa'king isip, hindi ko alam ang itatawag sa isang tao o sa mga taong hindi nakakaalam ng paggunita't pagdiriwang nito sa tuwing sasapit ang buwan ng Agosto. Ewan ko lang sa mga Jejemon na mayroong sariling selebrasyon o pagdiriwang ng "Jejenese" (Jejenese: sariling wika ng mga Jejemons ayon kay Lourd de Veyra), tutal naman e may sarili silang wika. Sa tuwing sumasapit ang buwan na 'to, labis kong naaalala ang mga tanyag na kataga ng "Number One sa puso ng mga Pilipino" na si Jose P. Rizal: (baka sa iba si Manny Pacquaio o 'di kaya si Phil Younghusband)

"Ang hindi magmahal sa sariling wika ay higit sa hayop at malansang isda; kaya ating pagyamaning kusa, gaya ng inang sa atin ay nagpala."

Sobrang wild kung iisipin mo no? Sa tuwing naririnig ko rin nga ang mga katagang 'yan, naaalala ko 'yong TV show na 'Bayani' sa dos (ABS-CBN), ayon sa pagkakaalala ko a, ang mga katagang 'yan ay sinambit ni Pepe sa isang patimpalak. Hehe, 'yon lang, di ko na maalala e.

So balik tayo sa sinabi ko, tuwing sumasapit ang buwan ng Agosto, maraming nakakaalala sa mga katagang 'yan. Muling nahuhukay sa lupa at ginagawang status ng mga tao 'yan sa Facebook o 'di kaya sa twitter o sa plurk, o 'di kaya ginagawang quote para mapansin ng crush nila kapag sila'y mag-gm sa kaibigan nila, at siyempre pa ito ang pinakasolidong kasabihan o slogan ng Komisyon ng Wikang Filipino at siyempre DepEd.

Hindi ko na siguro kinakailangan pang palawakin ang mga katagang sinambit at iniwan ni Rizal. Bilang mga Pilipino, ito nga ang dapat nagpapaalala sa'tin sa pagkalinga't pagpapayaman ng sariling wika. Pwera na lang kung ikaw si Apl de ap ng Black Eyed Peas na ang wika ay "Bebot". Ewan, subukan niyong namnamin ang liriko ng kanyang awit baka sakaling maintindihan niyo.

Bale, salamat kay Rizal dahil sa kanyang mga malulupet na mga kataga, gayon din kay Quezon, siyempre kaya nga walang pasok ang mga paaralan sa siyudad ng Quezon kahapon e, at isa pa, siya ata ang bida sa Buwan ng Wika. Mapapansin mo naman dito o:

Kaya kita mo si Quezon may Q.C. Circle 'yan, Ama ng Wikang Pambansa pa, e 'yong tatay ba ni Gloria? May kaugnayan siguro sa pera bukod nakatatak ang mukha niya sa Dalawang Daang pisong papel na salapi-- saka pakitanong na lang siguro si Mikey Arroyo, baka masagot niya ang tanong na 'yan. So 'yon, muli, salamat kay Quezon, ang Ama ng Wikang Pambansa.

Ang tema ng Buwan ng Wika ngayon ayon sa KWF at sa pakikipagtulungan ng DepEd ay: "Ang Filipino ay Wikang Panlahat, Ilaw at Lakas sa Tuwid na Landas" Napakasarap basahin at pakinggan nito, nakakabuhay ng naghihingalong alab sa damdamin ng bawat Pilipino at higit sa lahat-- sumasalamin sa "daang matuwid" ni PNoy. Biruin mo nga naman, halos taon-taon nagkakaroon ng iba't ibang klaseng mga tema para sa Buwan ng Wika na 'to, ang huhusay at malaman ang mga temang nailalabas ng mga Kumisyong saklaw ito. Ang kaso nga lang e, ang paggunita't pagpapayaman ng sariling wika ay nangyayari lamang kada isang buwan sa isang taon ng mga Pilipino. Mas mahaba pa nga ata ang mga buwan na kung saan sumisigaw ang mga mag-aaral ng La Salle ng "Animo" sa Araneta Coliseum. Masaklap pa rito e, isang buwan na nga lang guniginita, e mukhang sumasablay pa at nababale-wala. Kung sa bagay, ba't mo nga naman sasanayin ang sarili na gamitin ang sariling wika kung ang sikat, patok, at "cool" ay ang Ingles? 'Yan din ang kailangan sa totoo lang para hindi mahuli ang mga Pilipino sa "Global Economic Comptetition" na tinatawag. Dahil sa kawalan ng mga "goods and commodities" ng bansa, tanging mga tao ang i-aangat at siyempre pa, Ingles ang kanilang pangunahing armas.

Naisip ko pa, kung may mga dayuhan na dumarayo't nagbabakasyon sa 'ting bansa, mga Pilipino pa nga ang nag-eeffort na mag-Ingles e at ito'y nakakatuwa na nakakalungkot. Naaalala ko ang propesor ko na nag-aral at nanatili sa Japan ng ilang taon, kanyang nasabi na kung ikaw ay isang dayuhan sa bansang Japan, kinakailangan mong matutunan ang Nihonggo: ang kanilang sariling wika. Hindi sila magbubuhos ng oras at pagod para piliting mag-Ingles sa mukha mo. Sa madaling salita, ikaw ang mag-aadjust, hindi sila. Bale yun, kayo na mag-isip at mag-analisa.

Marahil ang bansang 'to ay napakalansa na sa kaloob-looban. Kung ang wika'y binaon na sa limot, gayon din ang kultura't historya ng bansa. Nakakatawang isipin na mas magaling pa mag-ingles ang mga kabataan ngayon kaysa sa pagsasalita o paggamit nila ng wikang Filipino. Kung sa bagay, baduy at korni nga naman mag-Filipino diba? Ito lang 'yon e--

Ingles = Sosyal, mayaman, may dating, malupet, at matalino

Filipino = Pang-mahirap, pangskwater, baduy, jologs, at mahina ang kokote

Kaya kung ako sa inyo sa Buwan ng Wika, sakaling bibili ka ng fishballs, sabihin mo sa mga tropa mo-- "Let's make tusok-tusok of the fishballs". At least, may salitang Filipino pa rin.

Tusukin ko mga dila niyong pasosyal kayo e. Nasa Pilipinas kayo, ba't ka mag-iingles?

Olrek

Paunang bati... ulit

2011-08-14T03:16:00.002+08:00

Susubukan kong buhayin 'tong blog na 'to since matagal na 'to. Maraming mababasa ang mga interesado sa akin at sa mga pinagsasabi ko rito, siguro kung sino ako noon, ngayon at ewan kung nagbago ba nga ko? hehe. Nakakatuwa lang mabasa ang mga nakaraang sulatin, mapa-ingles man o filipino. Baduy at nakakatawa ang mga nailathala ko ngayon-- at doon ako natutuwa. At kung mapapansin nga pala, babagsak din dito ang mga ginagawa kong notes sa Facebook ukol sa lipunan at kung ano ano pa. Kapag napagdesisyunan ko nang i-link 'to sa Facebook, gagawin ko para mabasa naman ng mga kaibigan at kakilala ko ang mga nasa isip ko (kung interesado man sila siyempre).

Ang mga komento't pananaw (kung ano pang klase 'yan) ay malugod kong tinatanggap.

Aa may komento ka? Sige ilathala mo.

2011-08-14T03:14:00.002+08:00

Dalawang tao ang mga naging matunog sa pandinig ko noong nakaraang mga araw (salamat sa media at sa mga social networking sites)-- oo, sina Christopher Lao at Mideo Cruz. Hindi ko sila kilala personally, at wala rin akong intensyon sa sulatin kong 'to na sila'y ipagtanggol o kutyain tulad ng ginagawa ng mga taong-bayan. Nakakatuwa lang basahin ang mga komento ng tao-bayan ukol sa mga ginawa ng mga taong nabanggit (Lao at Cruz).

Mula sa mga komento ng taong-bayan, doon mo makikita't mababata na talagang mayroong "kulang" sa edukasyon na ibinibigay ng mismong bansa natin. Malamang pati sa pagsusulat ko e, may "kulang" ika nga ng iba o sa madaling salita e, "walang sense". Pero ang nakakatuwa lang e, parang ang lahat ay lumalabas na may pinag-aralan kapag sila ay nakapag-komento ukol sa mga taong 'yon. Ay hindi, lumalabas silang matalino at superior sa kanilang pananalita, e ano naman kaya ang kanilang mga adhikain ukol sa mga nabuong isyu sa mga taong 'yon? Siguro ang mga komentong 'yon ay para makapagparating ng kanilang saloobin at opinyon? O, baka naman sila'y tinamaan lang ng "Bandwagon effect", ewan ko lang a. Pero 'yon nga, ano ang layunin ng lahat ng 'yon?

Hindi ko alam, pero sa tingin ko, mas maraming isyu o di kaya bagay sa 'ting bansa o sa buong mundo ang masarap pagbigyan ng mga komento't opinyon. Hindi ko sinasabing 'wag ng mag-komento sa ginawang paglusong ng sasakyan sa baha ni Lao o sa likha ni Cruz na kasalukuyang ine-exhibit sa CPP at sa iba pang mga bali-balita. Kahit naman na sinong tao, kahit ako may sariling opinyon ukol sa mga bagay na 'to. Ang gusto ko lang puntuhin e, nakaka-umay na, uunlad ba ang Pilipinas sa pagbibigay ng mga komento't opinyon sa mga ginawa ng mga taong nabanggit? Ewan, sa tingin ko hindi e.

Hindi kaya talagang naumay na ang bawat isa sa pagbibigay ng mga matatalino't may laman na opinyon ukol sa tunay na sitwasyon ng bansa na magandang mapag-usapan o mapag-diskusyunan bilang mamamayan? O sumusunod na lamang ang bawat isa sa ibinabato ng media sa 'ting mga telebisyon at kompyuter? Hindi ba napapansin ng taong-bayan ang tunay na mga isyu't sitwasyon ng bansang 'to? Hindi ba naiisip ng bawat isa ang mga nilathala ng kasaysayan na hanggang ngayon ay sumasalamin sa 'ting kasalukuyan? -- e sa tingin mo?

Malamang nga e, maiksi ang alaala ng mga Pilipino at saka 'yon, naisip ko bigla, lahat naman ng mga 'yan mapa-Lao o Cruz na isyu 'yan, makakalimutan din ng taong-bayan 'yan. Kung sa bagay, mukhang natutunan ng kalimutan ng mga Pilipino si Gloria. Si Macoy nga mukhang nakalimutan na e, si Gloria, Lao at Cruz pa kaya? Isama mo na rin diyan 'yong mga bumili ng 1 billion php na kape na mga taga-PAGCOR. Hindi kaya kulang lang tayo sa kape diba?

Olrek

Puma-planking ka ba?

2011-08-14T03:13:00.002+08:00

Sa tuwing nagbubukas ako ng Facebook ko, nakakakita ako ng mga kakaibang trip sa buhay. May mga mangilan-ilan na malulupet ang trip, saktong trip, steady trip, at may mga papansing trip. Oo alam ko, at naiintindihan ko na may mga "kanya-kanyang trip" lang ang lahat, at may kasunod 'yan na pasintabi-- "walang pakialamanan ng trip" o 'di kaya, "walang basagan ng trip". 'Wag kang mag-alala, medyo trip ko 'yong nambabasag ng trip lalo na kung pawang hindi ginamitan ng utak ang trip na 'yon. Kanya-kanyang trip lang 'yan diba?

Tulad ng nasabi ko, may mga "papansin" trip at isa na rito ang kinalolokohan ng mga tao ngayon lalo na sa Facebook, 'yung tinatawag nilang "Planking". Sa mga hindi pa alam kung ano 'to, nagmula raw 'to sa Europa (England) noong late 90s na sinundan ng mga bansang Japan, France, Australia, USA, New Zealand at "worldwide" na raw sa ngayon ayon sa pag-google ko at kung ano at paano ito gawin-- e i-google mo na lang. Saka malamang 'yan, isa sa mga dinami-dami mong kaibigan ang nakapag-like na ng page ng Planking.

Kung "worldwide" na ang usapan, talagang hindi pahuhuli ang mga Pilipino, sa katunayan nga, may tinatawag na silang "Planking Pinas" dito sa Facebook, lupet talaga ng mga Pilipino, ayaw pahuli e no? Bukod pa sa "Planking Pinas", hindi pahuhuli ang mga Kolehiyo't Unibersidad siyempre. Siguro isasama na rin nila 'yang Planking na 'yan sa UAAP at NCAA, tutal naman e nagkakaroon na ng mga iba't ibang grupo e. At least 'yon mabibigyan ng oportunidad ang lahat, hindi lang 'yong mga physically fit, mahuhusay, matatangkad at gayot sa naturang sports na 'yon ang mga pwedeng makilahok dito-- tutal naman ang sabi ng mga taong puma-planking e para sa lahat daw 'to.

Malamang nga't nagpapapansin lang ang mga pumaplanking sa daan at kung saan man, hayaan na natin sila-- kulang sa pansin e. Siguro nga'y talagang kulang sa pansin lang ang mga Pilipino, e kita mo naman kasi napapansin tayo ng ibang mga bansa dahil sa mga katiwalian at kahirapan ng bansa natin, kaya ba't 'di na lang tayo magpapansin sa ibang paraan tulad na lamang ng pag-planking sa kubeta't basurahan? Baka marahil sa ganoong paraan e, makalimutan ng mga taga-ibang bansa ang mga negatibong pananaw sa bansa natin.

Aaa, baka naman ang ibig sabihin lang ng pagpa-planking ng mga kabataang Pilipino ay nagpapakita lang ng kanilang pagka-bored sa mga nangyayari sa paligid sa panahong 'to. Pagka-bored sa ipinangakong konseptong "daang matuwid" ni PNoy. Marahil dahil 'to sa gutom at panget na sistema ng edukasyon ng bansa kaya naaapektuhan na ang kanilang mga kokote at nauuwi sa Planking na 'yan. Hindi na ako magtataka na baka sa darating na pangalawang SONA ni PNoy e mag-planking na lamang ang mga magpoprotesta sa labas ng Batasang Pambansa.

Azkals

2011-08-14T03:12:00.001+08:00

Kamakailan lang madalas kong naririnig ang "Azkals", oo 'yung football team ng Pilipinas. Nakakatuwang isipin na sa panahon ngayon, e nagkakaroon na ng audience ang mga manlalaro ng football. Patuloy na bumabagabag sa isip ko kung talaga bang naaappreciate na ng mga Pilipino ang sport na 'to o 'di kaya dahil napapanahon lamang ito dahil sa nasho-showbiz ang isa mga manlalaro ng Azkals na 'yung si Phil Younghusband na 'yan kay Angel Locsin? O pwede ring dahil pangshowbiz 'yung mukha nung Younghusband, subukan niyo i-type sa Google "Philippine Azkals" lalabas 'yung website bilang pangalawang resulta ng mga mahilig magsabi ng "chuva" na 'yan (kung ano mang salita 'yan).

Ang pinagtataka ko, kung may kaugnayan sa showbiz ang isa sa mga manlalaro ng kupunan kaya sumisikat ang sports na 'to, e bakit si Alex Crisano ng PBA, hindi naman sumikat noong nashowbiz siya kay Ethel Booba? Aaa sa bagay, wala naman sa FHM's 100 sexiest 'yung si Ethel Booba e, kung nandun man e, malabong siyang maki-bangka kay Angel Locsin sa top 10.

Malamang nga, pwede maging rason ang pagiging puge at matipuno nung Phil Younghusband (noong tinype ko sa Google 'yung Philippine Azkals, at tiningnan ko ang mga resulta sa mga larawan, puro mukha nung Younghusband ang lumabas e, ang labo, try niyo) Kung sa bagay, mas maraming naging taga-suporta't fans ang Ateneo noong panahon ni Chris Tiu sa UAAP, hehehe.

Siguro nga ang mas naaappreciate ng mga Pilipino ngayon sa football ay 'yung mga manlalaro, hindi 'yung mismong sport na 'to. Halimbawa, subukan nating ipasok si Piolo Pascual o di kaya si John Lloyd Cruz sa eksena bilang malulupit na manlalaro ng Football tulad ni Younghusband, malamang e mas lalong magkakandarapa ang madla at lalong sisikat ang sports na 'to. Sa tingin ko, kikita lalo ang Milo Best sa sem break o di kaya sa summer sa sports na football, siyempre e sikat ang larong 'to sa bansa, sino ba naman ang pahuhuli? At siyempre pa, marami ang magsusuot ng mga jersey ng Football, tulad sa basketball diba, isa 'yan sa mga porma ng mga Pilipino e. Mainit nga naman sa bansa, kaya tama lang na magjersey diba?

Oo nga't nakakatuwa at proud tayong isipin bilang Pilipino ang mga panalo't dangal na ibinibigay ng kuponang ito para sa 'ting bansa. Hindi naman matatawaran ang karangalang dinadala ng kuponang 'to sa bansa, tulad na lang ni Pacman na naging Congressman na diba? Hindi ako magtataka kung isa sa mga miyembro ng Azkals ang maging bahagi ng Pulitika in the future.

E kung ganun lang din, palitan na lang natin ang mga nakaupo sa pwesto, tulad na lamang ni PNoy, imbes na panot at walang gelpren, e 'yung mga tulad na lang ni Phil Younghusband na gwapo't matipuno ang iluklok sa pwesto baka sakaling mas mayroong ma-ilink ang media at mas maappreciate ng taong bayan ang gobyerno ng Pilipinas. Marahil sa mga tulad ni Phil Younghusband mararamdaman malamang ang "daang matuwid".

Olrek

2011-08-14T03:11:00.001+08:00

Bukod sa elevator, madalas nating nakikita ang mga escalator sa mga malls, opisina, sa LRT at MRT stations at kung saan saan pa na may 2nd floor o 3rd floor, o kung saan man na mas mataas o mababa sa ground floor ng naturang istruktura. Pero teka, ano nga ba talaga ang escalator na 'yan? Hindi ako mechanical engineer o arkitekto o kung ano mang mekaniko, pero ayon sa about.com: "..transport device that moves people" at hindi rin daw pala ito ginamit noon as means of transport ng tao, for amusement lang daw noong una. Kaya pala noong bata pa ko, tuwang-tuwa ako rito dahil parang transformers ang dating, hindi nga lang nagtatransform pero ewan, parang ganun e. Pero yun nga, simple lang naman ang usapan sa escalator, dadalhin ka nito pataas man o pababa, pababa man o pataas. Kung sino man ang mga nag-imbento nito, paki-google na lang po.

Sa tingin ko lang, ang pinakagasgas at gamit na gamit na escalator sa Metro Manila ay ang mga nasa LRT at MRT stations. Ilang milyong paa ang umaapak rito araw-araw. Gusto mo ng statistics? Pakitanong na lang sa SWS survey, o di kaya sa google ulit. Pero ang pinakanakakaaliw at nakakatuwa sa lahat tungkol sa mga escalators ng LRT at MRT stations e ang paraan ng mga Pilipino sa pagsakay o paggamit nito.

Mga halimbawa kung paakyat:

i. Konting bwelo, sabay magaang pagtalon - bukod sa mga bata na ginagawa ito bago pa man tumuntong sa unang apakan ng escalator, may mangilan-ilan din ang gumagawa nito. Kadalasan yung mga magkasintahan na magkaholding hands e, ewan. Malamang namimiss nila ang kanilang pagkabata.

ii. Paghihintay ng tamang "timing" sa pagtuntong - iwas disgrasya malamang. Pero may mga ilang tao ang kulang na lang e, maghintay ng pasko bago pa man tumuntong.

iii. Para sa mga bagets na lalake: medyo may angas na may halong pag-aayos ng damit at buhok - pagtuntong sa unang tapakan ng escalator, lumilingon pa sa likod o kung saan man, sabay aayusin ang damit, kadalasan yung kwelyo e. Sabay hawak at pag-aayos ng buhok, lalo na mga one-sided na buhok na parang emo.

iv. Para sa mga bagets na babae: may class na may poise na maarte AT pasosyal - kadalasan 'to nangyayari sa mga chiks e, sa unang pag-apak sa escalator may tunong pa ng takong o di kaya napakagaan ng tapak. Sabay ilalabas ang salamin sa kikay bag at mananalamin. Mag-aayos ng buhok na parang pang-commercial ng shampoo, lalo na kung mahaba ang buhok. AT magsasabi ng "grabe so init naman"

v. Ilalabas ang cellphone at gagamitan ng front view camera ang sarili - hanggang sa escalator ba naman e, titingnan mo pa sarili mo? baka tinitingnan din ang nasa likod, baka chiks, hehehe.

vi. Sasandal sa hawakan o railings - ito ang pinakamadalas na makikita sa mga taong sasakay ng tren habang nasa escalator pa lamang. Ewan ko, pero marami ang gumagawa nito, baka pagod lang.

vii. Parak style - tatayo sa gitna ng apakan at hindi magpaparaan at mukhang ayaw ng may katabi. Nakastraight body pa.

viii. Run forrest run! - hango sa pelikula ni Tom Hanks na "Forrest Gump", tatakbo kahit wala pa naman ang tren. Lalahok ata sa Fun Run o di kaya sa mga "Run" na nauuso ngayon at nag eensayo na para mapalakas ang cardio.

Ewan, ilan lang ata ang mga 'yan sa mga paraan ng mga Pilipino sa pagsakay o paggamit patungong itaas ng escalator sa LRT at MRT stations. Sa kabilang dako naman e, ang paraan ng pagbaba.

Dalawa lang ang nakikita at napapansin ko e, ito ang mga sumusunod:

i. Steady at tamang cool lang - Pag-apak sa pababang escalator, steady lang. Tamang naghihintay lang ng biyahe pababa.

ii. Nagmamadali - maiintindihan ko at kung sino man kung talagang nagmamadali ang tao e lalo na sa klase sa eskwela o trabaho o kung saan mang duty ang pupuntahan ninuman. Pero kung minsan nakakairita at nakakagagong tingnan ang mga tao na nagmamadali pababa. Paunahan ata pagdating sa exit mismo ng istasyon e. Dalawa nga ang nilagay na means of passage doon sa mga istasyon e, isang konkretong hagdanan at escalator. Kung tatakbo kayo, doon na lang sa hagdanan. Bakit sa escalator kailangan pang tumakbo o magmadali pababa? Aaa, para mas mabilis, kasi moving nga naman. O di kaya, gusto nilang magburn ng fats para makalahok sa mga fun runs o marathon o kung ano mang takbuhan 'yan na nagiging "front" ng ibang mga tao para sabihin na sila'y healthy living people. Pwede ring may snatcher ng kwintas na nanggaling pa sa Quiapo at gumamit ng tren. Naisip ko rin baka nag-away ang magkasintahan at nauwi sa pag-eemo. Aaa, baka natatae lang?

Parang napapansin ko tuloy lalung-lalo na pagdating sa kaisipan ng pagmamadali pababa ng mga tao gamit ang escalator sa mga LRT at MRT stations na nagmamadali ang mga tao sa takbo ng panahon o oras upang hindi na rin siguro mapansin ang hirap na dinaranas ng bawat isa. Unti-unti na ring nauubusan ng pasensya sa paghihintay sa bawat pagpatak ng segundo't minuto ng buhay. O baka nangangahulugan lang ito na gusto nilang sulitin ang bawat pagkakataon sa paggamit ng transportasyon na ito AT kung maaari'y ulit-uliting ng mabilis dahil magtataas na ang pamasahe sa mga LRT at MRT stations.

Bakit kaya hindi tayo magmadali paakyat kaysa pababa? Sa bagay, nakakapagod nga naman ang paakyat. Kaya pababa na lang.

Olrek

Hithit buga

2011-08-14T03:09:00.003+08:00

Sa July 1, 2011 paiigtingin na ng pamahalaan ang Republic Act 9211 o Tobacco Regulation Act. Sa madaling salita e, manghuhuli na ang mga blue boys (girls) o yellow boys (girls) o kung ano mang kulay ang suot nila, (basta MMDA) ng mga naninigarilyo sa mga pampublikong lugar. Ilang beses ko na nakita sa mga balita sa telebisyon, nabasa sa mga dyaryo ang patungkol dito.

Siguro nga'y ito ay "big deal" sa mga nagyoyosi. Hassle pa 'to sa mga naninigarilyo dahil hindi nga naman makakayosi bigla-biglaan sa mga lugar na tinatayuan, tinatambayan, pinaghihintayan ng sasakyan o nilalakaran. Hassle din 'to sa mga pasosyal at nagkukunwaring nagsusunog ng kanilang mga baga. Isipin mo nga naman e, mababawasan ang kanilang pagpapasosyal, dahil mawawala ang kanilang hawak na Black Bat o Mild Seven o kung ano mang yosi 'yan na ginagawang status symbol. Medyo mababawasan ng charisma ang mga kabataang lalaki na ginagamit ang yosi para magmukhang tigasin o kung ano man. Malamang, medyo hihina ang kita ng mga kapehan sa Starbucks kung talagang masusunod 'to.

Sa kabilang dako nga naman, malamang matutuwa ang mga "side walk sweepers" dito. Bukod sa samu't saring kalat sa kalye, e mas marami ata sa palagay ko ang upos ng sigarilyo. Sa bagay, biruin mo nga naman e no, buong araw sila nagwawalis sa kamaynilaan, panay upos ng sigarilyo ang kanilang nawawalis. Malamang nga sa isang araw ng kanilang pagwawalis sa kalye, malabong hindi sila makakita ng mga upos. Ipagpapalagay na rin natin na mas mataas pa ang posibilidad na makawalis sila ng daan-daang upos sa isang araw kaysa sa makakita't makawalis ng bentesingko sentimos. Ewan, pero sa tingin ko ganun 'yon e.

Sakaling mahuli si Juan ng paninigarilyo sa mga tinakda ng MMDA na lugar na "no smoking", limandaang piso ang makakaltas sa bulsa bilang multa, kung walang maibabayad, edi walong oras ng "community service". Simple lang naman usapan diba? 'Yon nga lang e, paano ang mga kumikita ng mababa pa sa limandaang piso kada araw? Yung mga taong naghahanap buhay sa pamamagitan ng paglalako ng pagkain, gamit, atbp sa kalye, mga taong naghahanap buhay sa pamamagitan ng pagbabarker o pagtatawag ng mga pasahero para sa mga pampublikong sasakyan, 'yung mga taong naglalakad at nagmumuni-muni sa kalsada na naghahanap ng kanilang mapapasukan upang makapagtrabaho at iba pang mga taong nasa kalye sa kanilang pang-araw araw na pamumuhay. Oo nga't hindi naman lahat sila'y naninigarilyo, subalit karamihan sa kanila ay may mga hithit na sigarilyo sa kanilang mga bibig. Ewan. Hindi naman siguro 'to magiging problema sa mga mahuhuli na mga party pipol na pagkasindi pa lang ng sigarilyo e tapon kaagad. Matalik na kaibigan nila si Ninoy e. At si Cory na rin pala.

Ok naman 'tong batas na 'to e, biruin mo nga naman kung MMDA ka na nanghuhuli ng mga naninigarilyo sa mga lugar na ipinagbabawal 'to, instant 500 pesos. Sa isang araw, maka sampung (10) mamamayan ka na mahuli, aba e, 5,000 pesos na 'yon, mahina pa nga ang sampu na mahuhuli mo. Naks may mga pang-cabaret na ule ang mga ungas. Bukod pa don e, sa ibang mga makokotongan mo dahil sa paglabag sa batas trapiko o trip mo lang hulihin, papatak ng daan-daan din 'yan. Bukod sa busog ka na sa umaga, tanghalian, meryenda at hapunan, mapapasaya mo pa si misis at ibang chiks mo, ayus diba?

Ang target ng MMDA ay maging "100% smoke-free metro" ang Metro Manila, sarap basahin at pakinggan, sobra. Baka sa pagkakataong 'to, magawa nilang 100% 'yan, di-tulad sa pangangala't pagsasabatas ng mga batas trapiko na nagreresulta ng mga sakuna sa bayan ni Juan.

Olrek

Manny

2009-11-18T15:41:00.002+08:00

Noong nakaraang linggo, sinabing tumigil na naman ang Pilipinas dahil sa laban ni Manny Pacquaio kay Miguel Cotto. Siyempre, since tumigil ang Pilipinas, nangangahulugan lamang na lahat ay nakatutok sa kanikanilang mga telebisyon para lang masaksihan ang laban ni Manny. Ayon nga sa mga kapulisan natin, bumababa ang crime rate sa Pilipinas kapag may laban si Manny, nakakatuwa ano? Pero siguro kung ako yung kriminal, sasamantalahin ko na ang pagkakataon tutal naman tutok ang lahat sa laban e. Yun e, kung ako 'yung kriminal, pero hindi naman ako kriminal, kaya kalimutan na 'yun. Labo.

Nakakatawa rin noong araw na 'yon, maaga akong gumising para lamang makahanap ng live stream dito sa net. Marami kang makikitang may live stream e, pero kadalasan mga peke 'yung mga lalabas sa screen mo. Sinwerte lang ako na nakakuha ng stream dahil sa mga batchmates ko nung HS pa ko. Kaya salamat sa kanila. Pero going back, mapapansin na halos lahat ng mga Pilipino, kanya-kanyang diskarte sa panonood ng laban ni Manny. Siyempre naman, para sa mga may laman ang mga bulsa, idaan mo na lang 'yan sa mga sinehan ng mga Malls lalo pa man Live, BIG screen, at aircon ang loob. Pero hindi ko maalala kung magkano ang ticket pero malamang hindi hihigit sa limandaang piso (500 php) 'yan. Isama mo pa roon 'yung chibog mo sa loob, at kung may mga kasama ka man, e baka pati sila kailangan mong gastusan. Pagkatapos pa ng laban ni Manny, e san pa ba ang bagsak niyo? Edi sa mall pa rin, mas malakas ang posibilidad na gumastos ka pa, mall 'yan e! So, 'yung pagpunta't panonood sa mga sine ay para lamang talaga sa mga may laman ang mga bulsa, 'yun ang sa tingin ko a.

Siyempre naman, pagdating sa mga mall, reserved seating 'yan madalas e. Malasin ka man at hindi umabot ang sweldo mo sa takdang araw ng pagbili ng ticket o di kaya, hindi ka kagad nakadilhensiya sa mga kaibigan at sa mga magulang mo, 'wag ka mag-alala, may mga bar and restaurant tayo sa paligid-ligid. Balita ko, umaabot ng walong daan hanggang isang libo (800-1000 php) ang halaga na ilalabas mo rito. Mahal ano? Pero isipin mo na lang, may mga pakulo o promo ang mga bar and restaurant na 'yan. Siyempre, para masulit mo naman ang iyong binayad, may libre na silang almusal at tanghalian na kung minsan ay buffet pa! Panalo rin ano? Kita mo naman, habang nanonood ka, may pagkain kang nakahain sa harapan mo na hindi nauubos ang suplay. Bukod pa roon e, kung di ka FT o Food Trip, pwede ka namang mag TT o Toma Trip. Kadalasan kasi ang mga pumupunta diyan ay pamilya at magkakabarkada't kaibigan. Ito lang 'yon e, kung pamilya siyempre, FT 'yan, sakaling may totoma, panigurado si Daddy at Kumpare lang 'yan. Kung mga magbabarkada't magkakaibigan, malamang parehas 'yan, o di kaya TT lang. May mga promo o pakulo rin ang mga management ng mga bar and restaurant na 'yan pagdating sa toma. May mga 5+1, 6+1, at kung ano ano pang mga plus plus 'yan! Wala ka rin namang talo pagdating sa mga bar and restaurant, at balita ko, reserved seating din diyan e. Sulit din siguro ang pera mo. 'Yun nga lang, matapos niyong manood doon, malamang sa mall din ang bagsak niyo pagkatapos.

Nabanggit ko kanina na makakakuha ka rin naman ng live stream mula sa net. Kung may net ka sa bahay mo, swerte mo, matiyaga ka lang, may instant stream ka na ng laban ni Manny. Sakali mang wala kang net sa bahay mo, kung may kaibigan ka na may net, puntahan mo, at siyempre makinood ka. Pero kung masungit ang ermats ng kaibigan mo, nako 'wag ka na mag-aksaya ng laway o pagod, punta ka na lang sa mga internet cafe. Malamang 'yan punuan din ang mga 'yan dahil una, puntahan ang mga internet cafe dahil sa mga laro sa computer, DOTA at kung ano ano pang klaseng mga laro. Pangalawa, may mga gumagamit ng net para makapag Facebook, YM, Skype at kung ano ano pang kalokohan sa net. Pangatlo siyempre, ang mga nakikinood o nakikiusosyo sa mga nanonood ng laban ni Manny. Malamang 'yan, ang bantay ng internet cafe ay nanonood kaya hindi ka na rin mahihirapan kung saka-sakali. Kulangin man ang pera mong dala o kung wala ka talagang pera, makinood ka na lang sa bantay.

Pero kung ikaw 'yung tipong tamang tipid lang o di kaya wala ka lang talagang pera pampanood ng laban ni Manny ng live ayon sa mga nabanggit ko sa taas (Sine, Bar and Restaurant at Internet), pwes 'wag kang mawalan ng loob dahil may mga politiko/mga tatakbong politiko tayong mababait kahit papaano. Tulad na lamang sa barangay namin, naglagay sila ng malaking LCD screen na may live streaming ng laban ni Manny. O diba, napakabait no? Hindi lang 'yon, siyempre sa mga covered court ng barangay, mainit, covered nga e, kulob ang loob. Kaya namimigay sila ng mga pamaypay! Panalo talaga ang mga politiko/tatakbong politiko! 'Yun nga lang, may malalaking MUKHA nila na nakalagay mismo sa pamaypay na gagamitin mo, kabilaan pa! Talagang napakahusay ng mga tao. Heto pa, bukod sa mga mukha ng mga kasamahan mo sa loob na kapitbahay mo man o hindi, e siyempre, maraming nakapaskil o poster ang mga politiko/tatakbong politiko na makikita mo sa paligid mo. Kaya hindi rin mapupunta ang atensyon mo sa laban ni Manny. E paano pa kung undercard ang laban, siyempre hindi 'yan ang inaantay natin kaya magmumuni-muni ka muna sa loob, tingin dito, tingin doon. Pero ang punto, at least may mapupuntahan ka sakali mang tamang tipid ka o di kaya wala ka lang talagang pera pampanood ng laban ni Manny ng live! Libre 'yan.

Pero ito, kung talagang tamad ka lang sa buhay mo at wala ka talagang kapera pera o computer na may internet, 'wag kang mag-alala pwede mo namang buksan na lang ang telebisyon mo at ilipat sa channel na nagpapalabas ng laban ni Manny, 'yun nga lang, nanalo na si Manny sa laban niya, halos kasisimula pa lamang ng laban ng mga undercards doon sa pinanonood mo dahil sa sobrang delay! Masaklap pa e, sakaling nandun na sa laban ni Manny ang pinapakita ng istasyon na 'yon, e tatadtarin ka rin ng mga komersyals o advertisements. Bawat round 'yan, may mahigit pa sa tatlong minutong laban ni Manny ang air time. Nakakatawa pa niyan, diyan nagsusulputan ang mga komersyal at advertisements na minsan mo lang makikita sa talang buhay mo sa panonood ng regular sa telebisyon. Tulad na lamang ng pagkain ng mga manok at baboy atbp'ng mga komersyal na raket ng mga iba't ibang nilalang sa mundo. Ganun e.

'Yan ang mga paraan kung paano ka makakapanood ng laban ni Manny. Malas mo kung tulad ng laban ni Manny kay Ricky Hatton noong nakaraan bago kay Cotto, e dalawang (2) rounds lang ang itinagal ng laban. Hindi naging sulit ang ibinayad ng mga may pera sa sine, bar and restaurant at mga nag-internet sa mga internet cafe. Kahit papaano itong huling laban ni Manny e, sinulit naman niya ang mga pera ng mga kababayan niya, umabot ng labindalawang (12) rounds. Sulit na 'yun, nakatagal ka sa komportableng upuan ng sinehan at naenjoy mo ang mga pagkain at inumin sa mga bar and restaurant.

Dahil sa pagkakapanalo ni Manny kay Cotto, malaking pera na naman ang kanyang makukuha para makabili ng kanyang mga luho sa buhay at siyempre, magamit para sa kanyang pagkandidato sa susunod na halalan. Sa patuloy na pag-angat ni Manny sa buhay, mapashowbiz man o boxing o pera, mas lalo pa ring dumarami ang nagugutom sa lansangan sa Pilipinas. Ang mga taong ito ang nagiging masugid na taga-suporta ni Manny sa mga laban niya, tanggapin na natin ang katotohanan na napalaking porsyento ng mga kababayan natin ang lubog sa kahirapan at sila ang mga taong patuloy na naniniwala kay Manny. Marahil marapat na lamang na maging inspirasyon na lamang si Manny sa atin bilang isang Pilipino, hindi bilang bayani at hindi rin bilang isang politiko pagdating ng panahon pero kung paano niya inangat ang kanyang pamumuhay bilang isang Pilipino. Pinaghirapan din naman niya ang kanyang tagumpay. Kaya tayo bilang Pilipino, may laban din tayo sa buhay tulad ni Manny sa tuwing siya'y aakyat at lalaban sa ring, 'yun ang laban natin sa ating mga sarili kung tayo ba'y tunay na mga Pilipino.

Anong pake mo?

2009-11-16T14:07:00.002+08:00

Pinanganak ang mga tao sa mundong 'to na may buhok sa ulo, manipis man o makapal. 'Yun nga lang, kung minsan natuturingang "kalbo" ang isang sanggol kapag siya'y nag-aangkin ng manipis na buhok sa kanyang ulunan. Hindi ko maipinta ang mga kasagutan kung bakit aliw na aliw tayong magsabi ng "kalbo" sa isang tao. Kahit na kung minsan e, sadyang napaikli lang talaga ng kanyang buhok. Ang pagkakaalam ko, ang kalbo ay ang walang kabuhok buhok sa ulo. Tulad na lamang ni Bembol Roco. 'Yan ang solidong nilalang, talagang kalbo siya at nilalagyan na lamang ng langis o wax ang ulo para raw kaakit-akit na tingnan. Pangkabig: Talagang mahusay na artista 'tong si Bembol, mapakontrabida man o bida kahit na siya'y kalbo.

Noong bata pa ko, nagtataka ako kung bakit hindi naman gaanong talamak ang mga kalbo sa kalye. Kapanahunan pa ni Cory na sinundan ni Ramos noon 'yon. Sakaling ako ma'y makakita ng kalbo sa kalye, tuwang-tuwa ako. Hindi ko malaman kung ba't ko nakukuhang matuwa sa mga kalbo noon. Siya nga pala, lahat ng aking nakikitang mga kalbo noon, mga kalalakihan lamang. Marahil noon pa ma'y ang pagiging kalbo ay sadyang inilathala lamang sa mga kalalakihan. Sa bagay, ang kababaihan naman ay itinuturing na may mahabang buhok. Ganito lang 'yon e:

maikling buhok, kalbo = Lalake ; mahabang buhok = Babae

..ganoon noon e, parang may idinikta na sa mga tao na ang babae ay ganito, ang lalake ay ganyan. Ang labo.

Naalala ko pa noon, may nagsabi sa'kin tungkol sa kakalbuhan ng isang lalake pero di ko na maalala kung sino nagsabi sa'kin. Ang mga kalbo nga raw ay ang marka na ika'y nabilanggo. Kung sa bagay, ang lakas ng trip ng mga kapulisan e. Para may mapagtripan, kanilang kakalbuhin ang mga papasok sa bilangguan. 'Yun nga lang, hindi nila maaaring gamitin ang kanilang mga armas o baril dahil baka sila ang sumunod sa pila ng mga bagong pasok sa bilangguan. Naisip ko lang naman 'yan. Pero 'yun nga, marka ito na ika'y nabilanggo dahil sa loob, maaaring magamit mo yung buhok mo upang makapagtago ng mga armas na pampatay sa kapwa mo bilanggo. Siyempre, kung ikaw man ay may mahaba at makapal na buhok, tadtarin mo na ng karayom at patalim ito. Tiyak 'yun, may laban ka, pero siyempre, Bartolina ang abot mo pagkatapos. Kaya pakalbo ka na lang.

Sa panahon ngayon, ang pagiging kalbo ay nagiging simbolo na ng "coolness". Marami kasing kahulugan 'yan e, may mga taong ginagamit ang salitang 'yan para lang magpasosyal in relation sa pagiging kalbo. Subalit, may iba naman na ginagagamit ang coolness pagdating sa pagkakalbo ayon na rin sa teknikal na kahulugan ng salitang iyon.

Pahapyaw: Ang cool/ness ay kadalasan mong maririnig sa mga tambayan ng mga nakakaangat sa buhay o ang mga berdugo pagdating sa pera, ang mayayaman. Maririnig mo na lang sila, "Ang cool naman niyang bago mong hairstyle dude pare tsong tol, kalbo!" ...Tanginang 'yan! Hindi ko alam kung matatawa o matutuwa ako e. Ni hindi ko nga maintindihan kung ano ang cool sa kanila e, dahil alam ko ang cool ay cool, labo! Kaya kung ako sa'yo, punta ka dun, ikaw ang tumuklas sa kanilang coolness. Marami kasi 'yan e. May mga nakakairita talaga, may ibang bagay talaga, at may nakikigamit lang nito. Kumbaga, may cool talaga, may pa-cool, at hindi talaga cool na pilit ipinipilit sa sarili na siya'y cool. Kaawa-awa, nilamon ng sistema.
Sa kabilang dako naman, nagiging cool ang kalbo dahil totoo naman, cool o presko talaga ang pakiramdam sa ulo! Pucha naman, sino ba namang hindi malalamigan kung ganoon ang ulo mo. Madapuan lang ng kaunting hangin ang mga kalbo, cool na cool ang kanilang pakiramdam. 'Wag mo lang gaanong itapat sa aircon, mahirap na.

Isa sa mga paraan kung gusto mong makapag-ipon o makapagtipid habang ika'y kalbo, 'wag ka ng gumamit ng shampoo. Magkano ba ang shampoo sa suking tindahan? Ito'y naglalaro sa presyo ng apat at limang piso (4-5 php). Isipin mo na lang kung ika'y naliligo ng dalawa o tatlong beses sa isang araw, makakatipid ka rin ng halos dose hanggang kinse pesos (12-15php) dahil hindi mo na kinakailangang bumili ng shampoo! Ayos talaga ang mga kalbo, kailangan na lamang punteryahin ang katawan dahil binubuhusan lamang ang ulo ng tubig e. Labo.

Hindi ka lamang makakatipid sa pera, makakatipid ka rin ng oras kapag ika'y kalbo. Isipin mo na lang, pagkagising mo, kung ikaw ay may buhok, kinakailangan mo pang magsuklay kahit kaunti para namang maayos ang iyong sabog na buhok mula sa iyong pagkahimbing. Samantalang habang ikaw ay naliligo nga, hindi na kinakailangan pang pagtuunan ng pansin ang ulo mo, dahil ano pa nga ba't gagawin mo roon kundi buhusan lamang ng tubig. Matapos na maligo, hindi ka mamomroblemang mag-ayos ng buhok, magpatuyo ng buhok, maglagay ng gel o kung ano-ano pang kalokohan na inilalagay sa buhok. Ang pinakagusto kong matitipid mo sa oras kung ikaw ay kalbo, hindi mahahalatang ikaw ay hindi naligo, 'wag ka nga lang maaamoy, 'yun lang. Pero sakaling ang pagbabasehan ay pagtingin lamang, hindi mapapansin na ikaw ay hindi naligo e. Sakaling ikaw pa ay estudyante at alam mong male-late ka, 'wag ka na maligo at rekta na sa eskwelahan. Sabihin mo na lang sa kaklase mo sakaling ikaw ay maamoy nila, "hindi ako pumasok para amuyin niyo, pumasok ako para matuto" ...solid! Tss.

Marami pang mga benepisyo o kagandahan ang isang kalbo. Basta ba ikaw ay nagtataglay ng magandang korte ng ulo e, hindi mapapangitan ang mga tao sa estilo mong kalbo. Pero kung square ang ulo mo, 'wag ka na pakalbo, parang blokeng gulo ang ulo mo.

Kaya kung ikaw man ay interesado, maraming nagkalat na barberya rito sa Pilipinas, sa halagang kwarenta o singkwenta pesos (40-50php) kalbo ka na. Kung gusto mo naman, kumuha ka ng "razor", gawin mo sa harap ng salamin. Pwede mo ring sundan ang yapak ni Bembol, kumuha ka ng labaha at ahitin mo ang mga matitirang buhok sa iyong ulo.

Zafranco?

2009-10-04T20:57:00.003+08:00

Dumaan si Ondoy, marahil sa susunod na lamang ako magbibigay ng istorya tungkol doon. Kasabay na siguro ng mga litratong ginawa ko nung mismong araw ng bagyo. At isa pa, ang unang entry na gagawin ko dapat sa blog kong 'to e, ay natutungkol sa aking yumaong pinsan na si Giane. Pero sobrang nakakagago yung nakita ko sa net e, para bang gusto kong tumawa ng malakas and at the same time mainsulto?

Simula pa man noon na natuto akong magsulat ng aking pangalan, "Mark Ulrichk F. Zafranco" na ang nilalagay ko sa papel, sa mga test papers ko, libro, kwaderno, o kung saan pa na paglalagyan ng pangalan kong 'yan. Simula pa man noon na nagsimula akong mag-aral, lagi nang huli ang aking bilang dahil nga't nagsisimula sa letrang "Z" ang apelyido ko. Hanggang ngayon, bitbit ko ang apelyidong 'yan, siyempre 'yan yung nakalagay sa birth certificate ko e, kaya hindi ba obvious kung bakit 'yan ang gamit ko? Lahat ng mga sasabihin ko rito ay tungkol sa apelyidong 'yan.

Ang mga susunod na mababasa rito ay maaaring sang-ayunan o hindi sang-ayunan lalo na kung Zafranco o kamag-anak ko ang magbabasa. Maaaring magkaroon ng mga violent reactions kung sakaling mabasa man nila (mga Zafranco diyan sa iba't ibang lupalop ng mundo lalo na sa bansang America) ang mga nakapaloob dito sa aking napakatagal ng blog. Hindi bale, maaari naman kayong magbigay ng mga comment ninyo, wala akong pakialam kung ito ba'y negative o positive o kung ano man. Ang mga nakapaloob dito ay tanging produkto ng aking pag-iisip at damdamin sa mga oras na 'to.

Simulan natin pare.

Tulad nga ng nasabi ko sa itaas na "Zafranco" na ang bitbit ko eversince, actually wala naman akong pakialam talaga kung 'yon ang binigay sa akin na apelyido. Dahil wala akong magagawa, kinasal ang Nanay at Tatay ko, 'yon nga lang e, na-annuled kasi si Lalake nambubugbog, mukhang dinaig pa nga niya si Floyd Mayweather ee. Bakit? Eee paano ba naman, ni hindi man lang siya nagalusan! Tingnan mo nga naman e no, 'yan ang hirap e, hindi humahanap ng katapat. Nakuha pang manakit ng babae, lakas mo!

Kaya hayun si lalake lumipad tungong America upang magtago. Daig pa nga ang terorista e, ilang taon pa nagtago sa pamilya ni babae, marahil sa takot, nako malay ko. Siya lang makakasagot niyan. Sa America hayun, ang lakas magyabang na tipong siya ang hari ng espanya. Kulang na lang e lumuhod pati mga puti sa harap niya. Ang anak nama'y nakakatanggap ng mga materyal na bagay at maraming maraming baboy. Para kay lalake kasi, baboy ang nagpapatakbo ng mundo kaya hayun, limpak limpak na baboy ang ipinapadala sa anak. Eee ngayon si anak ay dalawampu't isang (21) taong gulang na at oo totoo na kailangan niya ng baboy upang mabuhay at lalung-lalo na makapag-aral at matupad ang kanyang mga mithiin sa buhay. Subalit, hindi mukhang baboy si anak e, sa likod ng kanyang isip, kanyang ninanais na makasama't makausap man lang si Tatay. Bukod sa mga materyal at baboy na hindi mo madadala sa hantungan mo, nakakatanggap din si anak ng mga malulutong na panlalait mula kay Tatay. Mapa-e-mail man, o mismong sa telepono, ee walang ligtas si anak sa mga salitang magpapagunaw ng mundo ninuman. Ang salitang "Bobo" ang pinakamalupet sa lahat, naniniwala ang bawat isa na wala naman talagang bobo sa mundo. Kahit na hindi pa 'yan nakapag-aral e, hindi bobo 'yan. Pero si Tatay, lakas talaga, lakas ng loob magsabi ng "Bobo" kay anak. SOLID e. Kung 'yon ang pamboost ni Tatay kay anak, nako, marahil siya ang bobo. (HAHA labo)

Si Tatay nga'y malayo na ang narating, nasa America siya e, ang layo nun tsong! Kung sa tingin niya, malayong-malayo na narating niya kaysa anak, pag-isipan niyang mabuti, baka magulat na lang siya kapag narealized niya na halos magkadikit lang pala sila. Naniniwala ang anak na ang pinagdaraanang hamon at pagsubok sa buhay ay nararapat, 'yan ang magpapakilala sa mundong ginagalawan at ng sarili mo kahit papaano. Siya nga'y matanda na't marami nang naranasan sa buhay ngunit ito ba'y kanyang nilalasap kahit na puno ito ng pighati't pagdurugo? Si Tatay lang ang makakasagot niyan.

Hindi kilala ni anak si Tatay, usapang pisikal man o mental o emosyonal o lahat na. Hayun! Kilala niya si Tatay sa pamamagitan ng boses, para bang si Charlie ng Charlie's Angels. Kung si Charlie hindi marunong pagsalitaan ang kanyang mga anghel ng maaanghang na mga salita, itong si Tatay kayang kaya, daig pa ang kontrabida sa mga palabas e. Marahil sasabihin ng iba kay anak, "wala kang magagawa, tatay mo 'yan e / kahit baliktarin pa ang mundo, tatay mo pa rin 'yan". Marahil sa teknikal na aspeto, oo Tatay ni anak 'yan. Siyempre nakasulat sa birth certificate ni anak e, wala talagang magagawa. Kumbaga, FACT 'yon. 'Yun nga lang e, si anak ay namumuhay ngayon na walang kinikilalang ama, hindi na niya kinakailangan pang makilala 'to. Kung sasabihin ng iba na si Tatay ang magpapakumpleto kay anak, diyan kayo/sila nagkakamali. Kahit ano pang sabihin ninuman, olats si Tatay kay anak. 'Wag ka ng magtanong, 'wag ka ng makulet, 'wag ka ng mag-isip.

Samantala, nakakatawa ang nakita ni anak sa net, marahil hindi ko kailangan pang banggitin ang eksaktong url o website na nakita ni anak sa mahiwagang Google. Ito'y tungkol pa rin siyempre sa apelyidong "Zafranco". Doon, nakita niya ang family tree ng Zafranco, ang saya saya. Nakita ni anak ang kanyang mga kamag-anak na noo'y kanyang tinatanong kay Nanay. Kahit mga pangalan at araw ng kapanganakan lamang ang nakapaloob doon ay maituturing na ito bilang mahalagang impormasyon kay anak. Natural, nandoon ang pangalan ni Tatay. Kaya't kanyang kin-lick ang ngalan at lumabas ang pangalan ng kanyang asawa't mga anak. WOOOO!

Si Tatay + Bagong asawa = Dalawang anak
(Ayon sa aking ibang impormasyon tatlo ang anak ni Tatay)

Hindi naman kinakasama ng loob ni anak ang nakita ukol sa pamilya ni Tatay. Wala 'yon. Ang nakakagago lang kay anak e, sa angkan na alam niya't kinalakhan, ay hindi man lang niya nakita ang kanyang pangalan bilang parte ng kanilang pamilya. Marahil 'yon ang katotohanan dahil sa simula't simula pa lamang, hindi ramdam ni anak na siya'y kabilang sa pamilyang 'yon. Maaaring ang apelyido ay dinugtong lamang upang sa gayon ay magkaroon ng apelyido si anak. Kung ano pa ang rason, bukas ang comment page ko sa ibaba ng entry na 'to. So, sakali pa lang sumikat si anak sa mga darating na mga panahon at bitbit ang apelyidong 'to, ee sila pa ang makikilala't mapupuri? Lakas talaga! SOLID!

Hindi naman sa kinaaayawan ni anak ang apelyido subalit 'yon ang namumuo sa kanyang isipan. Wala rin plano si anak na magpalit ng apelyido. Ang masasabi lamang ni anak, "Hindi nila ko kilala bilang Zafranco, mas lalong hindi ko kikilalanin ang mga Zafranco kahit pa gumanaw na ang mundo. Kayo ang nagpapabigat ng loob ko, hangga't nabubuhay tayo pare-parehas, hindi matatapos ang galit ko sa inyo. Hindi ako titigil na pabagsakin ang pangalan niyo, sa inyo ang halakhak ngayon, akin ang huli, itaga niyo pa sa lahat ng batong matatagpuan niyo sa mundo!"

'Yan ha, wala kang narinig sa'kin na mura, naging maingat ako sa pananalita ko pero tikman niyo ang unang pasabog ko sa inyo!

Ulrichk

2007: not for the year 2009

2009-02-03T16:13:00.004+08:00

You know that it would be untrue;
You know that I would be a liar;
If I was to say to you;
Girl, we couldn't get much higher

-The Doors, Light my Fire

btw, i'll make an entry for my cousin, Kuya Marc who passed away last December 6 of 2008. don't you worry kuya, this will be a good one, i promise! :D that'll be my first entry for this year, not this one.

your memories remain in our hearts forever... WE MISS YOU KUYA MARC, WE LOVE YOU! STAY SIC!

2006: takot

2008-11-06T20:34:00.001+08:00

Lumipas na ang All Saints Day at All Souls Day. Sa buong buhay ko yatang gumagawa ng entry dito sa blog ko eh, hindi ko pa nasusubukang makapagsulat tungkol sa mga araw na 'yan. Ma-try nga...

All Saints Day o kapag isinalin ko sa Filipino eh, Araw ng mga Santo at Araw ng mga kaluluwa ('yan ay ayon sa aking pagkaka-translate, pagpasensyahan niyo na). Simula pa nung bata ko hanggang ngayon (konti na lang ngayon, katiting na lang, ganito oh, hehe), 'yan ang araw na kinatatakutan ko. Bakit? Eh paano ba naman, diyan nagliliparan ang mga kwentong katatakutan sa kalye, at kung saan saan pa. Hindi ko maintindihan kung bakit 'yan ang napili ng ibang tao na magtakutan. Naisip ko, pwede namang magtakutan habang patay ang mga ilaw sa bahay o di kaya trip lang, pumunta sa madilim na lugar para lang manakot na sa tingin ko umaabot na sa panggagago. Marahil na rin dahil 'yan ang araw ng mga patay o kaluluwa. Pero ang ipinagtataka ko, bakit pa sila nagtatakutan, pwede namang maging taimtim ang celebration nito. Tulad na lamang ng pagdarasal at pag-aalala sa ating mga yumaong mga mahal sa buhay. Sadyang nakakagago ang mga tao dahil imbes na sila'y magdasal para sa kanilang mga mahal sa buhay na yumao na eh, nakukuha pa nilang manakot sa iba sa pamamagitan ng mga istoryang nakakapanindig balahibo, at kung ano ano pang raket. Ewan ko ba. Sadyang napakakomplikado ng pag-iisip ng tao kaya nagagawa nila 'yan.

Hindi naman natin sila masisisi kung 'yan ang kanilang gawain dahil maaaring ito'y naipasa lamang sa kanila ng kanilang mga kaninu-ninuan.

Naisip ko lang, sila Rizal kaya nung bata sila, nakukuha pa kaya nilang magtakutan sa gitna ng umuusbong giyera sa Pilipinas? May mga naisulat kaya si Rizal tungkol sa mga katulad ni Freddy ng Elm Street? Nakakapagtaka rin eh no. Eh kapag sumasapit ang mga araw na 'yan noong panahon pa ng Himagsikan, nakukuha pa kayang magsuot ng maskara at manakot sa daan nila Bonifacio? O di kaya nagkukwento kaya sila ng mga nakakatakot na mga istorya sa mga bata tuwing sasapit ang Araw ng Patay o Kaluluwa? Marahil hindi 'yan naitala ng ating kasaysayan. Pero sa tingin ko, hindi na rin nila maiisipang gawin 'yon dahil mas matatakot sila marahil sa mga buhay na mga Kastilang sundalo o di kaya sa mga Heneral at Prayle na kayang kumitil ng buhay.

Nang dahil sa konsepto ng pananakot eh, naisip ni Mader Lily na makagawa ng pelikula ang Shake Rattle & Roll. Aaminin ko, nung kabataan ko, sobrang takot ako sa pelikulang 'yon. Hinding-hindi ko makakalimutan 'yung Undin na lumalabas sa inidoro sa kasilyas. Ilang araw din sigurong di ako makatae at makaihi ng mag-isa sa kasilyas namin. Nagpapasama pa ko para may "watcher" ako sakaling may dumakot ng pwet ko habang nakaupo sa trono at ginagawa ang nakakapanindig balahibong ritwal. Sa kabutihang palad wala akong narinig o nabalitaan na nagsakit sa tumbong nang dahil sa Shake Rattle & Roll ni Mader Lily. Hindi lang tungkol sa Undin ang pelikulang 'yon, maraming kwento rin ang mapapanood dun. Para sa'kin, ayos at sakto lang naman 'yung pelikula sa tuwing binalik-balikan ko 'yon dahil yumaman siyempre si Mader Lily kasama ang mga producer at iba pa. At siyempre, kahit papaano eh, ito'y natangkilik ng mga Pilipino. So dahil dun, kahit papaano kumita ang movie industry ng Pilipinas. 'Yun nga lang eh, mas lalo nitong pinalakas ang konsepto ng katatakutan sa isip ng mga Pilipino.

Kung dati eh, ang konsepto ng pananakot ay hindi gaanong makateknolohiya eh, kumbaga, since nanggaling ito sa mga probinsya ang mga kwento lang ay tungkol sa mga manananggal, tiyanak, at tikbalang (di ko na maalala 'yung iba eh). Ngayon pucha, lumalabas na sa TV eh, high tek diba! Si Sadako na lumalabas sa TV o di kaya kapag napanood mo yung video na may sumpa galing sa kanya. Ang malupet nun, dati matatakot ka dahil sa hitsura nila, kakaiba eh, nakakatakot talaga. Ngayon, pagkatapos sumayaw sayaw ni Sadako papunta sa'yo, ipapakita niya 'yung mata niya, at dun ka mamamatay sa takot. Wild eh no? Hindi lang 'yon, may iba pa nga kong napanood, tumatawag na sa cellphone at telepono yung multo! Sadyang malupet na sila at sumasabay na rin sa teknolohiya ng mundo.

Kaya hayun, nang dahil sa pananakot o katatakutan maraming nabubuong mga tao. Dahil kung sila'y nasa dilim at nagtatakutan, ang maaaring mangyari eh, yakapin ni babae si lalake. Lalung-lalo na kung sobrang matatakutin si babae. At nang dahil sa dilim, pananakot may mga nabubuong relasyon na humahantong sa pagbuo ng isang tao. Ganyan katindi ang konsepto ng katatakutan.

Talagang hindi na natin marahil mapipigilan ang pagkalat ng kaisipang 'yan at ang maipasa ito sa ibang henerasyon dahil ito'y parte na rin ng ating kultura't katauhan natin bilang mga Pilipino. Ang akin lang, 'wag natin gawing araw ng katatakutan ang mga araw ng mga patay o kaluluwa. Respetuhin natin sila dahil kanila ng nilisan ang mundong ibabaw, 'wag sana natin sila gamitin para manakot ng iba. Sila na'y nananahimik at namumuhay sa kabilang buhay. Atin na lamang sila ipagdasal at igalang sa mga araw na 'yon. 'Wag tayong gumaya sa ibang kultura, itaguyod ang sariling atin. Maging taimtim at tahimik ang mga araw ng mga patay o kaluluwa upang maipakita't maipadama ang ating pagrespeto't paggalang sa kanila ganoon na rin sa ating mga yumaong mahal sa buhay.

Aking ineextend ang aking panalangin sa mga yumao kong kamag-anak at kaibigan, kina Lolo Erning, Lola Lucy, Tio Iyo, Tita Linda , Lola Naty, Lola Apong, sa asawa ng kapatid ng Lola, sa kaibigan at kaklase ko nung High School na si Renan, kamag-aral ko nung Grade School na si Credo, at sa lahat ng mga namayapa na...

2005: aydul

2008-10-28T03:32:00.001+08:00

Unang-una nagpapasalamat ako sa pc ng pinsan kong si Giane dahil nakakapag-internet, nakakapag-download ng "alam mo na"... edi MP3!, at siyempre nakakapagtype na naman dito sa blog kong malupet haha. Pero siyempre, papasalamat din ako kay Camps dahil siya nagyaya sa'kin na pumunta rito sa Farrrview! Layo eh, amp. Hayun..

Bawat tao marahil may kanya-kanyang idol/aydul/idolo at kung ano pang tawag nila dun sa konseptong 'yon. Hindi natin maaaring bastusin ang kanilang iniidolo, kumbaga eh, "bastusin mo nang lahat! ... 'wag lang ang idol ko". Diba? Iba sa kanila sa sobrang die hard o hardcore sa kanilang idolo eh, talagang dadanak ang dugo para lang ipagtanggol ang kanilang idolo. Nakakatuwang isipin na may ilan sa ating mga kababayan/kasangga/kadugo/kaibigan at kapitbahay ay ganyan ang pananaw pagdating sa idol. Tulad na lamang ng mga forums ng mga sikat na celebrity, mapaabs-cbn, gma, ibc13, rpn9, ptv4 at abc5 pa 'yan. Ang mga tao diyan, nagaadik buong araw at gabi para lang bantayan at ipagtanggol ang mga sinasabi ng mga taong may pagkakritiko ang dating ukol sa kanilang idolo. Di alam ng karamihan eh, 'yung mga kritikong 'yon ay may iniidolo rin, hindi lang nila inaamin dahil baka sila ay madale rin ng iba. Ang malubha eh, halos matadtad na ang keyboard kakatype ng mga taong 'yan. Kawawa naman ang space bar at enter! At ang iba, magdamag nakatambay at naglalagas ng bulsa sa mga internet shop/cafe para lang masubaybayan ang forums. Hindi lang pala sa forums nangyayari ang mga 'yan, kundi pati sa mga comment portion ng isang website na may mga streaming video ng kanilang iniidolo, official man o ito o pirata lang tulad na lamang ng mga videos sa youtube, diba? Basta ang importante at nasa isip ng isang tagahanga, nandoon sila para lang protektahan ang kanilang idolo.

Ako rin naman inaamin ko na may iniidolo ako sa buhay ko. Siyempre kasama na diyan ang nanay ko, given na 'yan eh, halos lahat naman ganyan ang isasagot lalo na kung live interview o slumbook. Pero 'yun nga, may iniidolo rin ako, naalala ko pa nung bata ako, sobrang idol ko si Batman. Hindi siya celebrity eh, superhero siya by night. Alalang-alala ko pa na every Sunday, kakasweldo man o hindi ng nanay ko, palagi akong binibilhan ng action figure ni Batman. Iba-iba 'yon kada-linggo. Noon kasi, pwede mo pang palitan ng armor o suot si Batman. May pangtubig siya na armor, may panlaban talaga at may panlipad din. Bukod dun, may mga armas o weapon at accessory din siya na kasama everytime na bibili ka ng armor niya. Kumbaga eh, parang uniform ng estudyante na grade school o elementary, kung nakapolo eh dapat nakashorts o pants. Siyempre, hindi mawawala ang kanyang sasakyan at motor. Naaalala ko pa, ayaw pa kong bilhan ng ganun ng nanay ko dahil mahal ang ganoon. Sobra kasi akong "bilmoko" noon. Pero siyempre, nadaan ko sa pakyut ko at panlalambing, hayun binilhan ako. So yun, habang tumatagal nun eh, masaya ang paglalaro ko ng Batman.
Kasama ko pa noon ang pinsan ko, eh nung bata kami, iyakin at pikon ako, kaya hayun, madalas akong asarin. Pero hindi pang-aasar na mataba ako o sa kaanyuan ko, kundi dahil daw si Batman ay mahina naman kumpara kay Superman at sa iba pang comic heroes. Malay ko ba na totoo 'yon? Masama pa nun eh, pinapalipad kasama ng baby rocket ang iba kong Batman na laruan, dahil kung malakas daw si Batman, eh makakabalik daw ulit siya sa'kin pagkatapos paliparin sa pamamagitan ng Baby Rocket.
Kaya hayun, madalas kong ipinagtatanggol si Batman hanggang sa tumulo na umagos ang malaposo kong luha. Dahil mahal ko si Batman eh, siya lang ang kalaro ko noong bata pa ko. Pero 'yun nga, lumipas na ang taon at dumating ako sa kinalalagyan ko ngayon at masasabi kong nawala na ang pagmamahal ko kay Batman dahil mas nabilib na ko sa isa sa mga malupet niyang kalaban, si Joker. Naimpluwensiyahan na ko marahil ng movie ng Batman kamakailan lang. Natural iba na ang pag-iisip ko tungkol dun pero aaminin ko, idol ko pa rin si Batman kahit na wala talaga siyang superpowers tulad ng iba. Bilib naman ako sa talino at diskarte niya kahit na minsan eh, sablay.

Kaya bilib pa rin ako sa mga tao ngayon, saan man sila nakikipagdigmaan para lang sa kanilang idolo, mapacelebrity, superhero, politiko, at kung ano ano pang idolo na mayroon sila dahil nananatili silang malupet sa pag-aaksaya ng oras, hehe joke lang. Marahil kung 'yon ang paraan para mamotivate, mainspire at mabuhay sila eh ayos lang naman sa'kin. Ano man ang rason nila, wala na kong say. Importante, masaya. Rak en rol lang diba?

-Ulrichk

tupa!

2008-10-21T21:39:00.000+08:00

Currently listening to: Slipknot (Gehenna) from All hope is gone album [ayos to.]

Nakakatuwang isipin na ginaganahan ako magpost ng entry ngayon, kahit na wala pa ring net sa bahay at sinusunog ang bulsa ko. Hindi ko inakala na porket sembreak eh.. marami akong maiisip na kabalbalan at kagaguhan.
So yun update lang: wala pa ring asenso ang paglalakad ko ng ID na 'yan. Dahil kanina, pagkarelease ng birth certificate ko na issued ng NSO, eh laking gulat ko dahil ang binigay sa'kin yung sa kapatid kong si Dodong! Anak ng pitumpu't puting tupa! Kaya bukas, babaybayin ko na naman ang v.luna rd papuntang east ave. At panigurado, kakain na naman ako sa Jbee o sa Dunkin Donuts. HAY, isa lang ibig sabihin niyan eh = GASTOS!
Kaya ang resulta: walang birth cert = kulang requirements for postal id shit = walang id!
walang id = hindi makukuha ang backpay!

Pagkagaling NSO, umuwi muna ko at pumunta sa kapitbahay kong si Camps. Tumutulong din kasi ako mag-ayos ng mahiwaga niyang PC hehe, kahit na ang tulong ko ay cheer lang! haha. Kahapon pala (10.20.08), nagpunta kami sa lugar na tinatawag na Cubao, at hayun naglakad kami papunta at pauwi. Isa lang masasabi ko, tangina kagaguhan! biruin mo, simula sa amin (anonas) papuntang Cubao! Pero ayos lang kasi exercise kahit papaano. Ika nga ni Camps, "burn the fats!" shet, may ibuburn pa ba sakin bukod sa tiyan kong puro alak? HAHA.

Nang dahil sa paghahanap ng isang piyesa ng PC na lahat ng pinuntahan namin, walang tindang ganun at nakakawindang. nakakabaliw. hay. At kanina, naulit ulit 'yon, umabot na kami ng Arayat, Cubao. WAH. Lahat ng usok galing sa jeep, sinalo ng mukha ko! Good luck naman talaga. Ahh, para sa inyong kaalaman, may pera kami pampasahe pero trip lang talaga namin maglakad. Pasalamat na lang din sa Big Uhaw o Big Gulp ng 7-11 dahil napapawi ang uhaw namin! naks. At sa Marlboro Lights at lighter kong baby Cricket na lagi kong kasama saan man ako pumunta. Isa lang ang naisip ko..
Lakad sa main road w/ all types of vehicles + yosi + malamig na inumin + init ng panahon = amp! di ko alam, kayo na magsabi. HAHA. eer.

Tama na 'yang lakad-lakad na 'yan, nakakapagod kapag binabalikan ko pa. HEHE. Hinding-hindi ko makakalimutan ang nakita kong shirts sa Cubao Expo. Sobrang na-elibs at natuwa ako dahil mas maganda pa kaysa sa Artwork shirts ko. At ang mga shirt na 'yon ay LOMO shirts! Panget lang pakinggan pero ang saya saya. Mahal ko pa rin ang Artwork subalit gusto kong i-try ang mga shirt na 'yon. Sakto pa naman mag 2nd sem na at kailangan ng maraming stock na damit dahil kami'y civilian. Weee.

Sooo yun, if ever may alam kayong shirt na sa tingin niyo ay may uniqueness at artsy-artsy ang dating eh ipagbigay alam niyo naman sa'kin.. please! ahh, yung affordable sana, hehe.
(nasa mood ako ngayon kahit masakit ang binti ko kalalakad, gutom na ko at gusto ko ng umuwi.)

sige..

Dumaan

2008-10-17T19:45:00.000+08:00

HAHA. Nakakatawang basahin ang mga previous entries ko. Akalain mo nga naman na naisulat ko noon yung mga yun. Shet, disgrace to, para kong emo noon, kulang na lang eh, maglaslas ako. Hay, ito ang epekto ng bored at sabog.

Nasa internet shop ako ngayon, alam mo na ang dahilan kung binabasa mo blog ko. Well, sa mga makakabasa pa lang nito, wag niyo nang basahin, wala kayong mapupulot HAHA. So yun going back, putol kasi ang dakila kong DSL. Natigil at nasira tuloy ang negosyo ko sa pagdadownload ng Porn at kung ano ano pa. Para sa inyong impormasyon, quality porn yata ang pinoproduce ko, swerte lang at meron kasing membership sa sikat na porn site. HEHE.

Hindi ko alam kung bakit nag login ako sa blogger matapos kong basahin mga entry ko noon. Galing lang ako sa Aurora para bumili ng Sim Card. Nasira na kasi yung luma kong Sim, asar nga eh, bigla na lang nawalan ng signal last monday (ewan nakalimutan ko na yung petsa). Basta yun, sira ang sim ko hanggang ngayon, hindi ko pa naipapasok sa telepono ko tong binili kong sim. I-text ko na lang kayo kung alam ko number niyo para sa bago kong numero. Hindi ko ilalagay dito dahil wala rin naman kukuha nun at mag-aaksaya lang ako ng lakas para lang itype yung mga numero nun.

Hayun naisip ko na ang ilalagay ko rito.

Kahapon (Huwebes), pumunta ako ng Makati para kunin ang minimithing backpay ko sa dati kong pinagtatrabahuan (dati kasi akong Giggolo, hehe, amp). Dahil sa mabait talaga ang fortune at lalo na si Lord, nakuha ko naman. Pero naalala ko lang, nung naglalakad ako sa Makati, siyempre may mga nakakasalubong ako. Hindi ko maintindihan hanggang ngayon kung bakit tumitingin sila sa'kin, hmm. Oo alam ko, hindi ako gwapo, 'wag kayong mag-alala hindi ako mag-fi-feeling, di ako ganun. Wala naman akong tae sa mukha. Hay. Obvious naman kasi na ang Makati ay parang sentro ng negosyo at opisina sa Pilipinas. Ayos dun, maraming pera, siguro kapag hinoldap mo lahat ng tao dun, matutumbasan mo yaman ni Henry Sy (siya kasi ang pinakamayamang Pilipino ngayon, ayon sa balita). Ayos yun, pero baka pati pera ni Henry Sy, matangay mo HAHA. So yun, wag niyong gagawin yun, masama yun. Naisip ko lang bigla yun, nako basta pera, masisira ka. Tsk. So yun, going back, since maraming negosyo, opisina at pera (bakit kasama pati pera?), eh natural mga tao dun nakaCorporate attire, hehe wow. Nakakatuwa nga eh, sa daan ako lang mukhang rugged. Oh well, wala naman akong pake dahil di naman ako nagtatrabaho tulad nila, dakilang estudyante lang ako. Basta yun, baduy kasi ako manamit hehehe.
(ano ba 'tong sinulat ko rito? walang sense hehe)

So yun naisip ko na talaga yung gusto ko ilagay dito. Tungkol sa ID. Lintek na ID yan hindi ko tuloy mapa-encash ang mahiwagang cheke na binigay sa'kin bilang backpay ko. Hay. Napakarami kong mabibiling Butong Pakwan at Mani doon. Hehehe. Bakit pa kasi kailangan ng ID? Hehe, pagpasensyahan niyo na ko, natatanga na ko dahil sa ID na 'yan. Nakakaasar lang talaga. At yun ang pagkakaabalahan ko next week, ang lintek na mga ID na 'yan! Ito ay epekto ng walang yosi. Hehehe.

Bago ko i-logout ulit ang Blogger ko, at umuwi na ng bahay dahil gutom na ko. Marahil matagal na naman bago magkaroon ng post o entry dito. Tinatamad nga pala ko mag English at wala ko sa mood mag English, at saka di na yata ko marunong magsulat ng English, hehehe. Puro kasi hapon ang pinapanood ko ngayon, oo yung Bukkake, hehehe joke lang. Basta mga kartuns ng hapon, masaya panoorin pero yun nga lang, parang mabobobo ka sa english, kasi mali rin ang subtitle eh, amp. Ahh... yun. If ever may pera na ulit ako na malaki, ipapakabit ko na ang DSL! HAY. Hirap ng walang internet sa tahanan, asar.
Basta yun, since may oras pa ngayong sembreak, may ginagawa akong istorya na sa tingin ko magiging maayos na this time, ihihiwalay ko yung address (url) nun, hindi rito sa psychedelic. Wala kong mabibitawang description about dun, basta masaya ako at naisip ko mga kabalbalan na yun HAHA. Ahhh.. sige yun lang.

(kailangan ko na ng Nicotine sa katawan, yan ang isa sa mga droga ko.. ooops. hehe)

Feel

2008-06-30T22:55:00.000+08:00

if it wasn't love, it was a lot like it. .. :)

2004: All Under Heaven

2008-06-16T11:11:00.000+08:00

Why does everyone feel like my enemy? I don't want to become any part of depression. I've had enough, I'm sick and tired. Just bring the sun, or I'm gone.

Fate seems to recreate, I just can't escape, something holds me down and makes me act a way I can't explain. Even now I can feel it coming over me, choking me as I'm falling behind. You can all say you know me, but you have no clue what my dreams could show you.

I need to find the bright side, where it's safer and calmer. ..

nanananananana!

2008-06-09T03:44:00.000+08:00

time check: 3:52am
can't sleep.
"something" is bugging me.
eeerr, i don't know.
currently listening to Champagne Supernova by Oasis.

*sigh*
!!! (the heck..)
thoughts, insights..? (where, where?)
darn it, i'm totally messed up.

time check again: 4:04am

Query

2008-06-02T04:52:00.000+08:00

Due to boredom. I can't blog properly. There are some things that are bugging me.

1.anong favorite number mo? bakit?
*3 siguro. bday ko.
2. do you watch CSI?
*dati.
3. anong kulay ng tsinelas mo?
*black
4. Ano ang weirdest na kantang narinig
mo?
*wala yata.
5. sino huli mong ka-text kanina?
*wala akong ka-text eh. text niyo ko para may katext.
6. ano pinag-usapan niyo...?
*...
7. naglakwatsa ka na ba ulit?
*oo yata.
8. saan ang favorite mong hang-out?
*wala naman.
9. sino madalas mong kasama sa internet
shop?
*kapatid ko, si Dan.
10. anong favorite subject mo?
*Psych 101
11.familiar ka ba sa soh- cah- toa?
*oo
12. sino ang least favorite teacher mo?
*wala naman. may kilala akong teacher, hahaha. wala lang
13. sino sa classmates mo ang magaling
mag- joke?
*wala akong classmate eh, papasok pa lang ako. pero siguro ikaw yun.
14. kailan ka huling naligo sa ilog?
*hindi pa ko nakakaligo sa ilog.
15. ano ang sinabi ng kaibigan mo na
nakapagpairita sa iyo?
*"maarte raw" ako. btw, salamat.
16. mahilig ka ba sa street foods?
*di masyado.
17. sino ang pinakaweird mong kakilala?
*sarili ko na yun. hehe.
18. mahilig ka ba sa movies?
*oo.
18. worst movie?
*war of the worlds. ang baduy kasi.
19. best book?
*marami akong gusto eh.
20. kilala mo si bob ong?
*oo.
21. who is/are your favorite senior friends?
*ewan ko hehe.
22. may button pin/s ka? ilan?
*wala.
23. ano ang favorite mong gawin pag
walang pasok?
*magsulat.makinig ng musika.marami-rami rin.
24. masaya ka ba?
*hindi eh.
25. may kilala ka ba na ang initials ay
LADP?
*wala, anong klaseng tanong yan.
26. Name one person who always texts
you.
*wala naman.
27 . Name two negative things about
you?
*mayabang.mapride
28.What were you doing 30 minutes ago?
*chillin
29. Sport you wanted To learn?
*none
30. Ever tried gymnastics?
*yes.
31. What was the last thing you bought?
*Marlboro lights
32.Do you talk a lot?
*sometimes. it depends
33. Where is your brother?
*/s they're asleep.
34. How was your day yesterday?
*medyo nakakalungkot.
35. Are you an optimistic one
*i am.
36. People describe you as....
*Maarte, Sensitive, Galit sa mundo.. 'yan ang sabi nila..
37. Contented in life?
*yes.
38. Do you skip meals?
*sometimes, when i'm drunk.
39. Are you happy with the love of
your life?
*what the fuck.
40. Do you consider Yourself smart?
*hmm, yes.
41. Are you typically a jolly person?
*no
42. Name one enemy of yours:
*wala akong enemy. di naman ako superhero.
43. Name one close girl friend:
*sino nga ba?
44. Whos the first person in your
inbox?
*not a person eh. Globe.
45. What did the last text message you
received say?
*As of ... Your account balance is 0.00
46. Do you go to gym?
*no.
47. Song playing at the moment:
*Stand by me - Oasis
48. How do you cope with stress?
*yosi while blogging.
49. Ever broken someone's heart?
*yes.
50. What makes you happy?
*family. friends.
51.What is the last thing you said
aloud?
*YEAH!

eeer..

1. Your name plus "ko" ?
*Ulrichkko ..ano yan?
2. Two feelings at the moment ?
*tired.sleepy.
3. What are you listening to right
now?
*Linger - The Cranberries
4. A part of a song lyric that's in
your mind right now ?
*"do you have to let it linger?"
6. What is your highlight of the week?
*eer, yung nabadtrip ako. basta yun.
7. What are you craving to have right
now?
*Vans slip-on, abstract design.
8. Any unforgettable childhood memory ?
*ewan.
9. A not-so-good childhood memory ?
*marami eh.
10. What are your nicknames ?
*Meak. Ulrichk. Olrek. Uwik. Ulwik.
11. Your plans for tomorrow ?
*wala pa.
12. Your two plans for today ?
*kunin ang transcript sa feu. pasa ng requirements sa pup.
13. Are you thinking of someone right
now?
*yes.
14. Do you party ?
*di masyado. birthday party, oo.
15. Do you like twins ?
*not really.
16. Fill in the blank "I am ..
*sorry.
18. Say anything you like to whoever is
reading
*thanks.
19. Are you hungry ?
*yes.
20. Who do you miss right now ?
*co-workers.
21. Last friend you saw online ?
*wala eh
22. Last friend you saw go offline ?
*Miguel Almonte
23. What do you like about night ?
*stars
24. If you were in a farm, what do you
want to see ?
*wtf
25. Last person who gave a comment to
you ?
*Mac
26. Did you like it ?
*ayos lang.
27. Do you play an instrument ? What
instrument ?
*frustrated musician yata ako.
28. What song did u last hear ?
*When the music is over - The Doors
29. Where did you hear it from ?
*Windows Media Player
30. Now what are you listening to ?
*Yellow (Piano version) - Coldplay
31. Who haven't you seen in awhile?
(give 3)
*marami sila.
32. Do you miss them ?
*op kors.
33. Where ARE THEY !?
*sa tabi tabi lang.
34. Given a choice, would you sing or
dance?
*sing?
35. What were you doing before
answering this survey?
*posting the first survey in my blog.
36. Globe, Smart or Sun?
*Globe
37. What is the favorite brand of shoes
u have?
*Vans

this may be the last. /

Do the world a favor: fill it out
and post it for all your friends. Do
this because the person who filled it
out before you didn't sit here for ages
for nothing. Answer all the questions
honestly, no lying to avoid stuff.
(Wow, there are rules to be followed. Wtf am i doing.. sorry boredom prevails)

starting time:
* 6:03am
Name:
* Mark Ulrichk F. Zafranco
Sister/s:
* none
brother/s:
* 3 (Dan, Dodong, Justine)
eye color:
* fuschia or orange? HAHA. Dark brown.
Shoe size:
* 9
height:
* five seven
how old:
* 20
What are you wearing right now?
* sando, boxers, eyeglasses
Where do you live?
* Project 2, Quezon City
Favorite Numbers:
* 3 and 27
Favorite Drink:
* H20
Favorite Months:
* March, April, December
Favorite Breakfast:
* Pandesal w/ Milo. Solve.
*****Have You Ever*****
Broken a bone:
* no
Been in a hot tub:
* yes.
Swam in the ocean:
* yes.
Fallen asleep in school:
* yes.
Broken someones heart:
* yes.
Cried when someone died:
* i will.
Sat by the phone waiting for someone to
call:
* no.
Saved e-mail
* automatically
Been cheated on:
* no comment
******What is******
Your room like?
* prison
Whats right beside you?
* wall
What is the last thing you ate?
* mr. crab
------Ever Had------
Chicken pox:
* yes.
Sore throat:
* yes.
Stitches:
* yes.
Broken Nose:
* no (Thank God)
------Do You-----
Believe in love at first sight?
* NO.
Like picnics:
* yes.
Who was the last person you danced
with?
* i really can't remember.
-----Final Questions-----
What are you listening to right now?
* waiting in vain - Bob Marley
What did you do today?
* slept
Good singer:
* me? no.
Diamond or pearl?
* Pearl
Are you the oldest?
* yes.
Indoors or out doors?:
* both
------Today did you-----
Talk to someone you like?
*no.

// eerr. This crap will be my first entry for the month of June. Not bad. HAHA. But this will not be a part of 20th eerrness.

2003: Vindicate

2008-05-30T15:11:00.002+08:00

The most important kind of freedom is to be what you really are. You trade in your reality for a role. You trade in your sense for an act. You give up your ability to feel, and in exchange, put on a mask. There can't be any "large scale" revolution until there's a personal revolution, on and individual level. It's got to happen inside first. You can take away a man's political freedom and you won't hurt him.. unless you take away his freedom to feel. That can destroy him. That kind of freedom can't be granted. Nobody can win it for you.

"right, the time to hesitate is through..."

2002: Pein

2008-05-23T19:34:00.001+08:00

People are afraid of themselves, of their own reality; their feelings most of all. People talk about how great love is, but that's bullshit. Love hurts. Feelings are disturbing. People are taught that pain is evil and dangerous. How can they deal with love if they're afraid to feel? Pain is meant to wake us up. People try to hide their pain. But they're wrong. Pain is something to carry, like a radio. You feel your strength in the experience of pain. It's all in how you carry it. That's what matters. Pain is a feeling. Your feelings are a part of you. Your own reality. If you feel ashamed of them, and hide them, you're letting society destroy your reality. You should stand up for your right to feel your pain.

'I'm feeling it right now' :)

FUCK BLOGGER pt.2

2008-04-07T07:04:00.000+08:00

FUCK BLOGGER!! eerrr

2001: Pipol

2008-04-05T15:08:00.006+08:00

People.Pipol.Pips.Peepz. Whatever you call them. All i know is that people make noises, people are like this and that, darn it. People come and go as they always say. Where do they go anyway? Why do they have to come if they'll go after some time? Even myself, being considered one of the people i know (ha?), and as a person, don't know the answer. Somebody would tell me, 'that's what you call life?' What is life anyway, if i may ask? Eeerr, there are so many questions in my mind that i believe 'others' can answer. All i know is that PEOPLE are PEOPLE (yes, that's a boutique). Don't even ask me to elaborate it because i can't. Sooner or later I'll be psychopathic if i even dare to answer those stupid questions of mine.

Anyway, i got this from my daily horoscope with Friendster. But wait, just to clear things out, i'm not into Astrological or Horoscope thingy. It's just that what i'm saying here is related to that horoscope.

Pisces: Ask questions of the new people on the scene. Get to know them a bit better, today.

Fortunately yes, there are new people on the scene (@work). They are called 'newbies' / new hires. I'm not being rude when I call them 'newbies' because honestly speaking, when i was new at work, i was being called 'NEWBIE'. And i can still remember when i was still studying at FEU, the librarian called me a NEWBIE. So i apologize if i call them newbies, 'nuff said. So going back, since there are new people, of course sometimes i need to interact with them. Eeerrr, even though sometimes, i don't want to be a socialite. But since i'm a person like them, and we're called people, i need to. Ughh, i don't know.. it's not required but out of nowhere, it happens automatically darn it!

Well then, all i can say is that people are strange, regardless who they are, where they came from, etc (HAHA, too stubborn to type all the reasons my mind's telling me). I consider myself to be a strange person, in short a stranger. I don't know myself exactly, haha. Luckily, for others, I'm not a stranger. And i do thank them.

(HAHA, weird entry. This sucks.)

"When you're strange, faces come out of the rain. When you're strange, no one remembers your name." -- People are strange, The Doors

2000: Foreword

2008-04-01T11:06:00.002+08:00

Ulrichk: Due to sickness (lack of time actually), 19th century didn't come to an end. I still don't know how will I finish that piece of crap anyway. Finding ways, throwing questions to myself won't help me at all. Honestly speaking, I can still end what I've started. Oh well 'nuff said, at least now I know I can't be a writer. Dot dot dot. PERIOD! But what am I still doing here? Expressing my stupid thoughts to the monitor and keyboard. I don't know, (just) for the sake of this blog, I'll update it once in a while (I'll try, don't worry).

Ulrichk to 19th century: Forget 19th century, it's nothing but crap, unlike 20th century (this one--check the beginning of each title), more 'crappier' than ever!

Ulrichk to 20th century: I think this will just a manifestation of one self, different thoughts, ideas and insights will be seen. Of course, comments are welcome here. I'll be happy to give each one a finger. HAHA. If you have comments, tell me, the comment link is already working.

Anyway now, I'll (try to) manifest your mind to define Psychedelic yourself.

PS: I don't know when 2001 will be released. Maybe later, I don't know. Let's see.

1914: Parusa

2008-02-21T11:58:00.000+08:00

I wanna dig inside, find a little bit of me. 'Coz the line gets crossed when you don't come clean. My wormwood meets your pesticide, you'll never get out, 'coz you were never alive. I am infinite, I am the infant-finite. Come a little closer and Ill show you why.

How does it feel to be locked inside another dream? That never had a chance of being realized? What the fuck are you lookin at..? Ill tell you what you're lookin' at. Everyone you ever fuckin laughed at. Look in my eyes for the answers. I can feel it underneath like a miracle, everybody in the world needs more than lies and consequences to poser them. Once again, its me and no one else.. I cant remember if there was a someone else?
Its not mine, its not fair, its out of my hands... youll never take me.

Noises, noises, people make noises!! People make noises when they're sic! Nothing to do except hold on to nothing... NOTHING!

Hate ain't enough to describe me. Somewhere, between screaming and crying. I'm not supposed to be here, not supposed to be. .. I'm gone, goodbye. It's so depressing. Withering away. Now take a look inside, my soul is missing. All I have is dead, so maybe i'll take you with me. Feel like I'm erased, so kill me just in case.

Is there another way to live? 'Coz it's the only way to die.

1913: Por Pabor

2008-02-03T07:48:00.000+08:00

Still stunned. Walking until his lungs out. An empty space he sees. Keeps on thinking, everything that had happened. Flashbacks of memories continued to pound him. Vision getting blurred, disregarded it. Continued walking and thinking. Until he . . . collapsed. Eyes sees the light. A black empty space became a white empty space. What is this all about?

Clueless, he wonders. Lying on the ground, can't move. He saw a man, walking towards him. Wearing the same clothes his wearing. Can't really see the face, zero identity. Tried to speak, but it was like, the man can't hear him. The man grabbed his arm. Dragged him. Trying to scream, it's useless. NO MATTER WHAT HE DO AND HE WILL DO IS USELESS! Now... What will happen?

They stopped. The man let go of his arm. Began walking towards the dark. When the man disappeared from the dark, he tried to scream and move. It's working. Quickly stood up. Observed the place. Silencio is deafning. Sat down the ground. Took a deep breath. Can't resist, he's going loco. Grasping. Screaming like hell. . .

Meanwhile, a voice came out from nowhere. "Scream until you die, there's no turning back now."

Stunned. He stopped and answered back, "where are you?! who are you?!"

Nobody replied. Silence.

"I'm here... behind you."

Slowly he turned his back. He saw himself. Just a mirror.

"What..? Are trying to play with me? Look, I don't have time for games, I need to go back and fix everything."

"HAHAHA! You don't understand me, don't you?" heavily laughed.

"Shut up! ... Don't you fuckin' laugh at me . . . or I swear to God

. . .

I'll kill you if I see you!" trying to be strong enough.

"Can you? You see... you can't kill me coz

.

..

...I'm already inside you!" vibrant enough.

Speechless. Tattered.

"Truth shall prevail. And now it's the time to know the truth. You were not alone all the time. You created me. By the way, it's not only me, that you've created mr. The others were your subordinates. But you know, you are a genius. But of course, without my help, you're nothing. Though I owe you for creating me, another genius, reckless genius. HAHAHA." strongly complimented.

Surprised, there's nothing he could say. He couldn't say a word. Really can't imagine. Can't accept.

"You see, the reason I'm here is that we need your help. Write something."

Shock still occurs. It's like he's hearing nothing.

"I know you can hear me, don't act like a fool and listen. Anyway, I want you to write something... about your death. You know the rules... only one ruler lives. And we both agreed on with that a few years back. And you see, the disease is spreading into our body -"

"What are you saying?! You mean, I will be dead anytime?" scared.

"Hahaha. You see, the reason you're still alive is that it haven't reach our brain. I live in your subconscious, and I know that your supremacy reigns to the conscious level. But due to this disease, to where I am immune. It's nothing to me, but for you, it's your death. So what I ask you is something that will mark the history that a guy like you lived in this world."

"Why would I do that? And I know I can still get rid of you coz I'm still you -"

"That's what you think, oh well, 'nuf of this bullshit. Don't you forget to do that. Coz if you do, you will be nothing. You were always a failure before, make a difference this time. Trust me, everything's going to be fine. It's a matter of acceptance. So, I'm done here. Got some things to do in the real world."

1912: Recreation

2008-01-28T06:10:00.000+08:00

Unconsciously lying on the floor. Flashbacks trace back from his cold eyes. Pounding him to the ground. Slowly opened his eyes. He sees nothing but dark empty space. Floating, wondering. "Why am I here?..." He moves freely. Swimming in an empty space, how splendid it is. "Am I gone?.." Fast light passed through his eyes. Astonished. Followed the trail. Stopped for a second. Heard a voice. "Sounds familiar..." He followed the sound. Now it's clear... It's his voice.

As the blinding lights went out, a silhoutte of a man appeared. Shocked. Can't move a bit. It's him! "Am I already dead?.." Tried to get the attention of his. Screaming his own name. Hoping he'll be awake. No one can hear it. Trapped in his own darkness. He witness himself. Talking.

...

..

.

with no one, just by himself, alone. Astonished, he tried not to listen from every word. Still, it echoes through his head. "...we can do this together. Failure

...is not an option." Terribly shocked. He run away. Never look back. Madness is not yet done. While forwarding, he saw numbers of himself. Letting to be ogled, ridiculed, taken advantage of by others. A smile is always marked on his face. Though he felt miniscule. Just avoiding any uncircumstances.

Every day he went home. Always locked himself up. Letting his pen and paper feel the pain. Every word he wrote defines hatred. Ink represents his blood. Words exaggerate his pain.

He noticed himself writing. Something provokable. "...I need YOU! Can't face the sufferings they've done. It is only YOU who can stop this madness." A rush of blood to the head. He remembered everything now. Past is history. Yet, history keeps on repeating. It can never be stop until there's bleeding.

The moment he begun speaking to himself. It started a war. A war that will not stop. Until someone died. Only one is allowed to live. Though sometimes, no matter how many they are. Still, they can manage to live. Differ from each other. Wherein conflict starts. Interests and goals set the tone of each. However above all, the body will suffer the most.

1911: Freedom

2007-12-03T14:31:00.000+08:00

Locked in a closet. All alone, pain flows in his veins. Every second is a dying moment. Small amount of light, that feeds his mind. What is he thinking? Crouching, fists tightly closed. Observing while his eyes are shut. Silence is deafning. Darkness is prevailing, it's getting dark. He stood up, opened his eyes. Still his eyes is hurting. He unlocked the door of the closet. Steps outside, and breathe.

He stood for a moment, grasping. What is he thinking, seriously? He noticed the shattered pieces of paper on the ground, a battle has begun. Every note on the paper delivers him to somewhere else. Written words, pain is waiting for him. He picked up the paper close to him, and examined it. Word is written, "YOU". He took a deep breath and walk towards his table. Lucky pen is waiting. Grab it, and began writing. Now, what is he writing? Papers still scattered, waiting.

"..you are wrong, fucked up and overrated. i think i'm gonna be sick, and it's all your fault."
he stopped.
He suddenly felt his head is hurting. He's dying to death! Meanwhile, while struggling, he saw a shattered piece of mirror. Saw his eyes.. curious.. took a grin. Picked up the pen...
"i haven't slept since i woke up, i found my whole life was a lie, you mthrfckr!.." grasping..
"i mark the trails on my arms in your disdain, everyday you love, hate. fix my problems with the blade. my eyes turned from brown to white, is this the worst thing happened to me today?.." breathing... laughing.
"now, i don't care anymore." having the devilish look in his eyes..
"yeah, individuals? they are indispensable. look at me, i'm the paradox deity vessel, remember? that side holds no secret at all. i'm done with that side, i don't need it!.." grin wildly.

He stoppped... closed his eyes, he began murmuring.. over and over again.

"before you go, you should know you're breaking down and by the time you realize, you'll be rotten underground. no one will repent."

He never stop murmuring that line, until he passed out.

...

..

.

Now, what happened to him?

Prologue

2007-11-14T10:49:00.000+08:00

New layout released. Old layout was dumped. Psychedelic was born, must be the way. Space between a blink and a tear was dead, and indeed will stay. Same link as it was before, read and witness, don't be easily fooled and believed on the words that was written. He'll be back with a vengeance, try to cope with the things that had passed. Elaborate the present, and construct the future. With many ideas that was developing every single moment. Will try to satisfy himself on every word he says. But for now, wait is still on board and he can't pass through. There's no definite time on his arrival. Hoping to be with Psychedelic is all he wanted. Preparation is a must. A feast will be in his presence. Everybody must participate.

*The feast will be in total darkness. Bodies scattered everywhere, faces erased, thighs and limbs hanging around, a tremendous entrance! Whisper and scream of the tormented souls are calling everybody...

1910: forget to remember

2007-09-23T08:49:00.000+08:00

What have I done? Where have I come from? When I burnt the backs with the sun through a glass, did I seal the loss that's become me? Feeling undone.
What have I become? When I turned my back on you, I turned my back on myself and became this machine.
Thoughtlessness, selfishness, hopelessness, arrogant.

I feel it on the inside, twisting and contorting..
Memory has shaped me once again. Still feel you on the inside, biting through and stinging. Will I ever forget to remember? Shadows in the sun, filter through us, still wrestle the demons that arrested me as a child. Confession rejected..
We grow up to give up. People step on the cracks for wounds owed paid back... through the words of surrender
Emptiness, loneliness, listlessness, worthless

Can you save me from myself? From these memories, Can you save me? From myself, From these memories.. Surrender.
To the shadows, haunting inside. Bleed through you... Surrender to the secretes...inside
Lies within you.

[/edit]

1909: Lost

2007-08-28T14:56:00.000+08:00

I don't usually update my blog nowadays. But I realized that I need to update this, for me to be able to update myself. *weird* I don't know, I'm having troubles again with myself. I'm not a psycho or even schizo, it's just that, i feel like I'm floating inside a vessel again. Oh my... that's why I really need this blog for me to know what's happening. I don't know, I just don't feel like sharing my thoughts and feelings these days to someone else. Oh well..

Hmm, I don't know how will I start. I don't even know what to say. Oh shit. My mind is going loco at this moment. I'm thinking too much, yet I don't even know what am I thinking. Go ahead, mock me. Okay, wait..

*breathe in.

*breathe out...

Okay, here it goes.

I don't fcukin' care what others think of me, promise, wala akong pake. *APIR* I don't care if you think I'm soooo childlike/childish, better give you a finger for that a*hole. *APIR ULIT* If you don't feel like talkin' to me, then be it, anyway do I care? If I don't talk to you, thank God for you'll not hear any weird and stupid thoughts. :D If you saw me and I've seen you, but I didn't make pansin of you, HAHA, pasalamat ka na pare.
*woo Apir pare*
It's just that I don't want people saying I'm like this, like that. Alright, fcuk them. Yeah yeah, I know, they can say whatever they want. So meaning, I can also say what I want to say, right? The best thing you (yes YOU! mthrfckr!) can do is just shut the fuckin' hell up. I'm not asking from any of you to help me yo. I just want to say na you're all fcukin insensitive. *you deserve it, apir!*
I love shutting myself up naman eh. It was like I was casted by a spell called Silencio. HAHA, good. *apir tayo* My apologies, I'm so dumb at this moment. Anyway, alot of people has already witnessed na quiet naman ako. You will not hear anything from me.
Hmm, I just HATE those persons who loves to be a plastic. Putang ina, sunugin ko kayo eh, nang maamoy niyo baho niyo. *apir* Kapag naka-inuman kita or kayo, HAHA. tingnan natin, okay?

Anyway, the statement I did up there (yeah, up there oh) is like my feelings right now (yah, 'like'.) I'm not trying to hurt someone else's feelings, am not like that yo. It's just I'm really wounded (wounded eh no?)/hmm bleeding right now. and nobody's trying to help me with this (haha, sa bagay, i'm not letting anybody to help me naman). HAHA, what I mean is, no one's trying to be brave to talk to me about this. HAHA, maski ako nga eh, nahirapan i-confront ang aking self. fcuk me for that. :D
My message up there (again), is for everybody. Even to myself. Don't you worry then, steady pa rin ako. If you feel me, then just let it be. Maybe, try to converse with me, if you've convinced me of what're you sayin', good... let's talk. But don't try messing up with me, 'coz one day you'll regret it, and wish that sana 'di mo na ko nakilala. HAHA.
*apir
Pare, I'm easy to read. Madali akong mabasa langya. That's why, I really can't understand why there are some people who are sooo insensitive. anyway, sino ba naman ako sa kanila? right...

For those people who've read this and sa mga avid readers ko, haha. Sabog si Ulrichk ngayon. And the pieces I've lost, ay sobrang hirap hanapin. Sobrang shitty na ko. fcuk it mehn.
For those who care, text me. I would be glad to reply with a smile, haha fcuker! haha.
*apir mga ulol*

1908: Thirteen

2007-07-13T21:27:00.000+08:00

When I opened the Internet Explorer, the homepage was set to Yahoo! (as usual, so far one of the best search engines). Accidentally, I saw one of their featured topic which is about on 'Friday the 13th'. Yes, the number itself has already build its own hype on people. Out of curiosity I clicked it and I saw alot of opinions and answers as "Yahoo! answers - Why is Friday the 13th deemed unlucky? ". I took my time to read it and figure out why Friday the 13th is just bad as anyone will think and say. I was astonished on what I've read, many people there (@ yahoo!) will take you to early centuries. And for me, that is just so weird. I don't know how did they got the information. I don't want to contest either the accuracy of it. Okay, honestly, it didn't convinced me in any way (sorry guys!). It's just that it happened for a reason but I think we should not try to know the reason anymore, OR if you're interested with the reason, don't get paranoid to think that it is because the number itself.

Many people are afraid (phobia) with the number 13, the fear is called triskaidekaphobia (fear of the number 13). Prior to that is Friday the 13th, and the fear is called paraskavedekatriaphobia (fear of Friday the 13th). Now, I don't know how to pronounce it well. Even with the spelling, that is so hard to spell!

Honestly, in my own perspective, I don't know why will I let myself to be scared with the number along with the day and date. I must consider it to be one of my lucky charm. For it is the number that I learned to love. This number became my life. Before, I used to ignore this number. I just don't care about it, though it is fearsome and hated by people. But now, as she came into my life along with her favorite number which is thirteen (13), I got used to it and eventually became a part of my life.
*sigh
The previous paragraph was a mess. I am just bothered by the fact that I miss her. It's been 2 days since we started not talking with each other. I don't know, but it's like a one hell of a month (or more I think..) already. Now, we must be celebrating our 1 year and 4 months of relationship. And, I'm totally dumb at this moment. It's like I'm going back to zero, don't know what to say. Now, I'm screwed and messed up.

I miss her so much. I'm really craving for her love at this moment. Oh, please help me...

Trese

1907: back again

2007-07-08T21:53:00.000+08:00

AGAIN, it's been X days since I've blogged 'properly'. How many times did I already mentioned that on my previous entries? Anyway, don't even think about my last entry entitled 'Soon'. I didn't even know what I was thinking at that time. Okay? :D

Now it's time for an official statement (*round of applause please!). I know almost all of my friends already know this one. For the record's sake! I'm no longer studying. Maybe some will be sad for they'll miss (i'm pretty sure about this), some will be disappointed including FEU itself for losing a one of a kind student like me (so damn sure), some will be happy for they will no longer hear my weird thoughts (though i consider it to be an intelligent one), happy for they will conquer my throne and end my reign (no more the best there was, the best there be and the best will ever be!), and lastly some will just ignore it (better clap if that's what you want).

Whatever feelings you (yes you, the one who's reading this one!) have there regarding my early departure at FEU (I'm not yet dead okay?), keep it yourself. I don't want to hear it nor sense it. It will be hard for me to just forget what happened for the rest of the school year 2006-2007. But whatever it is, positive or negative, just keep in mind that I'll appreciate it no matter what. Okay, corny na.

The bottom line is:
I'll miss everybody. This goes out to everybody, if you feel you're the one I'm talkin' about, sorry if you feel offended or what, basta this one is for everybody! *labo
Even if you're the biggest EPAL in my life in FEU, still I'll miss you. Even if you don't belong to my circle of friends, still I'll miss you. Even if you're the MOST FEELING that I've encountered, still I'll miss you. Even if you did something to me that'd hurt me or not, still I'll miss you (but I give you a finger for that, haha, just kidding). If you do belong to my circle of friends, be happy and be proud to yourself because I really treasure them, nah, I'll miss you (yes, I'm a pirate in the making). If you feel that you've changed me (believe me, that's too hard for a human being to do), thanks and I appreciate it, I'll miss you. Lastly, for those people who've felt hell because of me, sorry. Also, for those people who've felt harassed and violated because of the way I release my feelings (ouch), I'm really sorry.
I guess that's all I have to say to everybody. Oh, before I forget, THANK YOU. :D

Now, I officially let go of my bonds in studying. It's not that I don't want to study anymore but I have to move on. And that's through working (yes, you're reading it right and clear my friend). I know it's too early for me to work. But I guess that's the only way that I can escape this on-going madness in my life. It's not literally 'escaping' but I think it's one way, one of the best way for me to move on in my life. Don't worry, I'm still holding and grasping my goals in life. Those are the ones that have been there through my ups and downs. I'll be back with my notebook and pen, I guaran-damn-tee it to you!

Wish me luck tomorrow, for I believe it'll be my lucky day. HAHA.
Kudos to all. :D

Soon.

2007-06-24T21:06:00.000+08:00

Sleep, Priestess, Lie in Peace..
If the Priestess wakes from her dream, perform the rite of stakes, her limbs pinned tight. Lest the doors open wide, and suffering unleashed on all...

Soon.

1906: Type or Cast it = strange

2007-04-12T09:33:00.000+08:00

It's been x days and weeks since I've talked to my block mate either to my friends. I don't know why. The only thing I know is I don't have a load right now, and it's practically obvious that I can't communicate with them. Thru YM? Well it's possible but every time I went online, I go invisible. Now, ask me to play hide & seek, I'll go for it.

I'm still having doubts if I'm going to type my whole story here (Now I'm acting as a Journalist, nice huh?). Anyway, I don't know if there's anyone who's been reading my blog eversince. Screw my comment function. Well I guess, there's nobody, because this blog was never been updated well. Screw me for that.

Hmm, if I cast it right away *poof* I'm probably toast. I think only a few knows it. I can't really say that nobody has read my blog anyway. I'm afraid that my Dad or even my Mom would have read my entries here, including this one. Am I making sense? Kill me if I don't, that'll would be better I think.

At this moment, I think I should describe what'll be my story. Well, I'm NOT a good story teller nor a journalist. Right? That's why I can't even make my story in words, so hard. But to make sense with what I'm trying to say to my avid viewers and readers (well actually, if there's just any).

The story goes like this, I made a BIG mistake. And it's like a deadly plant that's keep on growing. It happened so quickly, but then I admit that I have the capability to distuingish (slash) identify it. I just made eyes blind for not to see it self-replicating. It was so quick but I guess I have the power to control (slash) cut it but I didn't. I've already predicted what's going to happen if I let it self-replicate, but I ignored it. It became a BIG problem for me, but still I ignored it. Until it reaches it's time, I have to reap it. But I guess, what I've reaped was already rotten. Now, I have no choice but to carry and have it as my burden as of this moment of my life. Weird? Probably.

A big question mark is punched to my mind. And it causing a lot of severe damages within my consciousness. Now I'm living my life without my mind I guess, just breathe as if there's no tomorrow after all. I don't want to wait for tomorrow be gone.

Strange entry.

1905: Quit it

2007-04-10T07:09:00.000+08:00

http://www.youtube.com/watch?v=FK-cH9DrqMM

Check our new video :D Just click on that link, that'll do.

If you have an account on Youtube, comment on it. It will be much better! :D

Spread our love (this video) to others. Thanks! :D

1904: Screw it!

2007-03-27T00:26:00.000+08:00

Screw my Comment portion (tala)!! Now I'm finding ways how to fix it. Can anybody please subscribe me to SmartBro or PLDTMyDSL for free? I really need an internet connection. It's summer and obviously I don't have money. Now, thanks to Meow meow for sponsoring my debts here in the internet cafe. Oh regarding to my so-called 'Omega', I'm still blank as of this moment. Maybe I'm just too stubborn to type (slash) write. Just screw it.

Screw it, I can't go later (it's already Tuesday, and it's alive and kicking as of this moment, wooh!) to Daryl's place along with Prince. So disappointing and actually it really sucks, if only I have the money to go there. HAHA, I just need P 500, that'll do I think. :D Oh well, that's life as of this moment (AGAIN!) Not only financial problems but also I was asked by my beloved mother to help them (My parents) get an issued Marriage Certificate by the NSO. My Dad is planning to petition me, that's why they need 'the necessary' files. Okay, allow me to shut my mouth regarding that 'thing'. Screw me! :)

Screw it for the last time as of this moment (AGAIN!!), I only have 12 minutes then my time is up. Can't make a healthy entry = screw it (...also) I need to help my healthylicious meow meow with her requirements.

Now, let me screw you for the last time.
I just remember, my comment portion is not functioning well, screw it!
Again, screw it frankenstein! HAHA! :D

"Don't say 'babay, bye, buhbye, bb and goodbye' if you'll not die yet, just say 'sige' that'll do. :D "

-Ulrichk

1903: Omega

2007-03-24T22:30:00.000+08:00

Allow me.
English -> Tagalog

Maraming tao tulad na lamang ng mga tinaguriang mga bayani ang nakapagpaalam sa Inang Bayan o sa kanilang mga minamahal. Tulad na lamang ni Gat. Jose Rizal, nakapag - Mi Ultimo Adios pa siya. Pati 'yung mga nagpatiwakal, bago nila isagawa ang plano, gagawa muna sila ng isang sulat na naglalaman ng kanilang huling paalam. Diba?

Wala lang, parang naisip ko lang, halos lahat ng nagpapaalam ay 'yung mga taong mamamatay na. Nako naman, halos lahat yata ng kaklase ko kanina eh, nagpaalam sa isa't isa. Ibig sabihin ba nun, mamamatay na rin sila? *katok sa kahoy! (Parang tanga lang magtanong eh no? HAHA! :D)

Actually, ang entry na 'to, hindi para magpaalam ako kundi para makapag-wala lang ako. Labo no? :D Ewan ko, parang gusto ko gayahin 'yung mga nagblog na nagpaalam. Ang tiyaga nga eh, iniisa isa pa. Diba Kevs? :P Pero parang ayaw ko gayahin kasi wala lang. Di naman ako mamamatay para magpaalam eh. (Pansin ko lang, para kong tanga ngayon.)

Okay, wait muna.

[edit]

1901

2007-03-06T21:13:00.000+08:00

Belated Happy Birthday Ulrichk! Also with Marc Virtucio! :D

I was browsing my previous entries and I accidentally saw/read my birthday entry 2 years ago. I was seventeen at that time and a Junior. I can't really recall what happened 2 years ago. But one thing's for sure, it was my 17th birthday.

I am not really into 'wish list' when special occasion comes but due to the fact that I am bored right now, allow me.

I'll divide it into two (2) categories (wish, & crave for)

I wish to have:

1. Digital Camcorder w/ accessories like tripod, blank dvds and the likes (Sony or Canon will do.)
2. 1GB RAM for my PC.
3. 512mb Video Card (must GeForce)
4. A new processor (must be Intel Pentium)
5. Dvd/DvdRW rom (external? better.)
6. Storage device that has 40-80GB of memory
7. Altec Lansing Speakers
8. Laser Printer
9. A flip phone (N93 will do, HAHA. Right meow meow?)
10. Playstation 3

Those were the things that I only wish to have. I'm still fighting the urges. :P

I crave for:

1. ChicoSci's Repackaged Album
2. SlipKnot's Album (IOWA & Vol 3: Subliminal Verses)
3. Urbandub's Album (Influence)
4. Faspitch Album
5. The Used Album
6. Kjwan's Album (2StepMarv)
7. Joey Jordison's Kabuki Masks
8. I-pod Nano
9. Body Bag (tama ba? HAHA) Plain, must be Black!
10. Vans shoes (must be checkered! Red, Black, and Pink are the Holy Colors)

I can't fight the urges anymore...
Those were the things that I crave for eversince I saw or heard of it.

Btw, I would like to thank those people who greeted me last Saturday (3.3)

THANK YOU! :D

19th century

2007-03-03T20:08:00.000+08:00

Happy Birthday Ulrichk! :D

[/edit]

eyeless

2007-02-15T19:03:00.000+08:00

I'm all f*cked up.
The mess was already created once again,
it keeps on growing.
It never stops,
well neither am I can stop it.
It's like a disease that I can't cure.
yet, I'm starting to believe that it has no cure at all.
Now, it haunts me.

I feel aggravated.
I'll give you a rope,
tie it tightly,
never loose it.
Sooner or later,
you'll see me hanging on your closet.
I'm bothered.

I can't see anything.
Am i too blind to see?
I can't hear anything.
Am i too deaf to hear?
I can't feel anything.
Am I numb to feel?
Now, how can i see, hear, and feel?

'confused'

*can anybody please claim my soul under my desk? I really can't find it. Plus, I'm really confused right now and I can't imagine how am I going to make it anyway. Few days are left, do I need to count them, or just let it go? Now I see myself already stucked in a paradox deity vessel. And I can't assure myself right now.

But wait, is it myself or my other side? I really don't know who's living in this body right now. I feel it's already rotten inside. The foul smell is spilling on everybody's door right now. It knocks on every door, asking help. And yet, I can't do anything to prevent the hate.

It seek and destroy. I don't know how many people are already affected by this plague. I, myself, consider to be a victim. Seeing myself left behind was anticipated and I'd never doubted it to happen.

Though it was anticipated, I still regret the fact of knowing it. I don't know how to handle this kind of problem. No one will understand me and they will just ignore it anyway. So why waste my time releasing it. I don't know who's who are my friends.

[edit]

Having so many friends can be obnoxious. Yet they say, 'I am your friend', 'That's what friends are for', and the like. Still I give a f*ck on those kind of statements! On a case like this, I really abhor it. I don't know if I'll regret this time having such wonderful friends, I'm too confused to think about it.

'still confused'

Each and everyday I'm fresh from the grave. How I wish to just stay forever in the grave. There, it would be deafning and safe. Unlike here, it's like you've opened a Pandora's Box. Crime is everywhere and is rooted within you. Everyone has turned to be a murderer. I, myself, considered myself as a high-profiled murderer. I kill for the sake of living peacefully. I kill my friends, I murder them. If you happened to be my friend, don't worry, it's PAINLESS... I assure you that.

One thing I would like to clarify for everybody, don't stab me at the back for it is painful. I usually prefer stabbing me in front for it is painless. If you would like to kill me, please, do it now. Don't wait for the time when I will sharpen my knife and use it to you. I may be silent for now but it will not take long.

[/edit]

Great start isn't it?

2007-01-02T22:36:00.000+08:00

So it's really 2007. I just can't believe it. I just don't know, I'm making this entry for the sake that I will have an entry, 'FIRST ENTRY' for this year. Oh okay, I don't know how will I start. And yes, that's probably my problem. Let me think.

*gahd

I was at Gateway a few hours ago. There is a shop that I always pass through, and I always pass there to see what's HOT and what's NOT. :D I don't know if I will start this sentence with the word 'Fortunately' or 'Unfortunately'. Okay, whatever. I will go straight to the point!

I SAW PLAYSTATION 3!!! and I WANT IT. :D :D :D

*sigh

*Argh
Okay, I've had enough with that. I will SHUT my mouth about it. ...

*whew
I don't know if it's right to expose here what'll be my New Year's Resolution. I think it's better to keep it rather than expose it.

Okay, my first entry here is not that catchy. This is not good for me, especially for this blog. Oh well, this blog will be forever. :D HAHA!

So long, fuckos! :D

Addictus Manus!

2006-12-15T21:21:00.000+08:00

*gahd
I AM SO addicted to Urbandub. Their song 'frailty' kick ass!!! I LOVE the VIDEO. Well actually, it's my inspiration while I'm doing our 'own musique video'! But it's not that good like theirs. If only I have a VideoCam that is sooo cool (you know what I mean). Okay, I'm just wasting my time here. I MUST continue with my editing.

Having myself sooo ADDICTED to that song, i'll post the lyrics :)

this bottle is bringing me down
no comfort for me in this town
all the faith in these eyes, lost the glow and just dies.
i pray redeem this heart and be here now.

in this war, the tears in my eyes says it all
put all of my faith in you now
when all of the world says we won't make it through
we'll battle the world

i feel so alone
the situation's desperate
until i've found my life again I drown, so save me now
breathe new life in me

i greet the morning sky
the sun dries tears in my eyes
awaken in this sleeping heart of mine and be here now

ARGH!

2006-11-28T20:51:00.000+08:00

My last entry was a piece of crap. I did that out of boredom. Yet, I enjoyed that moment especially when posting those damn weird pics! :D (it's gorgeous I think..) oh c'mon! humor me!! I don't know how will I start this entry. It's really bugging me here.

Okay, breathe... *breathe in

I was too keen (slash) devoted in listening to musique nowadays. I guess I should consider myself practically as an addict. Even so most of the time, I do always forget that those artists strive hard to create their musique.*aww* I just don't know, when eagerness strikes, you will do anything (ANYTHING) whatever it takes.*gahd* It's sad to say that we (beloved "kababayan" of those artists), don't appreciate their efforts in making those musics. Yes, we DON'T forget about their music, JUST their MUSIC. What I'm saying is, WE'RE ALL PIRATES.

I'm inspired by Sandwich with their song, "Dvd X". Yeah, it talks about piracy. I just saw their video last night on MYX (not your choice, YOUR MUSIC!). It was the Premiere Night for me, and so I was sooo damn amazed! It's because I really love Sandwich's Musique, it's fuckin' Indie Rock I guess. Plus! I would like to give a compliment to Raimund Marasigan! He looks like the "bad guy" in Home Alone 3! When the kid sprayed his eyes with a black spray paint.
This one! I'll hand over to you the decision. :) Before I forget, also in that video, I saw Edu Manzano! I think he's the one suing those pirates (including me of course!) Together with him is Bong Revilla Jr, I think. But believe me, they also have a product of piracy at home. I'm 100% sure about that. That's why there's NO EXEMPTION. Accept it, WE'RE ALL PIRATES.

Being a pirate is something not to be proud of. We don't notice it or even accept it. It's hard to be pirate, it's like you're murdering the people behind the music and film industry. There's NO exemption whether it is our "own" or not. We just do it to satisfy ourselves. And of course to save our money instead of buying the original ones. It's actually practical nowadays, because everybody wants to save their money. So, why buy those Albums that will cost you Php300-450 if you would just want to listen to 1-3 songs? Like the song "Dvd X" says, "Lahat ng hinahanap mo, lahat ay nandito". Yes, you'll actually love it because it contains ALL of the musics, movies, & etc that you wanted to see (slash) hear. Sometimes, with a single CD or DVD, you'll have ALL of the songs you want to hear. So again, what's the sense of buying those original ones? I, myself cannot even answer that. It's just that my ideas are conflicting and so I can't decide my own stand about it.

There's no need for me to elaborate more because this is already happening and it's like a disease, especially in our country. Even the young ones are already infected. And I don't know if there's a possibility to cure this one. Someday we'll learn from our mistakes. That's true. :)

Okay then. *breathe out..

bored

2006-11-22T21:37:00.000+08:00

"Super Muffler"

HighFIber6

Oh Shit, this one was used in Russia? Geez..

"Flower Porn"
Got this one from HighFiber6.

Look's like a... weee.!

FUCK BLOGGER!

2006-11-17T17:51:00.000+08:00

What the FUCK is wrong with Blogger? Hmm. I think it is because I've directly linked the entries of this Blog to my Multiply's Blog. Oh crap..

I don't know how will I react on what I've read a few days back. Hmm, HONESTLY, it made me LAUGHED! Oh shit, I didn't expect that in return. Well anyway, I guess you're TOTALLY WRONG about it. Hmm, you still haven't seen the bigger picture huh? Plus! you really don't know me. Geez, I'm not talking about you (yeah, look at yourself), I'm talking about the situation not the person, doi! But I'm really really impressed with your extravagant entry. You want to know why? HAHA! :) Because I'm the topic! Ooohh, I was sooo overwhelmed after I read it, honestly. One thing I noticed, all the information about ME was SO DAMN WRONG! :) Well anyway, if that's what you've felt and seen I think, then be it. Better analyzed and understand the REAL situation, not the "MAYBE" situation. Plus, better not seek somebody who really don't know anything about it, has no experience on the REAL one. Okay then, I'll stop, enough said. But I don't know, there's still more to come, I guess. :)

Okay, I think I'll end this entry right away. I have so many things to do. Good luck to me tomorrow! :)

settle down

2006-11-04T01:31:00.000+08:00

I've been gone for how many weeks or months? Haha. Probably I'm having problems creating a brilliant entry for my comeback... it's kinda itchy *doi. Typing, typing and typing. It's not that I'm tired of blogging, it's just that our phone was cut. Oh well.. enough said.

Hmm, I'm not here to tell a fairy tale, or even to entertain "my readers" with "ala Bob Ong" style *hmm
I just want to say something, something not anyone would know or even understand. But I totally believe that a certain someone or somebody could grasp it with his/her bare hands. (weird isn't it?)

Actually, this is the first time in this year (I think), that I'd created an entry using the English language. I guess that's an improvement for me, Haha.

Okay, regarding to what I've said earlier in this entry, I will continue anyway...

I don't know how will I start or even say the "main idea" of it. But I really need to spit this out. *geez
Okay, here it goes...

I do understand one's feeling towards somebody. Though sometimes the world is SO small that it was you, (the certain "somebody"). Honestly, I do appreciate that "certain" feeling. But not to the point that I will give you something in return (you know what I mean, honestly.) In life, you should know your limitations. Ika nga nila sa Filipino, "maliit na butas, lumalaki." "kahit 'di mo sabihin alam ko na alam mo sa sarili mo na kahit konti you want something in return, sa totoo lang."
The first one may sound green to the others but I guess that's the appropriate one. Hmm, I don't want to be "that" harsh or something, and so I'm having this one as light as possible. That's why, all the things I've said/written in this statement, was considered to be quotations, I just molded my thoughts and feelings to become those quotations. I just want to emphasize this one: "ayaw ko magsalita ng may masasaktan, dahil kung tutuusin, journal/blog lang 'to" If you want a piece of me, better approach me. That would be a happy one. :)
I know many would react or comment on this entry on how I'd settled this one (parang bakla eh no, sa blog/journal pa. haha!) Say what you want, you do all have your own freedom of expression isn't it? I don't give a fuck. :) *goozfrabaaa

I guess I would be gone "again" after this amazing.brilliant.extravagant entry! Better smell my essence in this entry because I'm about to evaporate. (parang ginaya lang no?) :)

"sometimes in life we need to be steady, and give up the things we want the most, even our dreams..." :P *thanks to Aunt May.

"be careful what you wish for" *1134

-ulrichk

Boredom = Boredom

2006-07-24T09:29:00.000+08:00

Hindi ko inakala na wala na namang pasok ngayong araw na 'to. Biruin mo nga naman, nasuspend ang mga klase sa ka-Maynilaan dahil sa bagyo at hindi dahil sa SONA. Parang naluge 'yung mga wala talagang pasok ngayon sa QC dahil sa SONA. Oh well, basta ang importante eh, walang pasok ngayon! Hindi pa kasi ako gaanong nakakapag-aral para sa Prelims namin sa Math.

Hayun, nabanggit ko na ang Prelims. Oo, tapos na. 'Yung Math na lang ang inaantay. So far, ok pa naman 'yung feedback sa akin ng Prelims ko, kahit na medyo tagilid ako sa Filipino. Haaay, kung noong HS, 'yun ang lagi kong pinakamataas na grade, parang feeling ko ngayon, napabayaan ko eh. Masyado siguro ko naging kampante pagdating sa Filipino. Ok, ayaw ko na pag-usapan 'yan kasi tapos na 'yan eh...

Kasalukuyang wala akong maisip at sobrang nabobored ako. Nakakaasar pa kasi wala na kong cash!! Nasisira kasi budget ko dahil kinukuha ng FEU 'yung mga off ko eh. Imbes na magamit 'yung pera sa tamang araw eh, pumapasok pa ko at gumagastos. Haaay, marahil hindi ko lang talaga matanggap sa sarili ko na magastos ako... 'yun lang 'yun!

Smile

2006-07-18T20:21:00.000+08:00

Nasa bahay na ko ngayon at wala na sa Internet Cafe. Oo, nabayaran ko na last week 'yung telepono namin eh, kaya hayun, may Internet na.

Parang nung last entry lang na nasabi ko na, 'di ko muna iisipin ang PRELIMS. Marahil sa mabilis na takbo ng oras eh, hindi ko napapansin na PRELIMS ko na sa Thursday at Friday. Pero kanina, nag-prelims na kami sa P.E. eh. HAHA bagsak ako. Parang.. "pucha P.E. na nga lang bagsak ka pa!" Oh well, hindi dapat nila-"lang" 'yan. Ang score ko nga pala eh, 32/50, equivalent niyan eh, mga 62%. Taas no? HAHA. Hindi nga magandang pangitain 'yan eh. Unang prelims ko...bagsak! Hmm, marahil nagbibigay lang ng babala. Basta, ayaw kong i-weigh 'yung mga natitira pang mga subjects ko. Pantay-pantay lang mga 'yan na kailangan pagtuunan ng pansin. In short, kailangan pag-aralang mabuti. Yun lang yun!

Bukas naman, imbes na makapag-aral ako para sa prelims, eh eepal pa 'yung NSTP Orientation namin. Kung bakit kasi mahilig sila mag-suspend nito eh. At saka, ba't hindi pa nila ginawa noong June pa lamang diba? Kung ano man ang dahilan nila eh... edi 'yun. Sobrang nakakagago rin kasi. Marahil noong unang beses na-suspend 'yun, maiintindihan pa eh, oo may bagyo eh. Pero 'yung pangalawa, eh tangina, inaksaya lang nila 'yung tubig na pinanghilamos, pinangsipilyo, pinampaligo at pinang-inom namin. Eh kung sana eh, maaga nilang pinostpone 'yun, hindi na sana nasayang 'yung tubig diba? Inaksaya rin nila 'yung shampoo at sabon na ginamit namin sa panligo. Edi sana, ma-e-extend pa 'yung buhay nung sabon namin diba. Tapos, hindi pa sana nabawasan 'yung shampoo. Basta, ang masakit talaga eh, sinayang nila oras namin, sa totoo lang. 'Di bale, babalik din sa kanila 'yun.

Ayaw ko ng i-paragraph form 'yung mga kailangan kong gawin bukas. Ito na lang:

Practice sa P.E. Practical Test para sa Friday
Scrapbook sa Psychology (Group 'yan, kaya hindi gaanong mabigat)
Kukuha ng mga Litrato na related sa Life-span at ipa-print na rin kung kaya pa
Makapagbahagi ng mga disenyo para sa ikagaganda ng Scrapbook
Magbayad ng balance sa Tuition at kumuha na rin ng Permit para sa PRELIMS
NSTP Orientation (hmph! asar!)
REVIEW: BIO, ENG, at PHILO (wooo!)

Sana nga wala na kong nakalimutan. Kung meron man, nako, 'wag naman. Kaya ang "off" ko for Wednesday, walang kwenta kasi papasok din ako. Haaay, ganun talaga eh.

Basta think positive talaga dapat! Kaya nga kung susuriin mo ang salitang "PRELIMS", makikita mo ang salitang hango sa Ingles na "SMILE"! diba? Basta, + dapat!

Ulrichk

May Kwenta 'to!

2006-07-12T18:10:00.000+08:00

Muling nasa Internet Cafe..
Kasalukuyang blanko ang isip.

Salamat sa Internet Cafe na BC Website sa kanilang P4 na may 2.26 GHz na PC. Salamat sa Koppel, aircon dito. Salamat sa Bangko Sentral ng Pilipinas na nag-convert sa pinadalang pera ng nanay ko.

Hayun, Internet Cafe ulit. Hindi ko na rin mabilang kung ilang linggo nang walang Internet sa bahay. Pero ayos na PC ko. At natapos ko na rin 'yung video na sinasabi ko sa nakaraang entry ko, pero hindi ko pa nabuburn sa CD eh. Basta i-finalize ko pa. Haay, sana makabit na 'yung phone para may Internet na ko sa bahay. Sinusunog ng BC Website 'yung bulsa ko eh.

Wala na talaga kong maisip..

Superman Begins

2006-07-05T10:27:00.000+08:00

Kasalukuyang nasa Computer Shop..
Nilalamig dahil sa masama ang pakiramdam..

Halos mag-aapat na araw na rin pala na sira ang minamahal kong PC. Haaay, sa totoo lang nahihirapan ako kasi walang musika. So, walang musika = boring. Ang masaklap pa nito eh, may presentation pa kami sa Friday sa Psychology at sobrang kailangan ko 'yung PC para makagawa ng video. Di bale mamaya, talagang sisikapin kong mapaayos ang PC. Sana nga magawa ko ng maayos 'yung presentation eh. Kasi alam ko matutulungan ko 'yung mga grpmates ko, lalo doon sa mga hindi gaanong nagrerecite at nangangailangan na mataas na Recitation.

Nangangamba kasi ako eh, hindi dahil sa sira 'yung PC pero siyempre, hindi lang naman nakatuon sa Psychology Presentation ang atensyon ko. Dadaan pa ang Huwebes at nakapaloob doon ang 4 kong subjects na Bio, Eng, Math at Philo. Sa Bio, may homework na kailangan ipasa sa bukas (huwebes) at kailangan ko rin mag-aral para makapag-participate sa discussion. Sa Eng naman, hindi natuloy 'yung quiz at mastery test namin noong Lunes kaya na-moved bukas, kailangan ko mag-aral dito. Sa Math, may Long Exam na kami bukas, eh based doon sa Activity ko, sobrang kailangan ko pa mag-practice para kahit papaano eh makasagot ako sa Long Exam. At sa Philo naman, may quiz na naman, so kailangan din mag-aral ng mabuti, hindi na kasi maganda ang mga nakuha kong scores noong nakaraang dal'wang quizzes eh, kailangan ko bumawi. So yun, medyo nangangamba lang ako dahil sa dami ng gagawin.

Hindi ko muna iisipin sa ngayon ang PRELIMS na naka-sched sa July 20-22. Darating din naman ako doon. Hehe.

Kinakailangan ko na mag-anyong Superman sa susunod na mga araw.

Apaw

2006-06-30T16:28:00.000+08:00

Kasalukuyang nakikinig ng Musika.
Kasalukuyang napuputa.
Pagsamahin ang musika + napuputa = isang putang inang entry.

Unang-una, salamat sa Operating System ng PC ko, ang Windows XP at ito ay may matinong Windows Media Player. Salamat sa Bayantel para sa Unlimited Internet Access at para makapag-pirata ako ng musika ng mga musikista / bandista. Salamat sa ISP Bonanza na nagkakahalagang 60 pesos at ako'y nakakapag-internet ngayon putol na kasi ang Bayantel ko. Salamat na rin sa 3D Electric Fan, sa walang sawang pagbibigay sa akin ng hangin, lalo pa man ngayon, mainit.

Tama na ang pagpapasalamat dahil ako'y napuputa na.

Paglabas ng silid-aralan, nagsisimula nang magalit.
Pababa sa hagdan kasama ang katoto, umiinit na ang dugo.
Nagsisimula nang pawisan dahil sa pesteng kainitan.
Lumabas ng gate ng pamantasan, nagkahiwalay ang magkatoto kaya't tumuloy sa takatak.
Bumili ng mangunguya at isang makakasama sa pag-uwi.
Binuksan ito at nilagay sa bibig, at sinindihan naman ang isa.
Sa bawat hithit at buga, binabalik-balikan ang mga pangyayari.
Binaybay ang Recto hanggang LRT-Recto Station hanggang maging puos na lamang ang isa.
Patuloy pa rin sa paglalakad at pag-nguya,
Sa bawat taong makasalubong wari'y gusto itong lapastanganin.
Tanging naiisip ang ginawang pambabastos/panggagago ng taong noo'y nirerespeto.
Muling binalikan ang pangyayari,
muling nakita't nadama ang ginawang panggagago,
mula sa kilos at salitang natanggap, talagang nakakaputa.
Nag-uumapaw na sa galit.
Hindi maintindihan kung ano ang nagawa at nagkaganoon na lamang.
Nagpatuloy sa paglalakad.
Hangga't sa narating ang paroroonan.

Nang dahil SA'YO, nakagawa ako ng maikling sulatin. Salamat din pala SA'YO dahil IKAW ang nagsilbing inspirasyon ko sa paggawa ko niyan. Ang panget no? Kasing panget 'yan ng ugali mo. Ay, hindi ka lang pala nag-IISA, ay oo, dalawa nga pala kayo no. Pasensya na at nakalimutan ko, wala kasi kayong kwenta eh. So 'yun, ulitin natin, nang dahil sa INYONG DALAWA, nakagawa ako ng maikling sulatin. Salamat din pala sa INYONG DALAWA at KAYO ang nagsilbing inspirasyon ko sa paggawa niyan. Panget 'yan kasi kasing panget 'yan ng ugali NINYO.

Para maganda, bibigyan ko kayo ng pangalan. 'Yung una si Ginoong Batang-isip at 'yung isa naman, si Ginoong Kool. 'Yan, lalake naman kayo eh, kaya tama lang lagyan ko ng "Ginoo".

Ikaw muna, G. Batang-isip.
Haaay nako, 'wag kumilos na parang bata at 'di-angkop 'yun sa edad mo. 'Wag ka mag-alala, libre ang pagbabasa. Matuto ka sanang tumayo sa sarili mong mga paa, matanda ka na eh. Sana rin "kung" nagbibigay ka ng mga impormasyon tungkol sa akin o sa ibang mga tao eh, sana naman, TAMA 'yun. At saka, sakaling mabuko ka, panindigan mo kung ano man binitawan mong mga salita tungkol sa akin o sa iba. 'Wag ka masyadong epal, 'yun lang.

At ikaw, G. Kool,
Unang-una eh, hindi ko alam kung bakit "bigla" ka na lang naging ganyan. 'Yan na ba ang totoo mong kulay? Marahil oo, mabait ka lang KAPAG MAY BABAE? Tsk tsk, wala akong pake kung kilala ka sa "inyo". Hindi mo kasi ako kilala sa "amin" eh. Dahil kung teritoryo lang pag-uusapan, baka manliit ka. Ngayon eh, nagtataka pa rin ako kung ba't bigla-bigla ka na lang yata nagbago. Kung lalake ka, ba't di mo masabi sa HARAP KO 'yun. Sana kung ano man ang marining mo sa IBA, isipin mo muna kung totoo ba o hindi. Kasi alam mo, matagal na panahon ang kailangan para pagkatiwalaan ang isang tao. Ang taas pa naman ng respeto ko sa'yo, tsk.

Alam niyo, HINDI ako naghahanap ng AWAY o GULO. AYAW ko lang na nababastos ako. Dahil, kahit kailan, HINDI ko KAYO binastos. Kung meron man, sige sabihin niyo sa mukha ko. Last, matuto kayong rumespeto ng IBANG TAO, kahit saan siya nanggaling, respetuhin niyo. Dahil HINDING-HINDI kayo makakatanggap ng respeto, kung HINDI kayo MARUNONG rumespeto ng IBA.

Sorry na lang pero sa totoo lang, nabastos talaga ako eh. Kaya, sorry pero
PUTANG INA NINYO!

Ang Newbie *bow

2006-06-27T22:35:00.000+08:00

Mula sa sarili kong dictionary,

Newbie = baguhan

Marahil nga kanina natanghalan ako bilang isang Newbie. Siguro, kulang na lang eh, I.D. or 'yung "Name Tag" na pambata (Cardboard or Folder + Pentel Pen + Tali + Pangalan) na may nakalagay na NEWBIE imbes na pangalan mo.
Kanina kasi sa Library, may sobrang nakakaasar na Librarian. Nakakaasar dahil hindi siya accomodating at understanding sa isang "baguhan" na tulad ko. Oo nga, nagkamali ako pero it doesn't mean na magagalit, maaasar or tatarayan mo 'yung tao. Hindi porket wala siyang alam about sa paraan o sistema ng Library doon eh, ganun na lamang ang magiging approach mo. Eh kasi, malay ko ba sa sistema nila, as if na-orient kami doon ah? Tapos kung magbigay pa ng Instructions eh, napakalabo pa. Alam kong hindi ko pinairal kanina ang katangahan at kabobohan ko, kaya naaasar ako. Hahahaaay, hindi ko maintindihan kung ba't ganun ang ugali nun. Siguro nasanay lang ako sa mga librarian ng Claret na sobrang accomodating at understanding. Basta, nakakasira ng araw 'yun, sobra.

Ikaw, pagod ka ba?

2006-06-23T19:02:00.000+08:00

Marahil ang impiyerno sa'kin ay nagsisimula na namang mamalagi sa pamumuhay ko. Hindi ang literal na impiyerno ha. Isa lamang exaggeration 'yan, hehe.
Haay, time check: 7:04pm. Halos kararating ko lang sa bahay mula sa FEU. Siguro para eksakto at para hindi nakakapagtaka, mga alas sais (6pm) ako dumating sa bahay. Wala kayong ibang maririnig sa'kin kundi ang mga salitang, "Nakakapagod naman/Kapagod". Hehe oo nga, sa lahat naman ng araw na ginawa ng Diyos eh, nakakapagod. Pero kanina talaga, pramis, naranasan ko talaga ang literal na pagod.

Simula sa paglabas ko ng gate ng bahay namin, papunta sa LRT Station-Anonas, ang pagtayo sa tren, paglalakad galing LRT Station-Recto tungong FEU, ang pag-akyat-baba sa mga hagdanan ng iba't ibang building (kasama na diyan ang Campus Tour ng P.E. Dept.), ang pagpunta sa SM Manila, ang paglilibot sa SM Manila, ang pagbalik sa FEU para sa huling klase, ang pag-akyat sa ikawalong palapag (8th flr) ng gusali ng Educ Bldg (LEG POWER yan!), dalawang oras na naghintay sa wala para sa book allowance, ang paglalakad tungong LRT Station-Recto, ang mahabang pila para sa Electronic Card ng LRT, ang pagtayo sa tren at ang paglalakad pauwi galing LRT Station-Anonas.

Ang masasabi ko? "Tangina, nakakapagod!" :) (pasensya na sa mura..)

Marahil dala lang 'yan ng kapaguran na naranasan ko kanina. Leche, ganoon pala kahirap 'yun. Hindi lang kasi physical na pagod eh, pati kasi mentally eh, kaya 'yun pagod talaga. Dahil din 'yan kay Haring Araw, sobrang "hot" niya talaga, hehe.

Pero wala lang, tutal naman eh, nasa isang demokratikong bansa ako eh, gusto ko lang sabihin 'to: "Ang panget ng sistema ng FEU, seryoso!!" Hindi 'yan tungkol sa pag-aaral ekek. Pero 'yung sistema nila pagdating sa distribution ng uniform at 'yung sistema nila kanina sa pagbibigay ng Book Allowance sa mga nakakuha ng Scholarship upon entrance exam. Pramis, seryoso ako, hindi ko talaga gusto ang sistema nila. Bakit? Kasi, tinanghal sila na isang University eh, kumbaga iba na sila, mas organisado pagdating sa mga ganoong bagay. Kung tutuusin nga, mas ineexpect ko na mas maayos ang sistema nila kaysa sa mga Sekondaryang Paaralan eh. Eh wala lang, nakaka-frustrate talaga kasi mag-2weeks na at hindi ko pa rin nakukuha ang uniform ko. Tapos pagdating doon sa pagkuha ng book allowance, kanina ko lang nalaman na deadline na pala kanina para sa pagkuha nun, pero kanina lang naman pala din inannounce 'yun! Parang ganito: "Ok, pwede na kunin ngayon ang book allowance, deadline na rin ngayon ah, 1-5pm lang." tapos ako siyempre, "Tanginang 'yan." Sa totoo lang, hindi lang naman ako ang marahil "naiirita" na sa sistema ng FEU. Hindi sa nagmamarunong ako pero sana mas maayos ang sistema sa susunod. Kasi hindi lang isa o dalawa ang nakakaranas niyan, sa tingin ko nga eh, halos lahat ng freshmen nakaka-ekspiryens niyan eh. At saka, kung may maayos na sistema, kahit naman sino pa o kung ano pang uri ng tao ang pumila doon, walang mapeperwisyo eh. Parang Mutualism lang 'yan, parehong nakikinabang, ang tagapagbigay at receiver diba? Hehe.

Talagang pagod na ko, hindi ko na alam kung ano pa ang ilalagay ko rito. Hindi lang pagod actually, badtrip din ako. So, Pagod + Badtrip = ewan.

Weh. Wala.

2006-06-20T16:51:00.000+08:00

Hanggang ngayon eh, patuloy pa rin tumutugtog sa utak ko ang "Nosi Ba Lasi". Simula noong narinig ko 'yun sa Bandido, 'di ko maalis sa utak ko. Kaya nga't nag-download ako ng mp3 nun HAHA PIRACY!, pwede pala ako makulong sa ginawa ko, nako. Tungkol sa kanta, hindi lang 'yung kanta lang mismo, kasama na roon 'yung lyrics at 'yung tinatawag nilang harmony. Hehe. Noong una eh, partikular na kanina sa school, talagang tumutugtog sa isip ko 'yung tunog ng gitara eh! Wish ko lang marunong ako mag-gitara. HAHA! Sa lyrics naman, gusto ko 'yun, gusto ko 'yung meaning ng kanta. Pero 'yung meaning naman eh, makikita na sa title. As in 'yun na 'yun! Oh well, ngayon lang naman siguro 'to, makakalimutan ko rin 'to kapag may mga narinig na naman akong musika.

Kanina lang, siguro mga ilang minuto lang ang lumipas, dahil sa wala akong magawa, nag-search ako sa Google. Eh wala nga kong magawa, kaya't nilagay ko doon sa search box 'yung last name ko. Eheh. So, nilagay ko: Zafranco. Wala talaga kasi akong magawa eh! So 'yun, may results kagad. May isang result doon na nakalista lahat ng Zafranco. Eh curious ako siyempre, tiningnan ko. Nakita ko, marami rin palang Zafranco, pero hindi ko nga kilala 'yung mga 'yun. Nakita ko rin 'yung mga pangalan ng mga kamag-anak ko sa Zafranco side, kasama na dito ang Tatay ko. Wala lang, noon kasi, ang alam ko lang Zafranco eh, kami lang, as in kami lang. Mayroon pa palang iba, aba malay ko ba. Salamat sa mahiwagang Google at nadagdagan ang kaalaman ko sa Zafranco. If ever kailangan ko ng pera, baka sakaling pwede akong umutang doon no? Hehe.

Nagpatuloy pa ko, wala kasing magawa eh. Siyempre, obvious naman na makikita ko ang blog ko doon. Hehe, siyempre sikat 'to! HAHA feeling. Then, nanlaki na naman mga mata ko nung nakita ko na may Zafranco na nanalo sa isang Beauty Pageant. Pero local lang yata 'yun, sa Tayabas, Quezon kasi naganap eh. Basta ang title ng pageant eh, "MUKHA 2004". Bigla kong naisip, "aba, maganda pala lahi namin!". Basta di ko inakala na ganun. Baka nga kamag-anak ko 'yun eh, kasi galing Tayabas, Quezon ang mga Zafranco eh. Speaking of "kamag-anak", nakita ko ang pangalan ng pinsan ko doon. As in 'yung buong pangalan pa niya nakalagay doon na lisensyadong Nurse na siya. Nakapasa kasi siya sa Licensure Examination 2005 eh. Galing siya sa San Beda College, suppose to be doon ako mag-aaral ng Nursing. Pero 'di naman ako kumuha ng exam doon eh. Nasilaw na kasi ako sa Scholarship na binigay ng FEU eh, kaya yun. Pero CONGRATS sa kanya at isa na siyang Nurse. Malayo pa ang tatahakin ko bago ko makarating sa kinalalagyan niya eh. Hehe, ganun talaga eh. Darating din ako doon, tiyaga lang mehn!! :)

Napansin ko lang, every time papasok ako, nasa school campus or pauwi na, lagi akong pinapawisan. Oo obvious naman kasi siyempre mainit. Pero wala lang, naisip ko lang, nakakailang gallon na kaya ako ng pawis? Kung pwede lang siguro i-convert ang pawis ng tao sa Mineral Water o malinis na tubig eh, siguro hindi na tayo gagastos ng malaki sa pagbabayad sa MWSS o kaya NAWASA (tama ba?) o kaya hindi na magpapakahirap mag-igib 'yung mga tao. Imbes na mga purifying station at paggawa ng Mineral Water, siguro ipapa-purify mo na lang 'yung pawis mo, depende 'yun kung gaano karami ang napiga mo sa damit o panyo mo!! Diba parang astig siguro 'yun kapag nangyari. HAHA. Non-sense eh no? Ayun! at saka kung pwede lang gawing gasolina ang pawis, shet, 'di na maghihirap ang mga tao sa pagbili ng gasolina! Lalung-lalo na, hindi magtataas ang presyo ng mga bilihin at pasahe ng mga tao!! Diba?! Wala lang, naisip ko lang 'yan. Siguro kung talagang matalino ang mga tao o kaya mga Pilipino, ba't di kaya nila gawin 'yan (as if possible eh no? :P).
-epekto ng "KKK", Kapaguran, Kagutuman at Kainitan!

Mag-aral ka!

2006-06-15T16:14:00.000+08:00

Nagdaan na nga pala ang "First Day" ko, actually noong June 13 pa. Parang hindi nga rin ako makapaniwala na 'yun nga, College na ko. So yun, hindi naman ganun ka-saya at hindi rin naman ganun ka-lungkot ang first day ko sa FEU. Siguro in some ways, oo, masaya. Masasabi ko lang na masaya kasi siyempre, "wooo! College na ko!" <-- 'yan ganyan ang gusto kong sabihin. Masaya rin kasi nakita ko rin ang mga batchmates ko noong HS ('yan nasasabi ko na "noong HS", kasi official na talaga na College Student ako eh).

At nung first day, siyempre, OP, di naman maiiwasan eh. Sa block ko, ok lang, hindi lang talaga ako hinirang na isang Socialite (haha tama ba?) basta may pagkaAnti-social ako! tapos, period! Di naman ako namimili ng blockmate actually, as long as na walang bastusan, oks lang sa'kin 'yun. Hmm, sa mga blockmates ko, wala naman akong masabi, pwera na lang siguro na oo, halos lahat sila eh galing ng probinsya, bilib ako sa mga 'yun. Bilang lang siguro ang mga galing QC.

Kanina, parang naisip ko lang after na makapag-orient sa amin lahat ng prof namin, "shet, kailangan ko MAG-ARAL." Talagang sa mga oras na 'to eh, SOBRANG kailangan ko mag-aral. Kung dati sa HS, aral lang kapag Long Test o kaya Exams. Ngayon, nako, aral na talaga AS IN! Hindi ko muna iisipin ang mga bagay na nabubuo pa lamang sa isip ko as "Plan" (kung ano man ang mga 'yun, marahil pananatilihin ko munang sarado ang bibig ko ukol doon.), kumbaga eh sa hapag-kainan, "kung ano ang nakaahin ngayon, 'yun na muna!" (labo no?)

*malabo entry ko, epekto ng pagod 'yan.

katulong! nosi ba lasi!

2006-06-11T02:32:00.000+08:00

Halos kararating ko lang sa bahay, time check: 2:31am. Salamat sa mahiwagang sasakyan ni Vlad (Bandido's Guitarist mehn!) at nakauwi kami ng ligtas nila Tim (PaddyWagon's Guitarist ulit mehn! at schoolmate at ka-institute ko sa FEU!), EJ (Bandido's Guitarist ulit ulit mehn! at ang dakila kong kaibigan), Kit (Ang pakner ko sa billiards haha!), Domeng (Ang Vocalist ng PaddyWagon! nakalimutan ko name niya kanina on-stage eh!), Ken (Dakilang kaklase ko noong 2nd & 3rd yr!) at si EZ siyempre (Ika nga nila eh: Fashion!, isa sa mga dakila kong kaibigan yan!). Salamat sa Diyos at nakauwi kami ng ligtas. :)

Galing kasi kami sa Battle of the Bands sa Eastwood! Eh kung tawagin nila eh, Summer Scream Showdown 2! Actually, pangalawa na 'yan eh, malay ko kung ano yung una. So yun, kasali kasi yung dalawang banda na galing sa Batch namin baybeh! Yun ang Bandido at PaddyWagon! So yun, nagpunta ang ilan naming batchmate para magbigay ng suporta siyempre sa mga batchmates namin na tutugtog! 19 bands yata ang kasali, di ko lang ganun ka-sure. Pero siyempre, Grand Finals 'to no! So, ika nga nila eh, "battle of the best bands" to! Pero, ako naman eh, di ako agree doon. Tulad nga ng sabi ni Vlad kanina eh, bago ko bumaba ng sasakyan, "di naman nasusukat ang galing sa band competition". In some point, agree ako. Kasi 'yun nga, depende talaga sa judges ang magiging hatol kung sino magaling. Eh siyempre, iba-iba rin naman ang mga takbo ng kukote ng mga 'yun diba. Basta yun, iba-iba!! ok? haha. Basta ang akin, mas malawak na exposure ang naibigay sa kanila, kung tutuusin, kaunti lang ang nabibigyan ng ganoong opportunity diba? Basta ewan!! haha. Ayaw ko na i-discuss pa ang isyu na 'yan! HAHA!

Oh well, basta masaya kanina kasi 'yung mga batchmates (Ephraim, RJ, Abi, Vlad, Tim, Spikey, Duds, Domeng, John, Ron, Ched, Ken, Kit, Renan, Lew,Marlon, CJ, Macky at di ko maalala kung sino pa iba, sorry, mahina memorya ko. Pati nga pala yung mga galing sa lower batch! Basta if ever may namissed ako, nako, pasensya na! pero namiss din kita kung sino ka man! haha!) ko na hindi ko nakita ng 2months, eh nakita ko ulit ('yung mga di ko binanggit, sorry, nagkikita na rin tayo paminsan-minsan eh, di tulad nila, 2months yun no.) Kahit di gaanon karami eh, at least nakita ko ulit sila. Nakakamiss kasi ang HighSchool life. Actually ang mga nakakamiss doon yung mga tao eh. Sobra. Ok, enough said, basta nakakamiss sila!

So yun, kaya "katulong! nosi ba lasi!" ang title nitong entry na 'to eh, dahil 'yan yung mga title ng tinugtog ng Bandido at PaddyWagon. Bale, tinugtog ng Bandido ang Nosi Ba Lasi! Oo nga eh, EJ! Sino nga ba sila? HAHA! At siyempre ang PaddyWagon, yung Katulong!! HAHA, mga katulong na kinukulong sa banyo amp! Hayun, sobrang ganda ng tugtugan nila kanina AS IN! pero siyempre, on their side naman, may "ilang" frustrating moments din. Siyempre, sila ang mas nakakaalam, sila ang performer eh, di naman ako. Hehe. Wala lang, parang sobra-sobra talaga ang ginagawang pag-rerepresent ng batch namin sa Claret. Kasi kanina, kahit mga College Boys (panget ata ng "boys" haha! bahala na.) na kami, dala pa rin namin ang pangalan ng Claret. Yun pa rin ang pinagpupunyagi namin. Basta, iba talaga ang Claretiano sa loob man o labas ng school. Kahit na nakalaya na sa mga mala-palasyong gate eh, bitbit pa rin ang pagiging Claretiano. Iba kami sa iba. HAHA. Palag?! Wooo! saya lang talaga.

Siya nga pala, siyempre, may mga guest bands din doon sa event na 'yun. Kaya yun, ang pinaka-main attraction nga nila ang Pupil eh. Sumunod lang ang Narda (hindi yung Kamikazee pota. nakakasuya na 'yung kanta na 'yun eh!), haha, di ko pa rin makalimutan Vocalist nun. Haha. Wala lang, nagulat lang ako kay Ely Buendia eh, parang nagbago 'yung hitsura niya. Sabi nga ni Nathan eh, nagpaderma raw. At saka, iba na talaga tugtugan niya ngayon compared dati sa Eraserheads. Para siyang punk na ewan. Ewan, di ko alam tawag doon haha. Basta kung ano man 'yun. Nakailang kanta rin sila kasi "More" ng "More" ang crowd eh. Hanggang umabot sa Alapaap. Pero parang expected na rin para sa'kin na tutugtugin nila 'yun eh. Wala lang, naramdaman ko rin tulad nila EJ at Tim. Ok naman performance nila, first time ko sila nakita live eh.

So yun, after tumugtog ng Pupil being the last and main guest band, ni-announce na 'yung mga ika nga nila eh, "winners". Bale, hindi lang 1st-3rd ang labanan. May 4th and 5th place din. Pero yun nga, consolation na lang makukuha nila. Then yun, may 5th place na, Tansan ni Gaston yata yun. Then nakuha ng Bandido yung 4th place. So after nang pagka-announce na 4th and Bandido, isa na lang ang pambato naming mga Claretiano, ang PaddyWagon. Pero siyempre, ang amin naman eh, manalo matalo, okay lang, kasi masaya naman. <-- ganyan ang Claretiano!! So yun, nakalimutan ko na kung sino nakakuha ng 3rd slot eh. Then 'yun down to two na lang ang slot. Nakuha nung Hymn of Siren ata yun, yung 2nd slot. Then siyempre, nagsimula nang mag-cross fingers yung iba doon. Kasi siyempre, 19 bands (tama ba?) ba naman! diba, ang dami. Then yun, nanalo yung Dalandan Soda. Mga former Claretian 'yung mga yun actually pero mga Atenista na mga yun. Actually mga batchmate din namin! Pero, yung ISA (1) doon, di ko na rin kino-consider as batchmate ko. Haha, masasabi ko lang, Nosi ba yasi!! HAHA. fcuk you mehn kung nababasa mo 'to. haha. Pero yung iba, siyempre, mararamdaman mo pa rin sa kanila ang pagiging Claretiano. haha ayos diba? Congratulations na lang sa kanila at makikita sila sa Breakfast...Supersize! haha. Pero, all the bands did what they have to do naman, they all did their best to show the people watching, who they are in the world of music. Haha, wrong grammar pa yan mehn. Oh well, basta sana ma-gets niyo. Haha. So yun nga, walang nakuhang place ang Paddy, pero para sa amin, ang Bandido at PaddyWagon ang Champion, w/ or w/o biases! haha.

Basta, nag-enjoy kami, sobra. Biruin mo, bago pumasok sa Tuesday (wooo Treze na pala, muning kooo!) eh, nagkasama-sama ulit ang ilan sa amin. Dahil kung noon eh, papasok lang kami sa mala-palasyong gate ng Claret, papasok sa Classroom, uupo, makikinig, mag-iingay/manggugulo, lalabas ng Classroom tuwing breaktime, kakain sa Canteen, labas ulit kapag dismissal at uuwi na o kaya tatambay kung saan man eh... ngayon, magkakaibang landas ang aming tatahakin, samu't saring daan ang babaybayin, iba't ibang uri ng mga tao ang makikila't makakasama, atbp! haha. haaay, buhay highschool kaysarap balik-balikan.

Haha, drama no? :P may ilang pics ako na ipopost sa Multiply, mga kuha kong bulok. Eh kung 'di niyo ko contact, malas niyo haha, di niyo makikita. Pero kung nasa "friends list" niyo naman ako sa YM o kaya ka-friendster niyo ko eh, msg niyo na lang ako if ever interested kayo. haha. oh well, sige. Yun na muna ulit for now.

Wala

2006-06-05T00:25:00.000+08:00

8 days na lang pala eh, papasok na ko. Akalain mo nga naman eh no. Puro laro lang kasi ginawa ko eh. Haha.

Ang bilis ng bakasyon, parang feeling ko, bitin ako na hindi na ewan. Sa buong bakasyon, ayun, sobrang bonding moments sa mga kapatid ko at sa muning ko. HAHA! Bihira nga ko lumabas eh, sa bagay wala kasing cash. At saka, nung umuwi kasi si Mader eh, binili namin yung PS2 ni Nathan. Hehe, di pa nga buo yung pagkakabayad namin doon eh, kaya kung sino'ng may pera diyan, pahiram muna.

Eh yun nga may ps2 kaya laro kami ng laro. Yun ang libangan ko at ng mga kapatid ko. Simula nung nakuha ko yung ps2 (mga after grad yun, April), nilaro ko talaga kagad yung Final Fantasy X. Sobrang paborito ko kasi yung Final Fantasy Series eh. Edi yun laro laro laro, eh nasa kalagitnaan na ko ng Story, sabay naghang yung cd at natuluyan ng nasira. Kaya yun, napilitan akong tumigil muna. So, naka-save lang yung data ko sa Memory Card.

Lumipas ang ilang linggo, nagkataon, ang matalik kong kaibigan na si EJ eh, walang magawa sa bahay nila, kaya yun, pumunta rito sa bahay sa namin para makilaro. Eh may ps2 din yun, kaya nga lang eh, sa kasamaang palad eh, nasira yung lens ng console niya. So yun, nagdala siya ng mga dvd games para makapaglaro kami. Kasama na doon ang FFX niya na dvd. Kaya yun, hiniram ko. So yun, laro laro laro ulit ako. Habang naglalaro ako eh, feeling ko gusto ko ulit simulan yung game para mas maayos. Edi yun, inulit ko. Kanina, dumating na naman ako sa kalagitnaan, takte, naghang na naman tapos yun, ayaw nang gumana sa scene na yun!!! Sobrang nakakaasar. Haay.

Kaya yun, kung sino man ang gusto magpahiram ng dvd ng FFX International na Japanese Version, pahiram ako!! Haha. Pero ok lang kung meron man o wala magpahiram sa'kin. Itatago ko na rin kasi yung ps2 eh, malapit na naman kasi ang pasukan eh. At yun, Big Brother na naman ako rito sa bahay. HAHA.

Uhm yun, wala na ko maisip na ilagay dito. Hehe, stuck kasi sa bahay eh. Plug ko nga pala rito yung Multiply ko! If ever di ko kayo contact eh, add niyo na lang ako kung gusto niyo! :P

add me!

bombs away!

2006-05-18T04:45:00.000+08:00

"I'm backing out, i'm no pawn, no motherfcuking slave to this, never lied, never lived, never loved, never lost, never hurt, never worry about being me, or anyone else. Not a care, no concern, don't give a shit about anything." -MuDvAyNe

Onga pala, bago na yung image doon sa itaas ng blog ko. Trip ko lang yan ilagay. At saka, pinalitan ko na rin yung title ng blog ko, "space between a blink and a tear" na yan. Wala lang, nakuha ko kasi sa kanta yan eh, kaya yun, nilagay ko rito. About nga pala sa image, 'wag niyo na pansinin yun. Pero, kung napapangitan o nababaduyan ka eh, 'wag ka na.

Matagal-tagal din pala bago ko nakagawa ng bagong entry. Minsan kasi, hindi ko mapag-isa yung naiisip ko eh. Kaya nagkaka-conflict kapag ilalagay ko na rito. Ewan, weirdo eh no.

Hindi ko pa alam talaga kung ano ilalagay ko rito sa entry na 'to. Marami akong naiisip eh. Siguro isa-isahin ko na no? Eh una, napansin ko sa mga napupuntahan kong mga blog ng mga kaibigan ko eh, talagang proud sila sa papasukan nilang school for college eh. Nakakabilib nga eh, UP, UPB, UPM, DLSU, at UST. Big time diba? Kaya nga minsan parang naisip ko lang, sakaling nakapasa ako ng UP o ADMU, parang shet, diba, parang taas noo talaga! Pero hindi eh, di ako pinalad na makapasok ni isa sa mga yan eh. HAHA. Ganun eh, walang magagawa. Ayaw ko naman humingi ng tulong sa mga "Connectiones" sa loob, katulad ng ginagawa ng iba. No offense ah, pero PAK YOU kayo. Wala naman akong pinapatamaan na tao. Pero sakaling may mapadaan rito sa blog ko at mabasa 'tong entry na 'to, at nagkataon eh, tinamaan sa sinabi ko..sorry na lang, nagsasabi lang ako ng totoo. Pero yun nga, di ako pinalad eh, at saka marahil hindi lang talaga ako para doon.

Kung yung mga kaibigan ko eh, pinagpupunyagi nila na nakapasok sila sa mga big time na University, ako rin naman proud sa papasukan kong Unibersidad. Kahit na noon eh, naturingan ko 'tong University na 'to na "puro basketbol" lang ang alam, siguro sa mga oras na 'to binabawi ko na yung mga sinabi ko. Bago ko sabihin kung saan ako papasok eh, naaalala ko lang yung mga nababasa ko sa mga blog nila. Sasabihin nila, "It's official I'm going to..." o kaya eh, "Official na dito ako papasok...". Ako naman, simple lang, sa FEU ako papasok. Hindi naman sa minamaliit ko yung papasukan kong University. Pero aaminin ko, di naman yun kasing-bigtime ng UP, ADMU at DLSU. Diba? Kung sa UP eh, mga naglalakad na Utak ang makikita mo eh tapos sa ADMU, magkahalong gwapo't ganda, yabang, pera at utak ang makikita mo at sa DLSU, mga gwapo't magaganda na may pera ang makikita mo, pero sa FEU eh, para sa akin, mga simpleng mamamayan lang. Marahil may mga loko rin, pero ewan, hindi ko na pinapansin dahil ang pakay ko lang naman doon eh, ay ang mag-aral.

So yun nga, sa FEU nga ko mag-aaral. Kanina, parang magkahalong lungkot at kasiyahan ang nadarama ko. Nalulungkot ako kasi, halos wala akong batchmate doon (ayon sa mga nakalap kong impormasyon). Hindi tulad sa UST o kaya DLSU, talagang marami akong batchmates doon. Pero yun nga, nahaluan yun ng kasiyahan dahil masaya naman ako na di-gaanong marami ang Claretiano doon sa papasukan ko kasi makakapag-aral ako ng mabuti kapag wala yung mga panget na yun eh. Hehe, joke lang. Siya nga pala, ang course ko, Associate in Health Science Education. Actually BS Nursing yan eh (ata? ewan). Basta yun, parang Nursing na rin!! grr.

Ang saya nga isipin eh, sasakay ako ng train (LRT) araw-araw! Ay, hindi pala araw-araw, kasi wala akong pasok kapag Wednesday at Saturday. Naisip ko nga eh, kahit 28 pesos lang pera ko sa isang araw, mabubuhay na ko. Tiisin na lang ang gutom diba? Pero todo tipid talaga, dahil sa LRT yun eh. Kaya salamat pa rin at may natira pa sa mga na-corrupt ni Gloria at may LRT.

Ang hindi ko lang naman nagustuhan doon sa FEU eh, kapag ang course mo Nursing, tangina!! naka tack-in. Pucha talaga oh, daig pa namin ang mga elementary students eh. Ang totoy tignan tuloy, yak. Pero, sabi nga ni meow, maarte lang talaga ako. Pero ok lang yun, kung ganun, may naisip naman na ko kung paano gagawin eh. Basta, basta. Hehe. Para sa'kin ok lang naman yung naka-uniform pa rin, mahirap kasi kapag walang uniform eh. Di naman ganun karamihan ang damit ko, mahirap yun kasi baka maubusan pa ko ng damit. Kaya talagang napakagaling din ng Diyos at nilagay ako sa Unibersidad na babagay nga talaga ako. Hehe. Basta salamat sa Kanya.

So yun, nakagawa na rin ako ng entry sa blog tungkol sa papasukan kong school sa College. Nakakatuwa rin isipin na napag-isa ko rin yung mga iniisip ko at nailagay dito. Hehe.

Siya nga pala, ayos na yung Multiply ko. If ever na trip niyo tignan, maaari niyo ng bisitahin iyon. Pero yung mga litrato, exclusive yun sa mga contacts ko lang. Kaya yun, add niyo ko. Hehe. Pero, kung gusto niyo talaga makita eh, sabihin niyo na lang sa'kin. Haha. Btw, yung URL nga pala ng Multiply ko:
http://meak.multiply.com

Arriving ; Paparating

2006-05-03T12:10:00.000+08:00

Almost past 9 na nung umalis ako sa bahay. Medyo late na rin kasi ako nagising eh, mga 7am nung nagising ako, pero mga 7:30am na ko tumayo. Nagmumunimuni pa kasi ako bago tumayo. Pinupunasan ko pa yung gilid ng bibig ko eh, may laway kasi, haha yak. Pagkatayo ko, nanood muna ko ng tv saglit, nanonood kasi mga kapatid ko eh. Pagkatapos nun, pumunta na ko ng kusina para magtimpla ng Milo. Yan ang daily routine ko kapag umaga ngayong summer. Gising -> punas laway sa gilid-gilid ng bibig -> munimuni -> nood tv saglit -> kuha ng milo. Medyo sanay na ko sa ganyang routine kaya ewan ko lang ngayong pasukan kung paano mangyayari, kasi isa pa sa mga dahilan kung ba't ako laging late, dahil mabagal akong kumilos. Kapag nasa bahay ako, di pulido at swabe ang mga kilos ko. So yun, bago ko umalis ng bahay eh, siyempre kumain muna ko ng tinapay kahit na di ko gusto ang lasa ng palaman, yung Tuna Spread ng Lady's Choice. Di ko talaga trip yung lasa, parang imbes na maamoy mo yung malansang amoy ng tuna, eh ang nangyayari nalalasahan mo 'to. Teka, ganun ba talaga yun? At saka yan ba talaga ang choice ng mga babae, yung hindi mo maaamoy ang kalansaan, pero malalasahan mo? Kaya ang resulta, naka-isang tinapay lang ako at nagtimpla nga pala ulit ako ng Milo nun, inakala ko kasi na ayos yung lasa nung palaman eh. Bale, nakadalawang baso ako ng Milo. Pasalamat ako at walang nagtangkang makipagdigmaan sa loob ng tiyan ko.
Paglabas ko ng bahay eh sinalubong ako ng sobrang Hotness ni Haring Araw. Di pa ko nakakalayo ng bahay, kinapa ko yung kaliwang bulsa ng pantalon ko, at sa di ko inaasahan na wala ang panyo ko doon. Kaya, di na ko nag-atubili pa, dali-daliang bumalik ako ng bahay para kumuha ng dalawang pirasong panyo. Siguro, kapag nakalimutan ko talaga yung panyo, naku, parang nilabhan ko na yung t-shirt ko. Kulang na lang nun eh, yung Detergent. Bagay naman akong sampayan eh, sa payat kong 'to. Muli na ulit akong naglakad papuntang Computer Shop para magpa-print ng Application Form ng FEU. Di naman yun gaanong kalayuan mula sa bahay namin pero pakiramdam ko, napakalayo na ng nilakad ko dahil sa pawis na kumawala sa katawan ko at nakipagsapalaran sa mundo. Gusto rin siguro nila makilala yung mga kauri't kamag-anak nila mula sa iba't ibang lugar. Ito na marahil ang panahon ng kanilang tinatawag Reunion. Unang tumusta ng pera ko na bagong lagay pa lamang sa wallet ko ang BC Website. Di talaga ako makapaniwalang 40pesos each ang magpaprint ng colored sa kanila. Eh nagkataon na dalawa yung pinaprint ko na Application Form, edi naka-jackpot kagad sila ng 80pesos, sa akin pa lang yun ah! Pero heto eh, habang nagpaprint ako dun sa mga babae na nagbabantay ng naturang shop na yun, yung isang babae napakataray. Pati ako tinarayan, pinabayaan ko lang kasi maganda mood ko nung mga oras na iyon. Basta, parang may pinag-uusapan sila ng kasama niya. Eh hindi ko na alam kung ano yun, at wala akong balak alamin yun no. Eh ang akin lang, parang gusto ko tanungin dun sa masunget na babae kung meron ba siya ngayon o bitin siya kagabi? Kung meron siya, naiintindihan ko naman. Pero kung nabitin lang siya kagabi, eh ibang usapan na yun dahil labis kong iintindihin yun, haha!
Edi yun na nga, nabawasan na ko ng 80pesos sa wallet ko. Pagkatapos ko naman magpaprint, pumunta naman ako sa kodakan na shop. Magpapakuha kasi ako ng litrato eh, yung 2x2. Nagkataon kasi na kulang na yung 2x2 na hawak ko nung mga oras na iyon eh, at saka last yr pa yung mukha kong yun. Eh ayos naman doon kasi after mo kunan, makukuha mo na rin yung mga litrato mo sa loob ng 7 minuto. Yun, nag-antay muna ako kasi may mas nauna sa akin, yung dalawang koreanang babae. Mga matatanda na rin. Pero naiirita lang ako kasi ang lalakas ng boses tapos hindi ko pa maintindihan yung mga sinasabi nila. Ehh minsan, nakaharap sa akin habang nagsasalita, di ko alam kung minumura na ba ako o kung ano eh. Gusto ko nga tanungin eh kung ano ibig sabihin ng Bolanchao (di ako sigurado sa spelling). Nung nasa Claret pa kasi ako, lagi ko naririnig yan kapag may dumadaan na koreano doon sa may church. Sinisigaw ng mga Claretiano yung salitang Bolanchao sa kanila sabay takbo. Kasi nakikita ko, nagagalit yung mga Koreano kapag sinasabihan sila nun eh. Kaya out of curiosity, kanina gusto ko sana itanong kung ano ibig sabihin ng salitang yun. Pero hindi ko na rin tinuloy kasi baka mas lalong masira ang mukha ko sa litrato o kung mamalasin eh, itakbo ko sa kaharap na ospital ng shop na iyon. Pagkaalis nung dalawang Koreano, ako naman ang pumasok doon sa kodakan spot. Siyempre, inayos ko muna yung buhok ko kasi magulo na eh. At yun, nakuhanan na nga ko ng litrato. Pagkabigay nga sakin nung Ale, eh di ako makapaniwala na ako yun. Di ko inakala na ganun na hitsura ko ngayon. Oh well, bahala na kayo mag-isip kung ano yung sinasabi ko. Bago ko tumuloy sa LRT Station, dumaan ako saglit sa National Bookstore para bumili ng Plastic Envelope at ng Pilotong Bolpen. Nakakaasar kasi yung bolpen na binili ko sa NSO kahapon eh, sa simula oo maganda yung tinta pero kanina nung sinubukan kong gamitin, parang feeling ko naloko ako at nasayang ang sampung piso dahil nawawala yung tinta nito. Di bale, tulong ko na lang sa Ale yung sampung piso na yun.
Pagkalabas ko ng National Bookstore, naisip ko namang dumaan sa Simabahan at magtirik ng kandila doon sa may Adoration Chapel nila. Gawain ko kasi ang magtirik ng kandila at doon ako magdarasal ng taimtim. Kaya nga lang, ang panira lang talaga doon para sa akin, yung kailangan mo pa magbayad ng dalawang piso para sa kandilang kukunin mo. Parang ginawa na rin nilang business yung kandila na yun. No offense po ah.
Pagkatapos ko magdasal dali-daliang pumunta na ko sa LRT Station at patuloy ko pa ring nararamdaman ang walang tigil na paglabas ng pawis ko, mula ulo hanggang katawan ko. Buti naman at di pa rin umaabot sa singet ko, pero naramdaman ko na may tumagas na sa kilikili ko eh. Eh ano magagawa ko? Mainit kasi. Pagkabili ko nung card na kung tawagin ay Electronic Card, naghintay na ko ng tren. Diba mapa LRT o MRT man ang istasyon na puntahan mo, makikita mo roon kung ilang minuto at segundo pa bago dumating ang tren sa istasyon na kinaroroonan mo? Ehh palagi kong tinitignan iyon para malaman kung parating na ba ang tren at para na rin matantsa kung anong oras ako makakarating sa pupuntahan ko. Nakita ko nung una, 9 minutes and 30 seconds pa. Edi tinignan ko muna yung litrato ko, kasi di talaga ako makapaniwala! Pagkatapos kong tignan iyon, tumingala ulit ako doon sa electronic ek ek na may nakasulat kung gaano pa katagal bago dumating yung tren. Nakita ko, 30 seconds na lang. Noong una eh, akala ko, namamalik-mata lang ako. Hindi pala, kasi talagang 30 seconds ang nakasaad doon. Edi yun, tinago ko na yung litrato ko. Pero parang napansin ko naghihintay ako at yung mga tao para sa wala. Wala lang, nakakaasar lang. Bakit kaya hindi na lang nila ipahawak kay Bayani Fernando yung LRT at MRT para maging maayos. Kasi maayos daw siya magpalakad sabi niya eh, oo tama para magkaroon na rin ng mga pink na urinal doon, panlalake't babae diba. Matapos ang 30 seconds na sadyang inabot ng mga 10 minuto, sa wakas nakasakay na rin ako at sumali sa mga taong pawang mga statwa na di gumagalaw dahil sa sikip ng lugar. Eh buti na lang maayos-ayos pa ang ventilation at aircon ng LRT na iyon dahil wala akong naramdaman na jabar sa katawan ko. Natuyuan nga ata ako eh.
Matapos ang ilang istasyon, nakarating na rin ako sa Recto. Pagkabukas nung pintuan ng LRT, eh parang mga langgam yung mga taong na pawang sasabak sa giyera. Kulang na lang eh, mga itak at ang bandera ng Pilipinas. Nakakatuwa nga eh, kasi lahat ng tao bumaba na sa istasyon na iyon, oo obvious naman kasi na iyon ang huling istasyon. Pero wala lang, ang dami lang kasi nila eh, hehe kasama na ko doon. Naisip ko nga eh, eh kung sumigaw kaya ako ng "SUNOG!!", ano kaya ang gagawin ng mga yun? Gugulpihin kaya ako o dedma lang o kaya magkakagulo kaya sila? Binale-wala ko lang yung naisip ko at tuloy lang sa pagbaba. Pero napansin ko, habang bumababa kaming lahat. Kasama ng ingay na naririnig ko mula sa labas eh naririnig ko yung mga takong o kung ano man parte ng sapatos, tsinelas o sandals ng mga babae yung masakit sa tenga. Napansin ko lang yun, talagang iisang tunog lang lahat yun. Paano kaya kung ang naimbentong sapatos o tsinelas para sa mga lalake ganoon din? Kada na lang bababa ang mga tao sa mga hagdanan, maririnig mo yun? Di kaya masira ear drums mo nun? Pagkababa ko, naririnig ko na ang ingay ng Recto. Yung mga jeep at mga barkers nila na kumukuha ng mga pasahero mula sa LRT Station. Basta, iba yung atmosphere na nadama ko roon. Iba nga talaga kapag nasa Maynila kumpara sa QC. Habang naglalakad ako patungo sa FEU, inoobserbahan ko yung mga tao sa paligid. Napansin ko lang, pare-pareho sila ng hanapbuhay sa naturang lugar na iyon. Siguro naman pamilyar kayo sa pamememeke ng mga papeles, diploma atbp. At alam naman siguro ninyo na ang sentro ng kalakalan para sa mga pamememeke na yan ay ang Recto. Napansin ko lang talaga na, sa bawat tindahan na madaanan ko eh may nakaabang na lalake na roon at tatanungin ka kung ano kailangan mo, resibo ba o diploma o kung ano ano pa. Nakakasawa ngang pakinggan eh, bukod sa mga ingay ng mga pampasaherong jeep eh sasabayan pa ng kanilang mga pangungulit. Labis ko namang naiintindihan yun, dahil sa hirap nga naman ng panahon ngayon eh talagang magsisikap ang mga taong iyon na mangulit ng mangulit para lamang kumita sa isang araw na ginawa ng Diyos. Kaya nga lang, doon ka talaga nakita na ang mga Pilipino talaga ay madadaya, mapa-politika man o mapa-edukasyon o kung ano pa man. Iba't ibang klase ng pandaraya ang masisilayan mo roon, sobra. Hindi ko first time makita ang mga iyon, ilang beses ko na rin nakita ang mga iyon ngunit heto lagi ang pumapasok sa isipan ko habang nakikita ko ang mga iyon, "Mahal na nga talaga ang Bangus!".
Sa wakas nakarating na rin ako ng FEU. Hindi naman gaanong mahirap ang ginawa kong pag-apply doon. Pero pamatay talaga ang init seryoso. Pagdating ko doon, nasa entrance na yung namimigay ng Application Form. Bigla ko naisip, "tangina nagpaprint pa ko at hinayaang kumita ng 80pesos yung masunget na babae na yun". Pero ano pa nga ba ang magagawa ko. Pagkatapos ko mafill-out yung form eh nagbayad na ko para sa exam. Buti na lang eh, marunong mag-accompany ang mga guwardiya roon. Pagkabayad ko, pinapunta naman ako doon sa mga humahawak ng mga Application Forms at sila na rin ang magbibigay ng schedule mo para makapag-exam doon. Gusto ba naman ako i-schedule nung babae ngayong araw na ito, 1pm. Di ko talaga tinanggap iyon kasi di ko kakayanin, pagod ang katawan ko, gayon na rin ang utak ko. Kaya, pinaschedule ko na lang sa darating na Sabado. Pagkatapos nun, di ko naiwasang isipin ang sarili ko na pumapasok sa Unibersidad na iyon. Tapos nun, lumabas na ko at muling tinahak ang maikling daan patungong LRT Station. Pagpasok ko ng LRT Station, sa wakas, wala na kong narinig na mga yabag ng mga sandals at sapatos ng mga kababaihan. Marahil hindi pa sila dumarating. Pagkakuha ko ng Electronic Card kung tawagin eh naghintay na ko doon sa susunod na biyahe ng tren, biyaheng Recto-Santolan. Napansin ko lang nung dumating na yung tren, yung mga tao nakikipag-unahan na makapasok. Sa bagay, kami kasi ang 1st station. Ako, di ko na tinangkang makipagsiksikan at hinayaan ko na lang ang sarili kong nakatayo sa harapan ng pintuan. Napansin ko lang, kapag sumasakay ako ng LRT, di ako nakakaidlip. Pero, kapag jeep ang sinakyan, lagi ako nakakaidlip. Hehe, tama lang yun, para walang chance na bangungutin ako kapag sa LRT. Mahirap na no.
Pagdating ko ng Anonas Station, sinalubong ko ang matinding init ni Haring Araw. Buti na lang eh, nandun yung palamig sa may malapit sa LRT Station at bumili ako para naman malamigan kahit kaunti ang lalamunan ko. Nakipagsapalaran ako sa init at hinayaang pakawalan ang mga pawis na gusto nang makisali sa kanilang Reunion kasama ang kauri't kamag-anak. At sa wakas nga, nagArriving at Dumating na ko sa bahay. Woo init.

"NSO lang po." -- "Sa España po" -- "Anonas lang po."

2006-05-02T13:52:00.000+08:00

Bago ko simulan ang entry ko ngayong araw na 'to, wala lang, balik ulit ako sa pagbblog. Parang biglaan din no? Ehh, wala lang.

Kaya yun, kaninang umaga, pumunta ako ng NSO sa may East Ave. para kunin yung Birth Certificate ko na issued ng NSO. Pagdating ko doon, haha ayos, ang "kaunti" ng tao...sobra. Di ko inakala na ganun kaunti ang tao doon. Pero bago ko makapasok talaga sa loob eh, sinalubong ko muna ang samu't saring amoy ng mga taong nakakasalubong ko. Bango nga eh, fresh na fresh. Hehe, marahil naamoy din nila ako. Tapos, nung una eh, nagkamali pa nga ko ng pasok at naharangan ng gwardiyang masunget. Ehh malay ko ba, first time ko doon eh. Kaya ginamit ko na lang ang "pagtatanong teknik". Na kunwari eh, nakalimutan ko lang kung saan yun o kaya nakaligtaan ko lang ang nakapaskil sa gate ng naturang lugar na yun. Pero sa totoo, hehe hindi ko talaga alam. Galing no?
Pagkatapos nun, edi nakapasok na ko. Para kong gago kasi tingin ako ng tingin kung saan-saan at halatang hindi ko alam ang lugar dahil hindi swabe ang mga kilos ko. Ehh paano ba naman magiging swabe, eh nararamdaman ko nang pumapatak ang pawis ko sa ulo at katawan ko, medyo malapit na sa kilikili at singet, naku po. Buti na lang eh, dala ko ang walang kakupas-kupas na panyo ko. Kaya yun, nakuha ko rin ang Birth Certificate ko! Ehh pagkakuha ko, di naman magkasya sa bag kong pang-tribo. Kaya pagkalabas ko, pumunta ako doon sa mga nagbebenta ng iba't ibang kendi, yosi at iba't ibang size ng mga brown envelope. Tapos hindi lang pala kendi, yosi at envelope ang benta doon, pati Bolpen! Kaya pumunta ako doon sa Ale, napagkamalan ko pa nung una yung Mamang nagyoyosi sa tabi ng takatak eh. Buti hindi ako pinaso ng yosi nung mama na 'yon. Pagkatapos ko bumili ng envelope at bolpen eh naghanap na ko ng masasakyan na jeep na papuntang Anonas. Pero bago ko nakasakay, siguro yung pawis ko, isang bote ng coke yung sakto na tig-anim na piso, seryoso! Ang init ba naman eh.
Edi yun nakasakay na nga ko, sa jeep, iniisip ko kung tutuloy ako ng UST para i-try kung pwede pa ko sa mga may available slots pa na courses. Medyo napapapikit na nga ko sa jeep habang binabaybay nito ang papuntang Anonas eh. Parang gusto ko na rin umuwi nung mga oras na iyon. Narating ko na yung sakayan sa may Anonas - Anonas Ext., sa tapat ng Jollibee. Nakita ko maraming nakatayo doon, puro lalake nga eh. Akala ko mga pasahero eh, yun pala yung mga sumisigaw. Sila kaya, nakakailang gallon ng pawis araw-araw? Nakakita na ko ng jeep na papuntang España, sumakay na ako rito at nagbayad na sa mama ng 15pesos. Malayo-layo rin ang babaybayin ng jeep papuntang España. Bago ko makarating ng España eh, marahil nakalahati ng pawis ko ang isang bote ulit ng coke sakto. Kakaiba talaga ang init ngayong taon na ito. Ilang beses din ako nakaidlip. Buti na lang eh, di ako binangungot.
Sa wakas nakarating na rin ako sa UST. Habang nilalakad ko ang daan papuntang OFAD, ehh, nararamdaman ko ang sariwang simoy ng hangin doon. Habang tumatama sa damit kong puno na ng jabar eh parang nakakarefresh naman ito. Di ko gaanong naramdaman si Haring Araw sa mga oras na iyon. Narating ko na rin ang OFAD, kasama ang mga requirements at sarili kong jinajabar na, pumasok ako at sinangguni ko ang opisina nito. Laking gulat ko nung binigyan ulit ako ng form at ipinaliwanag ang proseso sa pagkakataong iyon. Sa mga may available slots pa na courses, eh naaalala ko lang, Accounting, Commerce, Microbiology, Biology, Information Management, Civil Engineering, Computer Science, at Information Technology. Yung iba di ko na maalala eh, pasensya na ulyanin na ko eh. Nung una eh, iniisip ko kung mag-commerce ako, pero pinili ko na lang na magComputer Science bilang 1st choice ko dahil mas gusto ko yun kaysa sa Commerce. Labo ko no? Kaya yun, ComSci at IM ang 2 choices ko para sa huling chance na binigay sa akin ng Diyos, hindi ng UST.
Sa paglabas ko ng UST, iniisip ko pa rin kung pasok ba ako o hindi. Sabi ko na lang sa sarili ko, "pasok kung pasok, hindi kung hindi, tatanggapin ko." Yun na lang kasi ang tanging magagawa ko eh. Sakaling hindi ako matanggap, kailangan kong tanggapin na lamang iyon kasi ako naman ang gumawa ng lahat ng iyon eh.
Bago ko sumakay ng jeep pauwi, bumili muna ko ng c2 na apple flavor doon sa sidewalk vendor na Ale. Hindi ko naman siguro ikamamatay yun diba? Sumakay na ko ng jeep biyaheng Proj 2-3 -- Kamuning -- Hi-way. Aking pinagmamasdan ang daan habang tumatakbo ang jeep ng mabilis. Nahalintulad ko ang takbo ng buhay ko sa jeep. Hindi yung kanta ah, no offense pero jologs yun, yung kay Nikki Gil, hindi Spongecola, baka mamura pa ko ng mga fan ni Yael diyan. Sa bilis kasi nun minsan, napag-iiwanan ako eh. Di ko na minsan namamalayan na napag-iiwanan na pala ako ng pahanon, parang ganun. Kaya yun, marami ako narealized habang nakasakay sa jeep eh. Pero minsan talaga nakaka-idlip ako hehe. Buti talaga di ako binabangungot.

Bukas naman, biyaheng Morayta naman pupuntahan ko para makapag-apply. Sana nga'y hindi pa huli ang lahat para sa'kin. Sa susunod ko na lang muling babaybayin ang biyaheng España.

naisip ko lang... January 2005 - March 2006

2006-03-26T05:27:00.000+08:00

inaayos ko lahat ngayon. sana maayos ko nga. babalik din ulit 'to, pero di ko alam kung kailan.

Buhay 2005..

2005-12-31T22:31:00.000+08:00

Parang isang maikling kwento ang buhay ko ngayong 2005. Marahil siguro kung itatala ko lahat ng nangyari sa buhay ko sa loob ng taong 2005, eh magmumukhang listahan itong entry na 'to. At ayaw ko naman mangyari yun dahil nandito ako para gumawa lang ng simpleng entry.

Ang taong 2005 marahil ang isa sa mga naging paborito kong taon, hindi dahil puno ito ng kasiyahan at tawanan. Ito'y dahil ang taong (year) ito ang isa sa mga naging inspirasyon ko. Puno ng kapighatian at kalungkutan ang dinanas ko rito. Oo nga't marahil kayo'y magtataka kung bakit pa naging inspirasyon sa akin ang ganitong klaseng taon. Tawagin niyo na ko't tanga, mangmang at bobo pero kay-raming aral ang aking natutunan sa taong ito. Hindi ko na kailangan pang banggitin lahat, ito'y nananatili sa puso ko.

Hindi naman panay kalungkutan ang aking dinanas sa taong (year) ito, ako rin ay binuhusan ng Panginoon ng kasiyahan. Marami akong nakilalang tao na kung saan sila'y naging kaibigan, malapit na kaibigan at kasi. Sa loob ng isang taon na sila'y aking kasama ay maraming unos ang aming dinaraan. Kasama na rito ang mga malalakas na halakhakan na hindi namin makakalimutan. Samu't-saring asaran at harutan naman ang tumaklob sa aming mga matang lumuluha't nalulungkot. At iba't ibang kwento ang aming nadinig mula sa bibig ng bawat isa. Sino nga naman ang makalilimot sa mga iyon?

Ngunit sadyang may mga bagay na kay-hirap kalimutan kahit na ito'y matagal ng nangyari o kasalukuyan lamang na nangyayari. Hindi naman ako yung tipong tao na madaling makalimot ng isang bagay na tumatak sa aking puso. Hindi ko na kailangan pang ikwento rito ang nangyari sa akin/amin kamakailan lamang. Hindi ako tulad ng media na kung saan ipinapakita sa mundo ang mga nangyayari sa akin/amin. Ngunit, hindi ko mapigilan ang utak kong hindi mapakali sa pag-iisip, bibig kong hindi matigil ang pagmumura't pagsigaw, mata kong hindi mapigil ang pagluha't pag-iyak at puso kong hindi matigil ang pagdurugo't pagdurusa. Gusto ko lamang sabihin na sobrang minahal at mahal kita. Hindi ko lang lubos maintindihan ang mga nangyayari sa ngayon sa sobrang dami na ng aking iniisip. Huwag sanang sumanggi sa isipan mo na ikaw lang ang may kasalanan kaya nangyari sa atin iyon, pareho lang tayong nagkasala. Aminado naman ako na may nagawa akong mali. Nadala lang ako ng emosyon kanina at hindi na nakontrol ng pag-iisip ko ang mga sinasabi ko. Hindi ko alam kung mababasa mo 'to pero sakaling mabasa mo, sana'y 'wag na 'wag mong kalilimutan ang mga naibahagi ko sa'yo. Huwag mo rin kalilimutan na may Ulrichk na nagmahal sa'yo sa loob ng isang taon. Hindi naman ako basta basta mawawala, nandito pa rin ako, naghihintay ng tamang panahon. Mag-iingat ka lagi at sana yung mga natutunan mo sakin di mo makalimutan. Salamat ulit.

Oo nga't kay-bilis ng taong 2005, at tulad nga ng sabi ko, parang isang natatanging maikling kwento lamang. Kaya yun, kung ano-ano na tuloy ang mga nabitawan kong mga salita. Pero hindi naman ako nagsisisi dahil alam kong pinag-isipan kong mabuti iyon.

Ilang minuto na lang at taong 2006 na. Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa taong (year) ito. Pero naniniwala pa rin ako na tanging tayo lamang ang gumagawa ng ating hinaharap. Samu't saring pamahiin at hula ang matutunghayan niyo hatid ng media ngunit alalahanin sana natin na mas mananaig ang ating mga sarili kaysa sa mga hula at pamahiin ng iba. Kinakailangan lamang maging malakas upang harapin ang iba't ibang hamon ng buhay.

**hindi pa ko tapos, tinatawag na kasi para kumain eh. Kaya yun, stop muna. Ü

habang walang magawa.

2005-12-24T00:47:00.000+08:00

Sa patuloy na pagtakbo ng oras mula sa aking mga kamay, hindi ko na napapansin ang mga nangyayari sa akin paligid. Hindi ko lubos maunawaan ang katahimikang bumabalot sa puso't damdamin ko sa mga oras na ito. Isang katahimikan na kung saan, hindi ko matanto ang aking kinaroroonan. Hindi ko alam kung saan nanggagaling ang katahimikang 'to.

Ako'y napahinto't lumingon sa aking paligid, aking nasaksihan ang pagsigaw, paghinagpis, pagkalungkot, at pagtangis ng mga taong minsa'y aking nakasama sa aking paglalakbay. Ang mga taong aking minahal, inaruga, sinamahan at pinasaya. Sa aking paglapit sa kanila'y unti-unti silang naglalaho na parang bula. Ito'y aking ikinagulat at ikinatakot. Mabilis akong kumaripas ng takbo mula sa akin kinaroroonan. Wala akong makita't masilayan sa aking dinaraanan. Ngunit, samu't saring boses ang aking naririnig sa aking pagtakbo. Hindi ko maintindihan ang kanilang mga sinasabi. Mula sa mga boses na iyon, aking nararamdaman ang kanilang hirap at sakit na nararanasan. Hindi ko na alam kung ano ang aking gagawin, ako ba'y hihinto sa aking pagtakbo o patuloy na tatakbo sa kawalan?

Aking napagpasyahan na huminto. Sa aking paghinto ay ang pagtigil naman ng ingay na bumabagabag sa aking pandinig. Hindi ako gumalaw ng ilang segundo. Aking pinapakiramdaman ang paligid. Maya-maya lamang, may mga bulang umusbong mula sa aking paligid. Iba-iba ang ang laki nito. Aking napansin ang malaking bula na kay-bagal gumalaw. Ito'y aking nilapitan, wala akong makita. Tanging maliwanag na ilaw lamang ang naroon...

*itutuloy ko na lang sa susunod. antok na ko...

*oh heto ang kasunod...

Hindi ako nagdalawang-isip na lumapit sa kinaroroonan ng ilaw. Sa aking paglapit, unti-unting namumuo sa aking paningin ang hugis ng isang tao, ito'y babae. Dahan-dahan akong lumapit, aking napansin na habang ako'y lumalapit ay unti-unti namang lumilinaw ang kapaligiran. Tila baga'y ako'y pumasok sa isang kwartong kay-liwanag. Dumapo sa aking ilong ang bango ng isang bulaklak. Inakala ko na iisa lamang ito, ngunit nang tuluyan ng luminaw ang paligid, aking napansin na ako'y napaliligiran ng mga bulaklak. Ako'y yumukod at pumitas ng isa, pagtindig ko, ako'y napalingon sa kinaroroonan ng babae kanina. Siya'y naglaho na parang isang bula. Labis ang aking pagtataka kung saan siya napadpad. Pinangunahan ng takot ang aking isipan. Hindi ko na alam ang aking gagawin...

*antok na ko eh. sa susunod ulit :P

pera pera pera...

2005-11-04T22:32:00.000+08:00

Ilang araw na lang at may pasok na naman. Ewan ko.. parang gusto ko na pumasok na ayaw ko pa rin. Parang naisip ko kasi, kapag walang pasok, nakakatulog ako ng matagaaal. At wala na kong inatupag kundi ang matulog. Ehh ang problema ko kapag walang pasok, wala akong allowance! In short, walang PERA. :\ Sa bagay, kapag nasa school naman, eh, wala akong ibang ginawa kundi matulog din eh. Pero, ang panget kasi ng posisyon ko eh, biruin mo nga naman eh, naka-upo. Mahirap yata yun ah! :P 'Yan ang nagpapakita na ako'y tamad. Sa madaling salita, kaya ayaw ko pang pumasok kasi tinatamaaaad ako. :P Perooo, gusto ko na pumasok kasi wala na kong pera at nangangailangan na ko!! Gusto ko na ulit mag-ipon. Naubos kasi sa CMLI eh. Kaya yun, ipon ipon ulit at malapit na ang pinakahihintay ng mga bata, ang pasko. Oo eh, mga bata lang naghihintay nun, kasi marami raw regalo. Eh sa edad kong 'to, asa pa kong maraming regalo 'yan! MAS pipiliin ko magkaroon ng pera. :P

Hayyy, puro pera nasa bibig ko ah. Pero yun nga, speaking of pera, kanina, kasama ang dalawa kong matatabang kapatid na sina Dan-dan at Dodong. Eh, kanilang nakita ang napakaraaaaming Internet Card at Prepaid Card sa isang bag. Kaya't ako'y kanilang tinawag at ipinakita ito sa akin. Naisip ko, bilangin kaya namin. Edi yun, binilang namin at tinignan kung magkano ang nagastos na namin sa mga Cards na iyon. Inaasahan ko na eh, na napakalaking halaga ng pera ang nailaan namin doon, PERO, hindi ko inaasahan na aabot sa ganoong halaga. Labo? hahaha! :P Biruin mo nga naman, naka - P 23, 220 kami!!! WAAAH. Hindi ko talaga malubos maisip na umabot ang lahat ng iyon sa 23 thou. Teka teka, hindi lang yun this year ah. Simula yun nung 2nd year ako eh. So, 2 years ago. :P Peroooo, 23 thousand pesos +!!! San ka pupulot ng ganoong halaga sa kalye? Pwede siguro sa Quezon Ave., pero, matatagalan ka. Atttt! Sakit pa aabutin mo. Joke lang! Wag yun, bad yun! :P

Lintik na yun, akalain mo nga naman na makakagastos ako ng ganoon kalaki! Kung may "gadget" lang ako eh, kung pwede gawing pera yung mga cards na iyon, nakooo, ginawa ko ng pera yun. At mabibili ko naaaa ang mga gusto kong bilhin. Haha. :P Oh well, panaginip lang yan! :)

Hindi talaga ako mapakali ah. Ewan ko ba, di ko pa rin matunton eh, kung epekto ba ito ng CMLI o bored lang talaga ako. Kung ano man ito, eh, yan, kinuhanan ko ng Litrato ang aking ID sa CMLI! :P

Hindi ko nga makunan yung buo eh. Sorry, bulok camera ng phone ko. Pero at leasssst! Malinaw naman kahit papaano. :) Wala lang ako magawa kaya ko naisip na gawin yan! :P

At dahil wala na rin akong gagawin at wala na kong maisip pang ilagay dito. Ehh, kakain na lang ulit ako. Nagugutom ako eh! Mabuti pa eh no, para tumaba naman akooo! :P So yun, sige. :)

cmli

2005-10-31T13:48:00.000+08:00

Kay-tagal ko rin hindi nakahawak ng keyboard at mouse. Kaya nga, medyo naninibago ako mag-type. :P
Noong nakaraang miyerkules, tatlumpu't pitong (37) mag-aaral ng Claret ang nagsama-sama sa iisang bus patungong Baguio para sa CMLI. Matapos ang walang sawang pakikinig sa pagkanta ni Baldo at kakulitan ni Hussein at dalawang stop-overs, aming narating ang aming destinasyon, ang Teacher's Camp, Baguio City. :P Sa aking pagbaba ng bus ay muli kong nalanghap ang sariwang hangin ng Baguio. Ang sikat ng araw na hindi nakakalaplos ng balat. Matapos namin kumain ng lunch, kami na'y pumunta sa aming mga "bahay o guesthouse" (sorry di ko alam sa Filipino ang Guesthouse). Tatlong bahay ang ipinahiram sa amin ng Administrasyon ng Teacher's Camp, ang Guesthouse 4-C, 4-D, at 8. Sa di-inaasahang pagkakataon, kami ay napunta sa guesthouse 8. Ito'y sadyang napakalayo sa sibilisasyon! Sa bahay na iyon, ang aming nanay ay si Ms. Untalan at aking mga kasama ang aking mga kapwa Seniors. Sa inaakala kong hindi ko makakasundo ang iba dahil na nga hindi ko sila gaanong ka-close, eh mali pala ako. Saya rin pala kasama ng mga sira na yun. At dahil sila ang aking mga kasama sa bahay, doon nagsimula ang bonding at kakulitan ng bawat isa.
Alas dos na ng hapon iyon, nang kami'y natapos sa pag-aayos ng bahay at gamit namin. Ako'y naatasan na sumali sa mga kompetisyon o contests. Una ay ang Extemporenous Speaking in Filipino at ang sumunod ay ang Story-telling in Filipino. Sa di-inaasahang pagkakataon, ako'y na-default sa Extempo in Fil, dahil ako'y late. Hindi ko kasi mahanap ang "Hall" na kung saan gaganapin ang kompetisyon. Ako'y naasar dahil yun ang aking pinakahihintay. Kaya't noong aking nalaman na may sasalihang kompetisyon pa ako, at ito'y Story-telling in Filipino, ay agad-agad akong pumunta sa lugar kung saan ito gaganapin. Oo nga't ako'y dumating sa tamang oras, ngunit, ang momentum ay wala na. Kumbaga, wala na kong gana dahil sa nangyari. Kaya yun, ginawa ko na lang ang kailangan kong gawin, at yun ang pagkkwento. Di ko na nga maalala eh kasi talagang hindi ko ramdam ang kompetisyon na iyon. Matapos ang lahat ng iyon, ako'y bumalik na sa aming bahay at nagpahinga, nakinig ng musika. At sandali lamang ay nagpunta na kami sa G.A. Hall para sa "ewan" (di ko alam kung ano yun eh, di ko maalala). Doon, wala lang. Parang pagpapakilala lang sa mga Facis, mga tinanghalang Ates at Kuyas. Medyo masaya, medyo corny at baduy. Pero ok lang kasi kasama ko naman yung mga Juniors. Kulet nila eh. Matapos yun, kami ay nag-hapunan na. Oo, sarap talaga ng pagkain! Sobra... Asar na pagkain yan, kaya mas lalo yata akong namayat eh. :P Pagkatapos namin kumain ng mga napakasarap na mga pagkain ay kami'y bumalik sa aming bahay upang magbihis para sa Opening Ceremony ng CMLI. Saya nga nito eh, kasi nakabarong kami at talagang sobrang kodakan ang nangyari! :P Puro kakulitan at kaguluhan dito! :P

Tinatamad na ko magkwento. Inaantok pa kasi ako. Waaah. Kaya siguro yung mga masasayang nangyari na lang.

Oh yan, yun yung 1st day eh. Oo, masaya yung 1st day dahil sa mga kagagawan ng mga Claretiano. :P
Yung 2nd day, masaya kasi yun na yung mga CDs eh. At ang aking Kuya ay siiii Kuya Marc. Si Marc V.! Di ko nga inakala na siya yung Kuya ko eh. :P Yun, masaya, kasi marami akong natutunan na inakala ko na alam ko na. Marami rin akong nakilalang mga tao. Dito, muntikan na ko maging Com Head. Pero, alam ko namang hindi ako karapat-dapat doon kaya tama lang na si Angela/Gel ang maging Com Head. Kaya yun, Secretary ulit ang bagsak ko. Akalain mo nga naman eh no, pati ba naman sa CMLI, Sec pa rin ako! :P Tapos nun, may Workshop. Sa Film Production ako pumunta. Kasama ko pa rin ang ilan sa mga Claretiano na makukulit, lalo na si Alo, Haron at Hussein! Masaya naman yung Workshop kasi magaling yung Faci namin, si Kuya Tolits. :P
Yung 3rd hanggang 4th day, ewan. Basta ok lang. Masaya. :P Di ko na alaaaam! Kapag yung CMLI kasi, parang napapa-ewan ako eh. BASTA!! Pero, asar kasi may feeling. Basta feeling!! Simula ng 2nd day yun. Basta feeling talaga. Biruin mo yun, inakala ko na hindi siya ganun, kasi kakilala ko. Yun pala eh, feeling talaga!! Oh well, tama na yun.
Basta masaya ang CMLI para sakin. Take note "para sakin". Pero, nakakabadtrip sa lagay na bitin!! Basta nakakabitin. Ayun, ako'y inaantok na ulit. Basta, mamimiss ko Com ko, COM 7! Mamimiss ko si Kuya Marc!! Mamimiss ko yung kakulitan ng mga Claretiano. Mamimiss ko yung bonding moments ng bawat isa.

Congrats nga pala sa mga bagong JC-REB at JC-NEB ngayon. Sila Nathan, Carlo, John, Lorraine at Angie!! Ang galing ninyo! :P

At maraming salamat sa JC-NEB 2k5 na pinamunuan ni Dino!! SALAMAT! :P

sa susunod na kwento... bangag pa ko. :P

abnormal lang talaga..

2005-10-23T10:34:00.000+08:00

Lumipas ang ilang araw, at sa wakas, natapos na ang kalbaryong dinadanas ko. Sa totoo lang, matagal ng natapos yun eh. Heto lang siguro yung pormal na pagsasabi ko tungkol doon. Labis kong ikinatutuwa na sobrang dami ang tumulong sa akin para maayos at makalimutan ang lahat ng iyon. Sa inaakala kong "walang" tutulong sa akin, eh yung mga hindi ko pa inaasahan ang darating at mag-aaksaya ng oras sa akin [haha!]. Pero may isang tao talaga na nagbigay sa akin ng advice at talagang napukaw ang damdamin ko dahil sa ginawa niya. Kilala mo na kung sino ka! :P As in SALAMAT! :)

Hayy, tama na nga yan, di naman na ko galit. Kaya kausapin niyo na ko! HAHA! At saka, matagal na ulit bago ko magalit. It will take years na naman. :P Pero, bago natin kalimutan yung mga yun, gusto ko lang humingi ng tawad sa MGA taong nasaktan ko, hindi sa pisikal ngunit sa salita. Sorry sa lahat. As in di ko macontrol sarili ko kapag ganun eh. Di bale, hindi lang naman ako dito hihingi ng tawad eh, sa personal din. :)

Gusto ko nga pala
PASALAMATAN LAHAT! LAHAT NG NAGPUNTA SA LOAD 'EM UP! BUONG PUSO KAMING NAGPAPASALAMAT SA INYONG PAGPUNTA AT PAGSUPORTA SA CONCERT NA ITO! SA LAHAT NG TUMULONG PARA MAGING SUCCESSFUL ITO, SALAMAT!! SOBRA!! :)

Hmm, ano pa ba? May sasabihin pa ko eh. Pero nakalimutan ko. Hmmmm. YUN! *ting!* Yung tinatapos kong kwento, yung "Sa patuloy na pag-ihip ng hangin.." matatapos na siya actually. Pero di ko pa nattype. Nasa notebook ko eh. So yun, ittype ko muna. :) Then yun, gagawan ko ulit ng webpage, para ok! :) So yun lang muna sa mga oras na 'to. :)

may topak na naman...

2005-10-17T21:47:00.001+08:00

Ayaw ko na magpaligoy-ligoy pa, putang ina galit ako. Galit ako sa mga taong nakasakit sakin consciously at unconsciously, galit ako sa nagpuno ng galit ko, galit ako sa hindi open-minded na tao, at galit ako sa sarili ko.
Putang ina, bakit? Masama ba magalit? Oo, alam ko, wala sa lugar, pero sino ka para husgahan ako? Sino ka para husgahan yung mga nararamdaman ko? Kilalanin mo muna sarili mo bago ka tumingin sa iba.
Oo eh no, NORMAL lang yung nangyari kanina. Sus tangina, normal ba yun? Porket si Tomacruz yun? At lagi na nangyayari yun? IBAHIN mo naman ako sa mga nakaaway o nakasagutan niya. Tapos, ganun na lang ba palagi? Porket ganun yung pagkatao niya, naiintindihan siya? Putang ina, MASUNFAIR! Oo, naaappreciate ko yung pagtulong mo, pero hindi eh, unconsciously, nasaktan ako, di mo lang alam. Gusto ko lang linawin, di ako nagseselos, nagtatampo o humihingi ng atensyon, talagang pinaramdam mo sakin na ako pa ang mali dahil pinatulan ko yung ganung klaseng tao.
Kasi sasabihin niyo, "binababa ko lang yung lebel o sarili ko sa kanya". So in short, sinasabi niyo, kapag pinatulan ko yung ganung klaseng tao, eh ganun na rin ako. KALOKOHAN. Isang napakalaking KALOKOHAN. Kitang-kita mo ang Diskriminasyon eh, ganun pala kayo mag-isip. Porket ang nakasagutan at nakaaway mo, yung "ganung" klaseng tao, eh pinapabayaan na lang kasi "GANUN" siya eh. Isang napakalaking TANGINA yun, bakit ganun na lang ang trato niyo sa tao? Ewan ko, para sakin MAS lalo niyo lang siya pinapababa. Palibhasa mga Elitista kayo taena. Ibahin niyo ko sa inyo, kasi ako, para sakin pantay-pantay lang. Kahit ganun siya, dapat pa rin pag-usapan kung ano man angkailangang pag-usapan. Hindi yung pababayaan at palalagpasin na lang. Tsk.

Hindi sa kanya nag-ugat eh. Siya ang pumuno ng galit ko. Oo, kung ano-ano ang mga nasabi ko, eh di ko na macontrol sarili ko dahil sa punung-puno na ko. Sasabihin niyo, "di dapat ganun.." Sus, di niyo kasi ALAM mabuhay ang isang Mark/Ulrichk/Kung ano man ang tawag niyo sakin. Aminado ko, marami akong nasaktan din dahil sa pananalita ko. Di ko tinatanggi yan, kaya nga ko galit sa sarili ko eh.
Basta, hindi pa 'to tapos. Nagsisimula pa lang. Ewan ko, pero masama ang epekto nito sakin. Ayaw ko na bumalik sa dati kong ugali. Tangina talaga. Basta, bahala na.

Orange Project

2005-10-12T14:31:00.000+08:00

Yun na nga, "The Orange Project", hindi yun title ng blog ko ah. Title yun ng previous entry ko. Hmm, kasi kung mapapansin niyo, lahat ng entries ko, nawalan ng title eh. Di ko alam kung bakit, basta kasi di ko alam kung pano ilagay yun. Kaya kung sino man may alam, pakilagay naman sa "comments". Actually, kinopya ko lang 'to. Then inedit ko na lang. Pero masaya pa rin ako na ginawa ko 'to. Napakalaking accomplishment na yun no! :P

Kung mapapansin niyo, it has four (4) colors, blue, red, green at orange.
Regarding sa blue, kaya ko rin nagustuhan yung kulay na yun at nagpasyang ilagay yun dito, kasi para sakin, blue represents yung katahimikan ko, yung pagiging calm ko. Ang feeling ko eh no? Pero seryoso, tahimik ako, wag ka lang mag-aangas at magkukupal sa'kin. Also, i love arguing. Hindi naman yung tipong away na. Argue lang. :P

Sa Red, yun naman yung galit ko. Nako! kapag ako napuno na, yan na, red na ko. I bet lahat naman ng tao nagagalit eh. Sino ba namang hindi sa dinami-daming papansin, nakakairita, manloloko, kupal atbp. sa mundong ito. Pero di naman ako nanggugulpi, nagpapagulpi lang! Ano? Gusto niyo away? Di joke lang no. Mabait ako, basta ayaw ko ng away. Normal naman ang magalit eh. :P

Then yung color green, dahil kay Ms.Rfa. Hindi, hindi joke lang. Kaya kulay green kasi mahal ko ang nature o kalikasan. Isa nga sa mga pinaplano ko kapag nakaipon na, ay magtayo ng isang Foundation para sa Kalikasan or makipag-associate. Pero wag muna ngayon. Wala pa kong pera no. Tindi ng dream ko no? :P Kaya nga rin sa ADMU, kinuha ko Environmental Science eh. Kasi gusto kong mapalawak ang aking knowledge sa Kalikasan. Basta concerning the environment. :)

At lastly, ang orange! kung mapapansin niyo, yung mga kulay na nabanggit ko, ay "common" na rin para sa iba. Eh ang orange, hindi naman. Kumbinasyon nga lang yan ng Red at Yellow. Pero di ko lang alam kung may iba pang definition ang orange. Ang orange kasi ang paborito kong kulay. Di nga halata sa'kin eh! :P Pero seryoso, mga polo ko ay orange. Kahit minsan mukha akong tanga, ok lang! Nadadala ko naman eh. Basta, ang orange ay mahalaga sa'kin, basta. Di ko lang mapaliwanag ng maayos eh. Kasi mahirap na, baka kung ano pa masabi ko. :P

So yun, mga kulay dito sa blog ko. Uhm, btw, tinanggal ko na yung tag board. Eh kasi ba naman, daming nanloloko. Nakakaasar lang. Kaya yun, it's better na tanggalin na yun. Basta comment lang kayo sa bago kong layout! Kung ano man yan, tatanggapin ko! :)

Kanina pala, nagsimula na yung exams namin. Ang una ngang pasabog yung Maths at English eh. Seryoso nahirapan ako sa Maths, lalo na yung last part. Basta ang hirap. Shotgun na nga lang eh. Di ko kasi makita yung kapitbahay ko eh. Di ako nakasalamin, naiwan ko kasi. Oh well, at least, ako gumawa sa Maths ko. Pero!! sa English. Shet yan seryoso. Yung first part, tungkol sa Propaganda, nakakaasar!!! Buti na lang tinulungan ako ni James, di si Ycaro, si Samson. Kaya yun, sana nga tama yung mga pagkakarinig ko eh. Baka kasi mali eh!! Lagot. Basta isa pa yung mahirap. Mahaba na nga, hirap pa. At saka asar yung Essay. Mali ako. Nagpapanic na kasi ako eh at dahil 5 minutes na lang ipapasa na ang mga papel. Kaya yun, di ko na masyadong inintindi yung question at sa kasamaang-palad, mali ako. Oh well, ganun talaga. Aminado ako na babagsak ako doon. ;) Basta bukas sa Physics, pagbubutihin ko talaga. Aral mamaya! Physics yun at isa sa mga major subject na kailangan kong pataasin! :) CLE din, badtrip kasi yun eh. Puro enumeration. Asar. :P

After ng exams, practice kami sa Chorale Elocution. Sa tuesday na kasi. Kaya puspusan ang practice. Dala kasi namin ang pangalan ng 4-STA eh. Oo eh, Honor Section. Kung bakit pa kasi ako nasama doon. :P Di naman ako matalino. Oh siya siya, totoo naman yun eh, di ako matalino. Pero masaya naman ako sa klase namin eh. Yun ang importante! Masaya ka, kasi last year na 'to sa Claret! :) So yun, hanggang friday, puro practice after exams. Then sa Saturday, meron din. Basta umaga until lunch. Then monday, hopefully i-allow kami ng mga teachers na mag-practice the whole day. Kanina tinapos na namin hanggang stanza 3 eh. Eh 8 stanzas yun. So, napakarami pang kailangang gawin at ayusin! Superman nga si Sirjo eh. Galing pala talaga nun. Bilib nga ko eh. ;) May Musicfest pa yun sa Wednesday. Finalist siya sa Solo singing eh. Galing no! :P

After namin mag-practice, nag-stay muna kami ni Aldrin. Pinag-usapan namin yung para sa Stanza 4 at 6. Kasi si Aldrin yung leader para doon eh. Kaya yun, tutulungan ko sana siya. Pero ang problema, nung binasa ko yung stanza 4 (di ko pa kasi memorize, anong klaseng Chorale member ako eh no? :P), di ako makapag-isip kung pano gagawin. Basta blanko talaga ako kanina. Siguro na-drained na, asar na Maths at English kasi yan. Basta, mamaya kakabisaduhin ko na yung piece. Para buo na. Then, try ko mag-isip ng actions para doon para makatulong kay Aldrin. :) Edi yun, since wala kaming maisip pareho, ay meron pala! May idea kami para doon sa line na "Away! Away! . . . " basta yun! Dinrawing ko pa nga sa papel eh! :P Edi yun, umuwi na kami. At aming binaybay ang papuntang QC City Hall. Tahimik nga yung daan kapag tanghali eh. Then yun, dami namin pinag-usapan na kung ano-ano. Kanina ko lang kasi ulit naka-kwentuhan yun si Aldrin. Dati, nung 2nd yr, close kami nun! Pero hanggang ngayon naman eh. Busy kasi ako minsan, at minsan naman, siya yung busy. Mabait na kaibigan yun, sobra. Saya kasama. Oh well, basta friends kami nun! :) At yun na nga, nakarating na siya sa sasakyan niya, so, ako naman sa kabila, kaya tatawid pa ko. Nung una pa nga, takot ako tumawid, eh kasi ba naman, walang pedestrian lane. Mamaya diyan pituhan ako ng MMDA at makakuha pa ng panlunch sa'kin! :P Pero nakatawid at nakasakay naman ako ng jeep ng ligtas! :) Una pa nga ko sa iba eh. :P So yun, habang nasa jeep ako, kung ano-ano naiisip ko. Nakalimutan ko na yung iba eh. Lalagay ko sana rito. Pero naisip ko lang yung buhay mo kapag may trabaho na at iba pa. Kumbaga, kapag mama na ko. Parang siyempre, araw-araw, sasakay ng jeep, tapos, iba't ibang klase ng tao ang makikita mo sa loob ng jeep na yun. Sila yung makakasama mo tungo sa pupuntahan mo. Basta, parang ang saya lang. Inoobserbahan ko nga sila kanina eh. Wala lang, wala kasi ako magawa bukod sa pagtingin sa dinaraanan. Siya nga pala, naisip ko na mag-jeep kanina imbes na mag-tricycle mula Claret hanggang Glo-ris, kasi gusto kong masanay na mag-jeep na lang sa tuwing papasok at uuwi ako mula sa school. Nagtitipid na kasi ako. Siguro nakakapagtaka kung bakit ko biglang naisip yun. Pero kasi, nung monday, nakausap namin si Charito Planas. Yung President ng isang Organization for parks sa QC. Kaya yun, nainspire kasi ako sa mga sinabi niya sa amin. Talagang as in, pumasok sa damdamin ko eh. Kaya yun, sana nga eh, kayanin ko yung mga gagawin ko sa buhay ko. Kumbaga, heto na talaga ang bagong buhay. May mga inalis ako sa buhay ko na alam kong makakasira at makakasagabal lamang sa pamumuhay at pag-aaral ko, at may dinagdag naman ako para mas lalong mapagtibay yung sarili ko. Sana talaga magawa ko. Kaya yun, magtitipid talaga ako. :) Yung pagtitipid yung inuuna ko ngayon, tapos sunud-sunod na yan. Para di pinagsasabay-sabay. Mahirap yun no. Hinay-hinay lang. :P

Biruin mo nga naman eh no, sa pagsakay lang ng jeep kanina, eh kung ano-ano na ang lumabas at tinype ko rito mula sa isip ko. Astig nga eh. :P Basta yun, masaya ako ngayon kahit kanina nakakabadtrip yung exams. May reason naman si God kung bakit ganun. Alam ko may purpose siya. Maiintindihan ko naman yun. :)

Wala akong maisip na title para dito. Pabayaan na nga muna. :P

new layout! yey.

2005-10-10T04:52:00.000+08:00

The Orange Project! :P

after 9 months, finally, i've changed the layout of this blog. it's veryyy simple! i love it. :P

well it has 4 colors... red, blue, green and orange!! orange is dominant here, because it's my favorite color!!

ok then, i need to rest again. later i'll be going to qc circle with my group mates for our project in Filipino.

shit and gold

2005-10-08T00:27:00.000+08:00

sa inaakala kong matatapos na ang school week this week (haha labo yata nun..), eh hindi pa pala, kasi may retreat kami. hmm, di ko alam kung matutuwa ako o ano eh. eh pano ba naman kasi, exams na namin next week. at feeling ko, wala akong mailalagay sa papel ko. nako naman oo, susmaryosep! pero hindi lang exams, kundi na rin ang papalapit na Foundation Day or the so-called "fair". kaya yun, naisip ko lang, papasa kaya ako sa exams? leche naman kasi! kung bakit pa kasi ako nagkasakit, inexcuse sa klase, at tinamad pumasok! eh di sana, kahit papaano, may alam ang aking kokote.. "kahit papaano". tsk. bahala na nga!

kung bakit pa kasi retreat namin bukas eh. hayy, wala pa kong nakolektang retreat letters o yung tinatawag nilang palanca. bahala na kung ano mangyayari bukas. iba't ibang isyu na naman lalabas doon nako. oh well, ganyan talaga ang buhay. magpapapakabanal ako doon. hala, ano kaya mangyayari sakin paglabas ko? maaari na kaya akong maging santo? pwede na siguro ang maging pope. pwede na yun.

masaya nga ko ngayon eh, kasi pasok kami sa top 10 breaking teams sa Fresher's Cup '05. ang saya kaya. kasi first time ko makabreak. di ko pa ineexpect na 1st breaking team kami. kaya iba talaga yung feeling. mas ginaganahan na ulit ako magdebate. basta, iba. saya. astig din kasi, pasok din ang STA-B. STA-A kasi nga pala kami. ayun, 2nd breaking team sila. kaya mas lalong masaya! so, having all the 10 breaking teams, tuloy na talaga to sa Nov! btw, i want to congratulate all! saya ng mga laban! as in! dami ko natutunan. :P pero talagang kulang pa, kumbaga, marami pa kong kakaining bigas.. seryoso. basta gagalingan ko para ma-reach ko pangarap ko. :)

hayy, past 12am na, and i haven't fixed my things yet for our retreat.

haller.

2005-10-02T23:49:00.000+08:00

matapos ang isang buwan na hindi ako nagpost ng kahit ano rito, heto na ulit ako. haha! miss niyo ko? as if may nagbabasa ng blog ko eh no. hmm, anyway.. napakarami, as in napakaraming nangyari sa buhay ko. hindi na nga mabilang eh. at baka di ko rin masabi lahat dito. sorry na lang kung di ko masasabi yung iba. haha aba, mahina yata memory ko.

ayos ah, kita ko, Agosto pa yung last entry ko. yung mga nangyari dun, o heto..

~~-start ng 2nd quarter~~ [oo, nagsimula na 'to. tagal na nga eh. haha. next week tapos na 'to. bilis talaga eh no. nagsimula ang 2nd qtr na onti lang ang mga napasukan kong klase. onti lang alam ko. ayy ewan, bahala na. haha.]
~~-practices ng harana 'o6~~ [tapos na harana 'o6. hmm, sadyang napakagaling ng Batch E. ang ganda ng harana sobra. congrats sa SMA dahil sila ang kampeon. samantalang ang STA ay ikalawang gantimpala lamang. pero not bad. congrats sa lahat!]
~~-buwan ng wika~~ [tapos na yan. haha. mc nga ko nung harana eh. haha saks.]
~~-deadline ng cbs minutes ko~~ [sus, hanggang ngayon di ko pa tapos. hayy, katamad eh. at saka, nawalan ako ng pc ng isang buwan. mahirap gumawa. haha.]

ang lahat ng 'yan ay tapos na. haha. so yun, october na. ewan ko, tinatamad ako magkwento sa mga nangyari sa'kin nung september. basta nawalan ako ng pc. badtrip. haha! eh ganun eh.
sa bagay, meron na ngayon. iingatan ko na 'to. mahirap na.

nasabi ko nga pala dati, pagkatapos ng august at september nawawalan ako ng "mga" kaibigan. hehe. nako naman, nangyari na naman. akalain mo nga naman eh no. oo, expected na yan. pero ang masama diyan, hindi ko ineexpect na sila pa yung mawawala. haha. hayy buhay talaga oo. di ko inakala na may bagong kada na sila. haha. astig eh no. pero ewan, wala na kong pake. kaya nga ko naging ganito eh. siyempre, medyo naapektuhan din ako dun. pero ayaw ko lang masyadong isipin kahit na minsan talagang sasanggi sa isipan mo. so yun, wala ng kada. haha. pero di naman nangangahulugan na di ko na sila papansinin at kakausapin. hehe di ganun. nag-uusap kung minsan, pero ewan. di na tulad ng dati. hindi yun dahil sa "busy" kami eh. aminin na ang katotohanan na wala na.. yun na yun.

kaya sana, kung "iba" ko kumilos, magsalita at magreact sa mga panahon na ito. maintindihan niyo. kung di niyo ko maiintindihan, eh lumayo na lang kayo. dahil talagang maaasar at mababanas ka sakin. oo, sasabihin ng iba, "yun lang eh". sus, tangina pala eh. eh kung ikaw nandito sa katauhan ko, kaya mo? kaya yun, ayoko lang mapaaway dahil diyan. kung yan talaga ang tinadhana ng Diyos, bakit ko pa guguluhin at kokontrahin. eh alam niyang yun ang tama para sakin at sa iba. naks. haha.

o siya, tama na yang usapang kaibigan. ang baduy tangina. haha. asar. ah nasabi ko rin kanina, kaya di ako nagbblog kasi wala akong pc. haha. nasunog yung motherboard eh. di ko kasi pinatay ng 1 1/2 week. kaya niyo yun? wag na sumagot kasi wala akong pake. hehe. kaya yun, heto ayos na ulit. pero nung nasira 'to at nalaman ni mader.. tumawag sa'kin.

*nagvivibrate phone ko. lagi kasi ako naka silent.
ulrichk: hello? [maarte na boses, ganun ako eh. haha angal? tangina..]
mommy: hello ulrichk, balita ko nasira yung computer ah.
ulrichk: onga eh. asar. pero ok lang, ayaw ko na magcomputer, pumapayat lang ako sa kakapuyat eh.
mommy: talaga? pero hindi kasi pwede anak, di ko kayo makikita.
ulrichk: ay onga no, di ko naisip yun [haha, di na tulad ng dati yung pag-iisip ko. tsk.]
mommy: eh ano ba nangyayari sa'yo ha.
ulrichk: wala wala. o sige pagawa na lang natin 'to.
mommy: ok sige.

i-cucut ko na usapan namin ni mader. haha. basta yun, ayaw ko na sana magcomputer eh. pero kailangan din kasi. kaya heto, ayos na ulit.

nabanggit ko october na. totoo namang october na eh. tsk. kaya yun, fair na namin. pero pero, bago mag-fair at bago ko i-plug ang aming concert...

1.) pasahan ng projects bukas (monday), kung hindi bukas, this week.
2.) exams oct 12-14
3.) practice para sa Chorale Elocution
4.) Chorale Elocution sa oct 14 or 18. di pa sure. pero basta before fair yan.
5.) promotions [na naman, haha. magsasalita na naman ako sa ibang school. haha.]
6.) yung mga unexpected na darating na naman sa buhay ko. tsss.

o yan. haha. so yun, bale concert namin, uy hindi ako magcconcert. kami lang yung nag-organize kaya sinasabi kong concert namin. haha!
Load 'em up! yung title eh. last yr din ganun. kumbaga sa shs, band-aid [ata] sa amin, load 'em up! :P haha. sa October 21, Friday yan. 7-12pm. featuring kjwan, cueshe, 18th issue at marami pa! 180php ang ticket! :P bale ganito, kapag bumili kayo sa'kin ng ticket, ililibre ko kayo ng entrance! hahaha! o, sakin kayo bumili ha! wag sa ibang CBS officers hahaha. kapag kailangan niyo.. message niyo lang ako dito. ayaw ko nga ibigay number ko. haha. so yun, ang aming concert.

o yan na muna, inaantok na ko. at kailangan pang matulog. haha. sige.

panaginip na lang ba..?

2005-08-30T07:22:00.000+08:00

Agosto

-Start ng 2nd Quarter [shet to, napakaikli! takte yan! puro gawain at aktibidades pa! aktibidades naman eh! =P]
-Practices sa Harana 'o6 [tradisyunal na to. taun-taon, ang mga Seniors ang involve dito. ito'y proyekto nila sa Music at Filipino. Daber (Dubber) nga pala ako dito, isa rin sa mga script writers! waaa!]
-Buwan ng Wika [Agosto eh! siyempre, buwan ng wika. ok lang paborito ko to =P]
~~-Unang Hirit!~~: A batch building activity for the 1st yr students [nag-start yan last year, proyekto ng CBS. magiging tradisyunal na to palagay ko. masaya to! sobra. diba Batch Grandeur?!]
~~-FTW~~ [Facilitators Training and Workshop. Shet di ko sure kung yan yung kahulugan ng akronym ng FTW. hehe. para sa Unang Hirit yan. Workshop para sa mga Facis!]
-Deadline ng CBS Minutes ko! [hindi naman ako sinabihan nila Cardo at Ms Rfa na ipasa na this month, pero katulong ko naman si Hussein [Asst Sec] dito. kaya namin yan!]
-~~Exposure Trip~~ [4-STA at 4-SJG. Sa Aug 26 to. sabi ng iba, masaya, sabi ng iba, nakakapagod. basta gagawin kong memorable to! last na to eh!!! =P]

*sa buwan ng Agosto, yan pa lang ineexpect ko. hala, sure akong may unexpected diyan! =P

hayy, buti tapos na rin yung iba. pero, maraming unexpected ang dumating eh. mga leche at wala kamatayang mga meetings [mapa-student council man, mapa-teachers, mapa-student moderators, mapa-admin at mapa-producer! puro mapa ah, nakabuo na yata ako ng continente!]

biruin mo nga naman, ilang araw na lang, Shetyembre na. Shet talaga. nakakatuwa ngang isipin eh. sa Shetyembre, magsstart na ng official ang 2nd quarter namin. eh pano ba naman kasi ngayon, puro praktis sa harana langya. kaya yun, pero sa ibang subjects, oo, nagstart na talaga. pero di pa talaga lahat. kaya yun, after ng Harana, yan na. haha! pero takte, kapag nagstart na ang 2nd quarter, nako magsstart na rin ang aming planning para sa Concert! waaahh! at hindi lang yun, kasabay ng start ng 2nd quarter, Choral Elocution pa! grrr! kaya yun, hindi lang buhay estudyante ako ngayong darating na Shetyembre at Oktubre. wawa naman academics ko. hayyy. di bale, kaya ko to...sana. =P

~~sana managinip na lang ako ng panghabambuhay. at least doon, masaya. nakikita ko siyang nakangiti at naririnig ang kanyang tinig. hayyy buhay talaga oo, tsss. sana di na lang ako nagising...~~

ulrichk

sa pagpatak ng dugo..

2005-08-24T12:08:00.000+08:00

ang saya siguro masugatan, tapos makikita mong dumudugo ng napakarami, tapos paduduguin mo pa lalo at makikita mo yung pagpatak ng dugo. yung tipong, napakabilis pumatak. shet. ang saya nun.
kaya nga, sinubukan ko eh. haha. ang sarap. yung feeling na nagdurugo yung loob-loob mo ng napakatagal. tapos makakaramdam ka ng sarap dahil sa nilabas mo na yung mga dugong yun. parang matapos kang magdugo ng napakarami, ang sarap ng feeling tangina. para maibsan lang yung pagdurugo sa loob-loob mo. tanginang yan.

-ulrichk

*sa panahon ng kalamidad..

2005-08-18T15:35:00.000+08:00

takte yan, eto na. dumarating na isa-isa yung mga "bagyo" ng buhay ko. haha! siyempre, nainform na ko ni Ka Ernie haha tangina corny. hahaha! basta naffeel ko na malapit na sila dumating. di ako kinakabahan. yabang eh no. =P pero siyempre, yung oras ang kalaban ko dito. hindi sa kakulangan eh. kundi mahahati na yung oras ko sa mga bagay na sa ngayon nagagawa ko pa. pero first time to! kapag nagawa kong i-manage time ko. pero takte, ASA! A-S-A! hahaha!

masaya naman yung ganito, kasi iba't ibang tao yung nakilala ko. pero ang masakit sa mga ganito eh, yun na nga, may mga darating sa buhay mo na magiging prends mo, tapos, mababawasan din. kasi yung iba nilalayasan ako. diretsuhin ko na, nang-iiwan sa ere! grrr! asar. pero ganun ang buhay eh, kailangan mo na lang tanggapin. hindi naman lahat ng kaibigan mo eh, mapplease mo. haha! kaya yun, may advantage at disadvantage din. hehe.

hmm, ito yung mga ineexpect ko ah na darating.

Agosto
-Start ng 2nd Quarter [shet to, napakaikli! takte yan! puro gawain at aktibidades pa! aktibidades naman eh! =P]
-Practices sa Harana 'o6 [tradisyunal na to. taun-taon, ang mga Seniors ang involve dito. ito'y proyekto nila sa Music at Filipino. Daber (Dubber) nga pala ako dito, isa rin sa mga script writers! waaa!]
-Buwan ng Wika [Agosto eh! siyempre, buwan ng wika. ok lang paborito ko to =P]
-Unang Hirit!: A batch building activity for the 1st yr students [nag-start yan last year, proyekto ng CBS. magiging tradisyunal na to palagay ko. masaya to! sobra. diba Batch Grandeur?!]
-FTW [Facilitators Training and Workshop. Shet di ko sure kung yan yung kahulugan ng akronym ng FTW. hehe. para sa Unang Hirit yan. Workshop para sa mga Facis!]
-Deadline ng CBS Minutes ko! [hindi naman ako sinabihan nila Cardo at Ms Rfa na ipasa na this month, pero katulong ko naman si Hussein [Asst Sec] dito. kaya namin yan!]
-Exposure Trip [4-STA at 4-SJG. Sa Aug 26 to. sabi ng iba, masaya, sabi ng iba, nakakapagod. basta gagawin kong memorable to! last na to eh!!! =P]

*sa buwan ng Agosto, yan pa lang ineexpect ko. hala, sure akong may unexpected diyan! =P

Setyembre
-Harana 'o6 [Sept 2 yan. ang iniintay ng bawat Senior! =P]
-Choral Elocution! [Shet every year, inaantay yan ng bawat batch! pagalingan talaga! proj yan for the 2nd qtr! haha! basta sobrang inaantay to! lalo ng mga Seniors! last na eh!! =P]
-Leadership Training ng CBS at yung isa pa, Homeroom Officers! [tentative this month]
-Ang walang kamatayang Preparation para sa Fair! [one word: Shetness]

*yan pa lang. "pa". sure ako dadagdag pa yan! wooo! haha! =P

di ko na muna ilalagay yung sa iba pang months hahaha! =P
basta takte yan, kung ano man ang mangyari, mawalan ako ng mga kaibigan, hayyy, kahit masakit, tatanggapin ko na lang. hehe. nandito naman si God. di ako pababayaan! =P

*tangina, magising ka na nga Ulrichk! kailangan mo ng magising. sobraaa. grrr!

-ulrichk

*akalain mo nga naman...

2005-08-15T15:55:00.000+08:00

akalain mo nga namang mamaya, start na ng 2nd quarter namin sa school. lintek na yan, ang bilis ng oras. August na o! parang kailan lang, nagrereview kami nila Carlo, Daboy, Ez, at L.A. sa Expert Guides - UPIS. tapos, ang daming nangyari doon! iba't ibang klaseng mga kaganapan na maaaring inaasahan namin, at yung iba naman eh, hindi namin inaasahan. pero masaya naman kahit papaano. marami akong natutunan. sobraaa! di ko pa nakakalimutan si pawis na paborito ni Ez! haha! Ez! pawis ni Ma-Cel o! haha! =P at siyempre, hindi lang yun ang mga naganap no. marami pang iba. ayun ayun! ang 3 blind mice, Paris & Nicole Wannabe, lesbo action at ang Hito! akalain mo nga namang, maaalala ko pa yun eh no. eh pano ba naman, nung UP vs ADMU sa Araneta, nakita ko yung isang blind mouse. kinalimutan ko na kasi totally yung pangalan nun eh. pero sa dinami-dami ng lugar, eh sa Araneta pa! eh tapos, hindi pa natatapos ang lahat ng iyon, habang naglalakad ako sa UP, galing NCPAG papuntang Malcolm Hall, nakita ko na naman!! ay takte naman talaga o. haha. ang malas ko naman.

pero hindi lang sa review ko naranasan yung mga bagay na naranasan ko. haha! labo. basta yun na yun! =P haha. tapos nun, bago magtapos ang buwan ng Mayo, akalain mo nga namang, makikilala ko yung babaeng kinaiinisan ko dati sa mIRC. kasi ayaw ako bigyan ng access sa mga channels na may access siya. tapos nun, di ko talaga inaasahan na makilala ko siya at magiging ka-close ko. ang saya kasi, sa kabila ng mga nangyari sa'kin nung summer na kabiguan at kalungkutan, biniyayaan ako ng Poong-Maykapal ng isang taong makapagpapangiti muli sa nakasimangot kong mukha at makapagbubukas muli ng manhid kong damdamin. akalain mo nga naman yun eh no!! :D tapos ngayon, aking hinaharap ang isa sa mga malalaking hamon na nararanasan ko sa buhay ko! haha! saya talaga! =P

hindi lang yun!! edi yun, pumasok na ko sa school. first day, tapos ang haba ng buhok ko. teden! strike 1! eh heto pa! akalain mo nga namang nasa Honors Section ako! ayy lintek naman talaga oo. tapos, adviser ko pa si Ms. Jheng Suplito. sobrang powerhouse! biruin mo, adviser pa lang, magaling na. then, nandun kaming 3 CBS, Carlo, Nathan at ako. tapos, Editor-in-Chief ng Tanglaw si Batista! ay este, C-Man! ayy Roehl! haha! tapos may 3 pa kaming CAT officers!! Abi, James, at Stan. tapos, as usual, nandun sa classroom ang Top 15 ng Batch at mga matatalino pang mga nilalang! haha! at yun nga pala ang bumubuo sa 4-St. Thomas Aquinas!

akalain mo nga namang sa loob ng June - August. [mga araw at linggo].. sa CBS, may 12 meetings na kami! haha! kung mali yan, yari ako. haha! demote abot ko niyan. =P tapos, heto ang masaklap, may 12 Absences na ko! grrr! ang dami. record ko yan, sa 1st qtr. takte yan ang dami! di pa tapos yan, may naitalang [take note, "naitala"] ng late ko na 3! eh dapat marami yun eh! lagi ako late eh. ehh, ewan ko kay C-Man ayy este! Roehl! hahaha! tapos eh, dumaan na ang UPCAT! hehe. no comment =P pero pero!! heto ang masaya! wala lang. haha! basta may mga nangyari pa sa mga buwan na iyon. na sobranggg saya! as in!! haha shet! =P

sa paglipas ng buwan, iba't ibang mga bagay, tao at karanasan ang dumadaan. dito'y natututo ang bawat isa na matutunan ang mga bagay na inilaan sa kanya ng Panginoon. iba't ibang hamon at pagsubok ang inilaan ng Diyos upang kanyang harapin. maaaring, sa panahon na ito ay puno ng kasiyahan ngunit, hindi lang puro kasiyahan ang buhay na ito. para mas lalo maging masaya, karapat-dapat lamang na maranasan ang kalungkutan. may ilang bagay din na kailangan mong hawakan at panindigan hanggang sa katapusan ng iyong paglalakbay. ngunit, kung minsa'y ika'y nadudulas at nabibitawan ito. dapat lamang na muli kang tatayo at ipagpatuloy ang iyong paglalakbay. ang buhay ay makulay ika nga nila. ngunit, ito lamang ay makulay kung ito'y iyong kukulayan ng buong puso't isipan. =P

-ulrichk

*lumipas, lumilipas, lilipas.

2005-08-11T12:30:00.000+08:00

hayyy, ang tagal din pala ng huli kong post dito. ayun, marami ng mga bagay ang lumipas na at ang ilan ay patuloy pa rin, subalit may ilan na di ko inaakalang daraang muli sa buhay ko. isipin mo na lang eh no, may lumipas na nga, may dumating naman ulit. tapos, yung iba, hindi mo pa rin malutasan. parang feeling ko nga minsan eh.. "di kaya may sayad na ko sa kokote?". naaalala ko pa nga, kapag umuuwi kami nila Ez at Carlo, parang natatanong namin sa isa't isa, "alam mo, gusto ko na minsan magpatingin sa Doktor eh." tapos, alam mo yun. pare-pareho kami ng reaction. yun nga, medyo mababaw sorry. pero naisip ko lang talaga... "di kaya may sayad na ko?". di bale, ok pa naman ako kausap, wag kayo matakot. =P

tulad nga ng sabi ko, may mga bagay na lumipas na, maaaring lumipas na, at lilipas pa lamang. ano ba yan, puro lipas. hindi, di naman ako nalipasan ng gutom =P pero yun nga, totoo naman eh, may bagay na lumipas na, yung as in WALA na sa buhay mo. parang yung nangyari sa'kin last summer. haha! sobrang sakit, tangina! pero ok lang. at least nasabi ko sa kanya lahat ng gusto kong sabihin, bago ko tuluyang mawala sa paningin niya. haha! ehh, ang panget at di ko gusto doon, pagkatapos ng ilang buwan, sasabihin niyang, "uy ganito, ahh ehh, may feelings na rin ako sa'yo." tapos ako, "huh? wtf?!". ALAM MO YUN!!! parang nakakairita. kasi parang ang tagal mag-react takte. pero di ko naman siya masisisi, kasi nga di ko naman hawak ang kanyang pag-iisip. wala lang naisip ko lang yun. pero pramis, totoo yun, may mga bagay na lumipas na talaga, hindi na maibabalik pa. basta sakin ang nakalipas ay nakaraan na. oo nga may mga gustong bumungkal ng nakaraan, pero hello? nag-aaksaya lang kayo ng panahon. dahil di niyo alam ang dinanas kong paghihirap sa kamay niyo. =P haha! aba ang drama!

naisip ko rin yung mga bagay na maaaring lumilipas na. lumilipas sa paraan na unti-onti. ayaw ko kasing biglain. parang kunwari, galit ako sa taong to, kasi may nagawa siya na di ko talaga nagustuhan. tapos, habang tumatakbo ang segundo, minuto, oras, araw, linggo, buwan, taon at LAHAT NA! unti-onti ng nawawala. pero oo nga, may isa akong katangian na hindi talaga maganda. onti lang may alam nun. hmm, siguro isang tao lang. ehh, ayaw ko malaman ng iba yun eh. haha! loko eh no. pero yun nga, kahit papaano, nawawala naman, pero sobrang [as in sobraaaa!] tagal! =P kaya mag-ingat na kayooo! hahah! joke lang. =P ganun din yata eh, sinabi ko rin kung ano yung ugaling yun. hayyy ewan.

may mga bagay naman na para sa'kin lilipas na rin. hindi man ngayon, marahil bukas, sa makalawa, sa isang linggo, sa isang buwan...basta lilipas din!!! hahaha! ayy oo, naniniwala ako na lilipas din to. hayyy buhay talaga.
takte yan, parang tuloy ang gulo ko kausap. ayy hindi, basta naisip ko lang na may ilang bagay na pipilitin nating limutin dahil sa naranasan natin doon, may mga bagay din na automatic na lilipas talaga, yung hindi mo mapapansin na nawawala na pala. subalit, kailangan din tanggapin ang realidad na may mga bagay na kahit gaano mo pang limutin ay hindi basta-bastang mawawala. maaari ko rin idagdag na may mga bagay din na gusto mo mang limutin talaga, ay hindi talaga mawawala. yung nandun lang talaga. basta yun!!! ang gulo kooo.

siguro nga'y, kung ganun talaga ang mangyayari, ehh, ganun eh. unang-una, sino ba ko sa buhay niya? hehe. malay ko. pero alam mo yun, heto na ko eh, nandito na ko. ika nga nila sa Ingles, "there's no turning back..". yun tumumpak din ako! =P pero yun na nga, kinakailangan ko na lang tanggapin, ganito ang ibinigay ng Diyos, kailangang tanggapin. sana naman, hindi yung pagkukulang ko ang kanyang mapuna, kundi yung ibinigay ko [hindi regalo o kung ano pa man] basta yun! kahit na alam kong hindi niya nadarama yun, ok lang. kahit na napakaliit lang nun, masaya na ko. pero sa pagkakataong ito, hindi, hinding-hindi ako bibitaw. pero worst scenario sige! siya ang magsabi na bumitaw na ko, bibitaw ako, bakit? kasi naiintindihan ko siya, dahil siya ang mas nakakaalam. at yun ang palatandaan na kahit papaano! nadama niya yung inaalay o ibinibigay ko. haha! ewan ko ba kung bakit napakadrama ko. hayyy ewan.

pero yun bago ko umeskapo, isa lang ang sasabihin kong salita... paninindigan. haha. oo nga, hindi specific kung saan. pero kayo na bahala. =P

o siya sige, exams ko pa.

-ulrichk

ang maskara.

2005-07-26T05:02:00.000+08:00

"Tuwing ako'y nangangamba

Ay nagwawala

Naglalaro, nagpapanggap

Na ako'y ganap

Na tao, isang super hero

Di nasasaktan.."

-eraserheads

medyo naisip ko lang, yung tungkol sa maskara na yan. ginagamit sa iba't ibang paraan...sa pananakot, sa pagbibigay kasiyahan at sa pagpapanggap. oo nga, iba-iba ang klase ng pagpapanggap. mayroong nagpapanggap upang hindi makilala, upang magtago sa publiko, para magpasikat o upang maipakitang masaya siya at ok lang siya.

alam ko namang lahat ng tao ay nagsusuot ng maskara. ngunit ito'y depende na lamang kung sa papaanong paraan niya ito isinuot. subalit minsan, talagang isinusuot ang maskara, hindi ito maiiwasan. bakit? iba't ibang uri ng dahilan ang uusbong dito. pero tulad nga ng sabi ko, 'upang maipakitang masaya siya at ok lang siya.'

sadyang napakalaking kalokohan nga kung minsan eh. isusuot mo ang maskara para ipakitang ika'y matatag at hindi nasasaktan. naisip ko lang, bakit kung minsan kinakailangan mong isuot ito? at pagdating sa bahay, ito'y iyong tatanggalin. parang naisip ko, sakaling ikaw ay lilingon sa salamin, marahil pati ang iyong sarili ay iyong katakutan, paghinalaan o padudahan at tuluyan ng isuot ang maskara panghabambuhay.

ewan ko ba kung minsan, pati ako ay nagsusuot na rin ng maskara. isa lang naman ang dahilan ko eh...upang maipakitang ako'y ok lang at masaya. marahil ako'y tatanungin kung bakit. bakit nga ba? siguro eh, ayaw ko lang may nag-aalala sa'kin [alam ko namang walang nag-aalala sa'kin no! =P] at ayaw ko lang na isipin din ng iba ang iniisip ko, problema man ito o kung ano man. hindi sa ayaw kong magpatulong ha, ewan ko kung bakit ganito ako.

minsan nga eh, gusto ko na sabihin na, 'uy, tao ako na hindi bulag at bingi' [hindi ko na isinama ang 'pipi' kasi nagiging pipi ako kung minsan.] eh ano pa nga ba ang magagawa ko? lalo pa kung mahal mo yung taong yun, minsan eh, talagang nagsusuot na ako ng maskara para masaya at walang halong kalungkutan. kasi gusto ko lang naman na maging masaya ang lahat eh. ok lang sa'kin na ako ang tuluyang maging malungkot eh, wag lang sila. hayy kung minsan, hindi mo alam kung sinasadya ba yun o talagang yun na. ang labo no? pero yun nga, masasabi ko lang.. corny man pakinggan o basahin.

tao rin ako na marunong masaktan. marahil oo kung minsan, naipapakita kong manhid ako, pero sa loob loob ko, ang sakit na talaga. aaminin ko, nagbubulag-bulagan at nagbibingi-bingian ako kung minsan para lang hindi isipin yun. seryoso, hindi ako bato o kung ano pa man na hinding-hindi masasaktan. oo, ilang beses na kong nasaktan at lumuha, alam kong sa buhay na ito, hinding-hindi mawawala yun. tanggap ko naman, ngunit sana hindi biglaan kasi hindi ako sanay sa biglaan.

wala po akong pinapatamaang tao o kung sino man. gusto ko lang ilabas yan. ü

-ulrichk

*ang buhay panganay

2005-07-22T15:10:00.000+08:00

ngayon ko lang nararamdaman 'tong feeling na 'to. hindi yung nararamdaman ko kay meLa [kahit first time lang..], hindi rin yung galit ko sa mga taong nakapaligid sa'kin ngayon sa 4-STA at sa batch, hindi yung asar ko sa mga taong nakasakit ng damdamin ko at nakainsulto sa aking pagkatao, hindi yung feeling dahil ako may hawak ng pamilya namin ngayon, hindi yung feeling na mabale-wala, hindi yung feeling na mabackstab at mapagtraydoran ng isang kaibigan...

kundi...

yung feeling ng isang panganay na anak na mula sa mahirap na pamilya at kasalukuyang natataranta't nag-aalala dahil sa kanyang papasukang unibersidad sa kolehiyo. bakit ko ba nararamdaman ito? kahit na wala namang gaanong nagsasabi sa akin na ganito ganyan, mag-aral ka kasi ganito ganyan...kumbaga eh, walang pressure na binibigay sa akin. pero sa totoo lang meron eh, ang sarili ko ang nagbibigay nito dahil ako'y may pakialam, hindi lamang sa sarili ko kundi sa mga taong mahal ko. ngunit bakit nga ba?

kasi...

-hindi sa pagmamayabang pero bilang panganay, ako ang inaasahan na aking Ina. kanyang inaasahan na ako'y makakapasok sa isang unibersidad na kung saa'y ako'y makapag-aaral at makatapos nang sa gayundi'y makapag-ani para sa aking pamilya.

-dahil na rin sa walang-humpay na pagtaas ng mga bilihin dito sa ating bansa, labis na naaapektuhan ang aking Ina. kahit na ba siya'y nagtatrabaho sa Dubai at umaani ng aming makakain at sa ikabubuhay namin dito sa Pilipinas. kumbaga, didiretsuhin ko na... hindi sapat ang kanyang kinikita upang matustusan ang pag-aaral at pangangailangan naming magkakapatid. siya nga pala, apat kami sa magkakapatid. ako, panganay na anak-17, si dan-9, si dodong-7 at si justine-1. kung iisipin mo na lang, eh ilang taon pa kakayod ang aking Ina para mapag-aral at mapakain ang aking mga kapatid? marahil sasanggi sa inyong mga isipan kung nasaan nga ba ang aming 'mga' ama. ayaw kong sabihin dito kung nasaan sila ngunit, may ilang tao na alam ito, ang mga pinagkakatiwalaan ko [bilang lang yun.]. masasabi ko lang, wala sila sa aming tabi at kahit kaila'y hindi sila tatabi sa amin.

-dahil sa hindi sapat ang kinikita ng aking Ina, talagang kinakailangan kong makapagtapos na't makapagtrabaho. ito'y upang hindi na ako maging pabigat sa binibitbit ng aking Ina. sa totoo nga lang, hindi ko na iniisip kung ito'y makabubuti sa aking sarili. mas iniisip ko ang aking mga kapatid, dahil naniniwala ako na mas maganda ang kanilang hinaharap kaysa sa akin sa mga panahon na ito. gusto ko maibigay sa kanila ang hindi naibigay ng aking Ina, hindi luho. lilinawin ko lang, hindi luho. ngunit, maayos na tirahan, magandang paaralan at maayos na pamumuhay. o maaari ko na ngang sabihin masaganang pamumuhay. hindi naman ako nagmimithi ng sobra-sobra, gusto ko lang na maging simple sila kagaya ko [pakapalan na to!].

-para na rin mapatunayan sa aking Ama na hindi lang ako si Ulrichk na walang alam at walang pupuntahan pagdating ng tamang panahon. hindi lang ako si Ulrichk na kanyang nilalait at pinagsasalitaan ng masasakit na salita. dahil ako'y naniniwala na siya rin ay mamumulat sa realidad.

-para na rin mapasalamatan at maipakita ko sa akin Ina ang kanyang lahat ng naipundar sa akin bilang si Mark Ulrichk. dahil sa totoo lang, hindi ako magiging ganito bilang isang indibidwal o sabihin na nating binata kung di dahil sa aking Ina. dahil sa kanya, ako'y isang ganap na binata na mayroong sariling mga prinsipyo't hangarin sa buhay na alam kong magagamit ko balang-araw kung ako nama'y magkakaroon ng aking sariling pamilya. ngayon, wala man siya sa aking tabi sa mga oras na ito. siya narito sa akin puso, at patuloy kong itinatago sa aking damdamin ang mga oras na magkasama kami.

ilan lang 'yan sa aking mga rason o dahilan kung bakit ko nararamdaman ang lahat ng 'to.

marahil ang iba'y magtatanong sa akin, "hindi ka ba nagsisisi na ikaw ang naging panganay sa inyong pamilya?". corny man pakinggan ngunit ito talaga masasabi ko... aaminin ko, kung minsa'y nadadala ako ng aking emosyon pero hinding-hindi ako magsisisi na ako'y pinagkalooban ng Diyos ng buhay na ito. minsan lang ako dadaan sa buhay kong 'to, dapat lang na ito'y sariwain at mahalin. at hindi lang panganay ang may mga ganitong pagsubok. lahat yan ay may pagsubok na haharapin para na rin sa kanyang ikauunlad. masaya nga ako, dahil sa gitna ng pagsubok at hirap na aking dinaraan sa panahon na ito, nananatili pa rin akong nakatayo at nakukuha pang ngumi't tumawa kasama ang mahal ko sa buhay [oo naman! may personal life ako!]. gusto ko lang linawin, hindi porket, ang aking atensyon ay nakatuon sa akin mga kapatid, wala na kong pansariling buhay. mali yun! meron naman no! at ako'y masaya dito. ü

masaya maging panganay. ü

-ulrichk

habang nag-aantay sa wala.

2005-07-17T20:57:00.000+08:00

bawat tao ay may prinsipyo. dito sila'y pumapanig sa oras ng kagipitan, kawalan at kaisahan. akin ding masasabi na ito ang susi sa kaginhawaan, kasiyahan, at tagumpay. ngunit, mahirap mang tanggapin, ito rin ay nakapagdudulot ng kahirapan, kalungkutan at kasawian.

ang prinsipyo ng bawat isa ay magkakaiba. at ang iba nama'y magkakapareho. aaminin ko sa aking sarili na ilan sa aking mga prinsipyo ay kaparehas sa iba. marahil ito'y dahil sa impluwensya ng tao nito sa akin o marahil talagang maisasabuhay ko ang kanyang prinsipyo. ngunit, hindi man ito nanggaling o nagsimula sa akin, ipinagmamalaki ko ito dahil ito ang gumagabay at tumutulong sa akin sa pang araw-araw kong pamumuhay.

kaya nga't hanggang ngayon ay aking napapatunayan na dahil din sa prinsipyo, hindi lahat ng tao ay maaari mong mapaniwala, mapasunod, o makasundo. hindi man angkop ang aking pagsasalin-wika ng "you can't please everyone". [di ako ako ganun kasigurado kung ito nga'y tama ngunit, sakaling ito'y mali, ikalulugod ko na inyong punan ang tag board ko o comment sa baba ng aking entry.] marahil, alam naman ito ng halos lahat ng tao.

aminin ko, minsan umiiral ang aking pagiging makulit. ngunit alam ko namang may katuturan din ang sinasabi ko at para na rin sa ikabubuti ninuman. hindi man ito tinanggap o pinakinggan, hindi ako magsasawang sabihin iyon.

yan ay naisip ko lamang habang nag-aantay sa wala...

-ulrichk

*na i-post ulit...

2005-07-15T08:21:00.000+08:00

naisip ko lang na i-post ulit to. kasi nakaka-inspire eh. actually, nakaw ko lang yan sa ibang blog. hehe.

IN LOVE ka ba or LOVE mo sya?
kala ko dati pareho lang iba pala!!
basahin para maliwanagan naman tayo.

It's definitely different when you love someone and when you're inlove with "someone"

explanation:

alin nga ba ang mas malalim?

Loving someone or Being in love with someone?

marami sa atin ang confuse tungkol dito.

Ikaw ba ay may girlfriend o boyfriend ngayon?

Mahal mo ba siya pero parang may isang tao na parang mahalaga din sayo.

o may mahal ka na akala mo eh mahal mo nga siya pero meron ka pa rin isang tao na minamahal ng totoo.

Kapag love mo ang isang tao masaya ka..
Feeling mo ok na ang lahat...
pero ang ma-inlove ka, ang siyang pinakamasakit sa lahat!

Kasi ang mga taong inlove ay ang mga taong ngsasakripisyo at ngpaparaya.

Teka bakit ka nga ba ngpaparaya?

Dahil ba hindi ka niya mahal o dahil hindi ka siguradong ok lang sa kanya?

Kung yan ang dahilan mo, walang duda na inlove ka nga sa kanya.

Kasi iniisip mo kung anong meron kayo sa ngayon ang tanging mahalaga at kontento ka na.

Pero isipin mo paano kung mawala ang taong yon at talagang hindi na kayo mag-usap at magkita...kaya mo ba?

Paano naman kung sayo siya inlove at ibinigay niya ang lahat para sayo pero hindi mo napahalagahanang lahat ng ito kaagad!

Paano kung isang araw naguluhan na siya sayo ng husto at maisipang lumayo na lang?

Paano kung sa sobrang pagiging iba mo sa kanya di ka na niya kausapin at tuldukan na niyang tuluyan kung ano na ang meron kayo?

Then bigla mong na realize kung gaano kaimportante sayo ang bawat isa kaya lang wala na siya!

Kaya mo ba?

Kung hindi ang sagot mo, malinaw nainlove ka nga...

Paano naman pag mahal mo lang, kapag mahal mo lang,
alam mo na palagi kang may choice,
ayaw mo siyang mawala dahil alam mong wala kang ipapalit.

Yung masaya ka sa kanya pero sa gabi hindi naman siya ang iniisip mo.
Mahal mo siya pero aminado ka sa sarili mo na balang araw hindi siya ang pakakasalan mo.
Mahal mo siya pero ang puso mo hindi lang pra sa kanya..
Mahal mo at masasaktan ka pagnawala siya pero alm mo na kaya mo yon.

Ngayon anong nararamdaman mo ngayon:

DO YOU LOVE SOMEONE

or

YOU'RE INLOVE WITH SOMEONE?

Isang araw magigising ka na lang na INLOVE ka na nga pero kahit anong gawin mo ay huli na.

Dahil maaaring yung taong INLOVE din sayo ay wala na pala.

Tandaan mo:

Masyadong mapaglaro ang puso huwag tayo magpaloko!!!

We learn to love someone pero minsan lang dumating sa atin ang pagkakataong ma-inlove!!!

Kaya kapag dumating ito, ano ang gagawin mo?

-ulrichk

*mahal mo ba?

2005-07-11T14:36:00.000+08:00

eto na naman ako para sa isa pang entry. haha. bahala na kung masunog itong pc ko kasama ako. hehe. di kasi ako makatulog dahil maraming bumabalabog sa aking isipan. at yun, wala na kong load eh, di ko makakausap si meLa. haha! =P

kahapon, buong hapon at kalahati ng gabi wala ako sa bahay. nung hapon, nanood kami ng opening ng UAAP sa araneta. kasama ko si meLa at nanay niya pati mga kaibigan niya. lahat sila taga-UP! haha! eh kasi, kahapon, opening game ang UP at UST. edi yun, nasa side ako ng UP. nung pag-upo namin, iba yung naramdaman ko. hindi yung nararamdaman ko kay meLa ah. =P hindi rin yung 'nakakatakot' na pakiramdam. kakaiba yung naramdaman ko sa loob ng araneta, kaya natatameme ako. ang lupet kasi ng cheer ng UP. kumpara sa ibang schools [UE, FEU, at UST]. tapos talagang napakarami pa nila! iba sila kung magbigay suporta sa school nila. ehh first time ko makita yung ganun. kaya yun, tameme ako.

dun ko nakita ang pagmamahal ng bawat estudyante o mag-aaral sa kanilang eskwelahan. hindi lang naman ang UP eh, ganun na rin ang ibang schools. pero sa kanila ko nakita yung 'matinding' pagmamahal tungo sa kanilang school. kumbaga, lahat ng tao sa araneta [hindi lang mga taga-UP], nandoon para magbigay sa suporta sa school nila. manalo, matalo... ok lang sa kanila! ang importante ay sila'y nandun para magbigay suporta sa mga players ng kanilang school.

alam ko na hindi lahat ng nandun ay nag-aaral sa FEU, UE, UST o UP. parang ako, haha! nandun ako para manood at samahan sila meLa. =P pero parang naisip ko nung matapos na ang laro, nagbigay ako ng suporta on both teams. kahit na hindi ako taga-UP o UST. kasi kasi pareho silang magaling. kaya nga lang, sa isang laro, talagang kinakailangan may manalong isang koponan. at yun, kahapon pinatunayan ng UP na sila ang dapat manalo laban sa UST. ang galing! =P UP Fight! GO USTE! haha! [ang feeling ko ah! haha pasensya na sa mga taga-UP at taga-UST diyan] =P

wala lang masasabi ko lang, mahalin ang inyong paaralan o eskwelahan, panget man o maganda man ang mga facilities at histura nito at mahirap o madali man ang turo dito... dapat pa rin itong mahalin. dahil ito ang nagiging pangalawang tahanan ng bawat estudyante. dito'y ang bawat isa'y natututo ng mga panibagong kaalaman para na rin sa kanyang ikauunlad at ikabubuti pagdating ng tamang panahon kung kailan kinakailangan na niyang tumayo sa sarili niyang mga paa. ito lamang ang makapagbabago ng buhay at pananaw ng bawat isa. haha! =P

kaya yun, ikaw? mahal mo ba school mo? üüü

-ulrichk

*talumpati

2005-07-11T14:13:00.000+08:00

nung friday, sa Filipino, nahati yung klase namin sa dalawang grupo, eh yung grupo ko, puro magugulo, mga antukin, mga maiingay at makukulet. pero natuwa ako kasi, tumulong talaga sila. nung una pa nga eh, walang gustong mag-volunteer! grrr! tapos sabi ni von [classmate ko kasi last yr], ako na lang magsalita. pero tutulong sila sa pamamagitan ng pagbibigay ng opinyon ukol sa paksa, "Maganda pa ba ang mundo". eh yung grupo namin ay sang-ayon dun.

eh yun, medyo nahihirapan ako kasi, pessimist [mali pa yata spelling ko. ingles kasi! grr] ako eh. kaya yun, naiisip ko na hindi na maganda ang mundo. pero pagkatapos kong marinig yung mga opinyon ng mga kagrupo ko, parang mas namulat yung isipan ko. hehe. kasi nga negative thinker ako. kaya yun, medyo nag-aalangan ako talaga.

edi yun na, tapos na yung binigay sa amin na 'paghahanda'. tapos nag toss coin na, basta sa piso eh. kami yung tao. tapos yun, tao nga lumabas. nangangahulugan na ako ang unang magbibigay ng talumpati ukol sa paksa. sa totoo lang, di ko na maalala mga pinagsasabi ko doon. haha! basta labis kong ikinatuwa nung matapos na ko, at ako'y kanilang pinalakpakan, kabilang na ang aking guro na si Gng. Cruz. hehe. Salamat po! haha! =P

matapos yun, parang mas nafeel ko na ulit yung school. parang mas nachachallenge na ko lalo pa man nasa honors class ako. siguro nga, pa-easy easy pa lang ako sa mga oras na 'to. pero kapag nagseryoso na ko. yun na. haha! aminado naman ako, magaling sila. basta yun. haha.

astig talaga mag-talumpati. ang sarap ng feeling pagkatapos mo magpahayag. haha wala lang. masaya lang talaga. =P

-ulrichk

*bata-batuta

2005-07-07T02:45:00.000+08:00

di ko akalain na sa isang taon, 18 na ko. kumbaga kapag sinabing 18 years old, unang papasok sa isipan ng isang lalake eh ang salitang Legal. sa babae nama'y ganoon din ngunit, debut nila yun eh.

parang tuloy namimiss ko yung time na bata pa ko. kumbaga, wala pa kong iniisip kundi yung paglalaro ko't pag-aaral ko eh. noong bata pa ko, marahil ang tanging gagawin ko lang ay mag-aral, maglaro, kumain [siyempre!!!], maligo, manood ng tv at matulog. hindi sa gusto kong bumalik doon ngunit parang namimiss ko lang yung time na yun.

naaalala ko pa nga eh, ako'y uuwi galing school sa pamamagitan ng school bus tapos, pagkauwi, lapag ng bag, kuha ng makakain sa ref o sa kabinet tapos yun, uupo na ko sa harap ng tv. pero kung may bago akong laruan, pagkagaling sa school, laro kagad! kasi mag-isa lang ako noon kaya siguro ganun ako. tapos, bago dumating si mommy, gagawin ko na lahat ng homework ko. para pagdating niya eh, kakainin ko na lang yung pasalubong tapos, matutulog na ko.

diba, parang nakakamiss yung time na bata pa ko talaga. hindi naman sa pagsisisi ko na tumatanda na ko unti-onti. pero talagang naaalala ko lang at namimiss yung mga oras na yun. subalit ngayon, tignan mo naman, 4th yr na ko, ilang buwan na lang at gagraduate na [sana!]. kumbaga, isa na namang hakbang tungo sa aking minimithi ang kinakailangan kong gawin. nagpapatunay lang na napakabilis ng oras.

ehh ngayon, yun nga, sa school, 4th yr na ko tapos CBS ako. parang alam mo yun, kailangan kong balansehin ang oras ko. tapos sa bahay, kuya na nga, tatay at nanay pa. tapos sa pansariling buhay, secret! haha! basta yun, parang kung titignan, ang onti ng aking responsibilidad. oo nga, kaunti lang yan, subalit ang bigat naman ng mga 'yan. pero buong puso pa rin ako nagpapasalamat na kahit papano ay nandiyan ang Diyos, para gabayan at tulungan ako sa pang araw-araw kong pamumuhay. dahil iba't ibang klaseng desisyon ang aking ginagawa. hindi lang ang Diyos, kundi na rin ang aking mga Kapamilya't kaibigan. kaya salamat sa inyo!

kay bilis talaga ng oras, dati yun na nga, uhuging bata pa ko. tapos ngayon, unti-onti na kong nagiging isang ganap na binata na unti-onti nagkakaroon ng mga sariling prinsipyo na pagdating ng panahon ay aking magagamit. talagang kapag bukas ang iyong isipan sa mga nangyayari sa paligid mo, madaling mag-iiba ang iyong pag-iisip at pagtingin sa mga bagay-bagay. pero yun na nga, kung ganito ngayon, puno ng mga pagsubok, eh pano pa 10 years from now? at sa mga susunod pang mga taon?

hayyy, buhay talaga. di bale, kung ang iba nga ay nakakaraos eh ako pa! =P

-ulrichk

*bayani

2005-07-05T05:45:00.000+08:00

kanina sa classroom, Filipino time, napag-usapan namin ni Abi [seatmate ko], yung tungkol sa nakaraan. oo nga, bukambibig ko na sa blog ang nakaraan. pero kanina talaga ang saya ng usapan. kasi isipin mo nga naman hindi rin mabubuo ang kasalukuyan kung hindi nakalipas o lumipas ang nakaraan.

ayun, pinapabasa kasi sa amin yung isang akda ni Jose Rizal na "tinuringan" na bayani ng Pilipinas. nakalimutan ko na yung pamagat eh. [sorry makakalimutin eh] kaya yun, naisip bigla ni Abi, "paano kaya kung hanggang ngayon, under pa rin tayo ng mga Espanyol, Hapon at Amerikano?" tapos sabi ko, "onga no!". dugtong ko pa, "takte, isipin mo na lang technology natin ngayon no?! kung hanggang ngayon colony pa rin tayo ng mga bansang yun!". ehh si Abi, mahilig yun sa mga pang-Militar [CAT Officer yun! Flight Charlie!] kaya yun mas naiisip niya yung mga pang-Military purposes. ehh ako naman, basta naiisip ko yung Technology siguro natin kung ganun nga... eh iba na! haha! tapos yun, parang naisip ni Abi, yung mga bayani raw ang may kasalanan kung bakit ganito rin tayo ngayon. ang weird ng usapan namin no? haha!

parang naisip ko na rin tuloy, paano kaya kung hanggang ngayon, nasa ilalim pa rin tayo [mga Pilipino] sa mga Espanyol, Hapon o Amerikano? marahil siguro, ibang - iba na ang Technology natin. halimbawa, kung Hapon ang tuluyang nakasakop sa bansa natin, siguro isa na tayo sa mga mayayamang bansa na tinitingila ng bawat bansa. at naisip ko pa, yung mga pinagkukunang-yaman ay mas nagagamit ng maayos at talagang namamaximized ika nga ni Ms. Jen [aking guro sa Ekonomiks]. at lalung-lalo na, hindi gaanong nagkakagulo ang mga mamamayan dahil sa maling pamamalakad ng Gobyerno. oo nga, sabi nga nila, tayong mga Pilipino ay may karapatan sa bansang ito dahil ito'y atin. ngunit, isipin na lang, oo nga, tayo'y malaya dahil tayo'y nasa ating bansa. at dahil din sa kalayaan na yan, yan tuloy, may kalayaan ang mga nakaupo sa Gobyerno na mangurakot! tsk tsk. subalit hindi ba naisip ng mga 'tinuringang' mga bayani ang maaaring maging hinaharap ng sambayanang Pilipino? kasi naisip ko, ang bawat isa ay nagnanais ng kapangyarihan. hayyy, kung bakit pa kasi nauso yan. haha!

maituturing ko ba kayong mga 'bayani' ng bayan?

-ulrichk

*nakaraan.

2005-06-24T16:26:00.000+08:00

mahirap maibsan ang nakaraan, lalung-lalo na sa aking isipan.
ako kasi yung tipong taong, palaisip. kahit na may ilang bigay na di na kailangan pang pagtuunan pa ng panahon ay aking iniisip pa at pinagtutuunan ng panahon. oo nga eh, parang napakalabo na aking pagkatao kung minsan. kaya't akin na lamang tinatanong ang aking sarili, "sino ba kasi tayo?".
hanggang ngayon, marahil napakaliit ng porsyento ng aking pagkakakilala sa aking sarili. hindi ko pa lubos na kilala si Mark Ulrichk F. Zafranco. siguro nga't masasabi ko na kahit papano'y may ilan-ilang bagay na alam ko sa aking pagkatao.
katulad na lamang ng aking nabanggit na mahirap maibsan ang nakaraan, aminado ako sa aking sarili na hindi kasing buti ng Mark o Ulrichk ngayon ang dating Mark o Meak Zafranco.

kung ako'y mabibigyan ng pagkakataon na muling kilalanin at balikan ang aking pagkatao noong nakaraan, ito'y lubos na aking ikagagalak. marahil siguro'y magtataka kayo kung bakit. alam niyo kung bakit, dahil hindi ako magiging ganito kundi rin dahil sa nakaraan.

mangilan-ilan pa lamang ang aking nasabihan ukol sa aking pagkatao noon. ilan lamang sila sa aking mga pinagkakatiwalaan. marahil nga't walang nagbabasa ng aking blog, gusto ko lang maibahagi sa kung sino man ang makabasa nito ang aking pagkatao noon.

noon, maituturing na ako'y isang loko, hambog, mapanlait, maangas at gago. siguro nga'y hindi ito mababata sa aking panlabas na kaanyuan. ngunit ito nama'y kitang-kita ayon na rin sa aking pananalita't kilos. hindi ko naman na kinakailangan pang isa-isahin pa ang mga 'yon. akin lamang masasabi na ako'y muntikan ng masangkot sa isang fraternity, muntikan na kong masipa paalis sa aking paaralan, ang pagiging hambog at maangas ko ang aking nagiging damit sa araw-araw kong pagpasok sa paaralan, ang pagmumura ko't pagiging gago ang aking pamamaraan sa pakikisalimuha sa iba't ibang klase ng tao at ang aking pagiging loko ang naging dahilan ng maagang pagtanda ng aking Ina.

ilan lamang iyon sa aking mga naging ugali noong ako'y bata pa lamang. maituturing ko na bata ako noon dahil na rin kung iyong susuriin, ang maging ganoong klaseng tao ay isang anyo ng pagkabata. kung titignan ito sa napakalawak na paraan, ako'y matuturing na "isip-bata" o sa ingles ay "immature". oo nga, hindi maganda pakinggan ngunit ito'y aking pinagmamalaki dahil dito ako namulat mula sa pagkabata. at dito ko nakilala ang aking sarili noong ako'y bata pa lamang. sa lahat ng pangyayaring iyon, marahil nama'y sa pagiging mulat na ang aking isipan, lahat ng 'yon ay akin ng kinalimutan at hinding-hindi na gagawin pang muli.

taun-taon, lahat tayo'y tumatanda. at habang tayo'y tumatanda, ay unti-onti natin nakilala ang bawat isa gayon na rin sa ating sarili. ang pagkakilala sa sarili ay hindi kahihiyan. ito'y dapat pa nga natin ikalugod dahil sa ganoong paraan ay nakikilala natin ang ating sarili.
ako, sa gulang na labing-pito, inaamin ko sa aking sarili at sa ibang tao na hindi ko kilala ang aking sarili. marahil kilala ko ang aking sarili noong ako'y bata pa lamang, ngunit hindi ko pa kilala ang aking sarili nung aking sinapit ang tinedyer [teenager] na pamumuhay.
alam ko namang habang tumatagal at habang papalapit na rin ang aking pagtatapos bilang isang teenager, ay panibagong hamon at pagkatao na naman ang aking haharapin bilang isang ganap na binata.

kaya nga, minsan depende na yan sa tao kung kakalimutan ba niya ang nakaraan o gagamitin ito para na rin sa ikauunlad ng kanyang sarili. alam ko namang may ilang bagay talaga na kinakailangang kalimutan at masimulang muli para sa ikagaganda ng hinaharap ng bawat isa. ang pag-unlad ng isang tao ay batay na rin sa kanyang nakaraan at sa kanyang pagdadala rito.

-ulrichk

bakit ganito?

2005-06-22T09:32:00.000+08:00

minsan na ako'y mabigo't masaktan, mapag-iwanan at mapagsalitaan ng masama.
dahil doon, aking pinili na maging mag-isa. akin ng kinalimutan ang magmahal. masakit man isipin ngunit kinakailangan kong gawin. upang maibsan ang sakit na nararamdaman.

ngunit, sadyang mabilis ang pagtakbo ng oras na kahit sinuma'y maaari nitong maiwan. oo nga, tama nga yung kasabihan na ang oras ay nakapagpapagaling ng mapait na nakaraan. subalit kung minsa'y aking naitatanong sa aking sarili, "tuluyang bang nawawala ang isang mapait na nakaraan?" marahil may magsasabing "oo", marahil mayroon ding magsasabing "hindi".

noon pa ma'y tinanggap ko na sa aking sarili ang realidad. mahirap man tanggapin ngunit ano pa nga ba't magagawa ko, eh ako ay bahagi ng realidad.
kung minsan nga'y nagdududa ako sa realidad. di ko alam kung bakit.

ewan ko ba. di ko na rin alam sinasabi ko.

-ulrichk

:D

2005-06-13T14:16:00.000+08:00

"Si Dodong, si Dodong!"

Wahaha! d= Hi guys. Hinack ko account ni Ulrichk! *evil laugh*

WEH!

*iyong dinggin.

2005-06-13T12:26:00.000+08:00

upang mas lalong mapabilis ang aking pag-blog, marahil kinakailangan ko na ring gamitin ang wikang Filipino. ito'y para na rin sa paggunita at pagbibigay galang sa Araw ng Kalayaan. ika-107 na nito.
halos isang linggo rin akong hindi nakapag-blog. ito'y dahil ako'y tinatamad sa mga panahong iyon.
oo nga, Senior na ko. parang kailan lang noong sinasamahan pa ko ng aking Ina sa paaralan dahil unang araw ko sa Claret at ako'y Prep pa lamang. parang kailan lang kami'y nagffield trip sa Manila Zoo, Fort Santiago, Rizal Park, Biak-na-bato, at iba pang mga Lakbay Aral. parang kailan lang noong ako'y umakyat sa entablado kasama ang aking Ina sa pagkuha ng Diploma. parang kailan lang noong bago pa lang ako sa departamento ng Hayskul. parang kailan lang noong ako'y tumakbo sa CBS. parang kailan lang noong inaayos namin yung venue para sa Sophomores' Night. parang kailan lang noong kami'y nag prom. at ngayon, ako'y isang ganap na SENIOR na.
at ngayon, hawak na namin bilang mga Kuya ng Claret ang napakalaking responsibilidad. para sa akin, ito'y hamon para sa aming Batch.
noong nakaraang linggo, wala naman kaming halos ginawa. asar nga eh, lagi na lang ako inaantok sa klase. minsan pa nga'y nakakatulog na ko, pero minsan sinasadya ko. gumagawa ako ng paraan para di mahuli! ito yung style ko, may hawak na pen at kunwari'y nagsusulat. at minsan nama'y kunwari nagbabasa ako. pero sa totoo lang... tulog na ko! haha! =P
ehh ang boring eh, minsan kahit pilitin ko ayaw talaga. kung hindi naman ako natutulog, kumakain ako ng maliliit na cookies. haha! eh gutom ako minsan ehh! =P
yun ang mga pangyayari noong nakaraang linggo sa school. [haha. wala ngang nangyari eh!]

kahapon naman, kami [cbs] ang nagsilbing registration sa Orientation ng Parents ng 1st year. marami ang nagpunta. pagkatapos ng orientation, kami kami nila Carlo, Nathan, L.A., EZ, Gene, Billy, Martin at ako ay nagpunta sa isang computer shop. naglaro kami ng Half life at counter strike! masaya nga eh. yun lang. hehe.
gusto ko sana idagdag yung nangyari pagkatapos nun pero tatanungin ko muna siya kung pwede. basta masasabi ko doon, MASAYA! sobraaa! =P

dugtungan ko na lang ulit to kapag sinipag ako! haha!

"masarap matulog, walang namang nagsasabing hindi masarap matulog." [haha! behlat! =P ]

-ulrichk

*let it be

2005-06-08T13:34:00.000+08:00

yey! it's official... SENIOR na ko! [wala lang. sinabi ko lang!]

let me recap for a while what happened starting june 4 - june 6 2005.

*june 4
my cousin and i went to megamall to watch RPC [Ragnarok Philippine Championship] Regionals. i got the chance to meet [again!] my guildmates in SW namely, keyless, hobbie, insinuendo, mogantho, soultempest, destiny, lvl_down, and carlo01. the whole program we were with keyless and hobbie. we shared some moments [in-game and irl]. going back to the tournament, Rebirth won that day and they were the finalist. two thumbs up for them.
after the tournament, we went to the condominium of keyless. keyless ordered a 18-inch pizza at Yellow Cab [yummy!]. we waited for 1 hour and 30 minutes i guess. and when the pizza came, i thought i could only eat 1-2 slices of it but it was sooo shocking. guess what, i ate 5 slices of pizza! i just can't believe that i ate those slices.. sa payat kong toh! ahaha! =P then after that, we went home na.

*june 5
again, we went to megamall for the day 2 of RPC Regionals Tournament. we're there to support the team of our guild. the Steel Wolves GP and Seraphant! [GO Seraphant!] but unfortunately, SW GP fell and same with the Seraphant. but i would like to emphasize something with the Seraphant team. they were the only team who wiped out the members of their opponent. they deserve to be the champs of NCR.
in the finals, Rebirth and Hazzard went head to head. mano a mano! ahaha! [baduy] Hazzard won. but still, i salute the Rebirth team for representing the Chaos server. Congratulations to team Hazzard. =P

*june 6
tentenenen!
my first day! wooo! for my last yr in Claret, i belong to STA [St. Thomas of Aquinas ata haha!] section. and my adviser for my last stay is Ms. Jennefer Suplito [that's the spelling! tama yan!] i'm not expecting a lot from this section though it is a star section. i'm just hoping everybody will cooperate. yun lang. =P
btw, half day kami nun. i went home first and then i came back for the CBS meeting. the meeting lasted for 2 hours i guess. i can't remember it! bangag pa ko! =P
then, i had my haircut first then i went home and chat. haha! hello ms. sunget!! =P
bsta! SENIOR na ko! =P

there you have it, my short but interesting recap for june 4 - june 6 [feeling eh noh, "interesting daw"!] this day was sooo tiring. we [cbs] toured the freshmen in our campus. since they are our little brothers, we were called as "kuya". sounds freaky isn't it? [oo na! matanda na ko! haha!] also, we were the facilitators for their level assembly, same with the sophomores.
bsta! nakakapagod! chaka, i missed almost all of my subjects for this day because of that.
tomorrow, i'll miss my subjects [again!]

- Mass of the Holy Spirit [morning - nasa prayers of the faithful ako! ok lng, faithful naman ako. =P ]
- Recess [haha! yeah!]
- 3rd yr level assembly [after recess]
- Lunch [haha! yeah! again..]
- 4th yr level assembly [halaaa!]

that's my sched for tomorrow. hayy, kapagod. and that's it for now.

babai.

-ulrichk

*outside the nine

2005-06-04T12:02:00.000+08:00

i did nothing. the whole day i was just listening to music. i don't know why am i still blogging.
i can't wait for school. weee. 2 more days. ahaha! SENIOR na ko! yeah! =P
hmm, i'm too stubborn to make this entry longer, i'll end this now.
but before i go, i would like to say something to my friend, kaye.
kaye! pag-pray mo ko ah!!! sana wag ka magbago. dpat ikaw pa rin yung kaye na nakilala ko! lagi mag-iingat! God Bless! ü

that's it. babai.

-ulrichk

*elzzup

2005-06-02T18:48:00.000+08:00

a few hours back, i felt like batman but then the world was playing as the riddler. sounds puzzling isn't it? but then with the help of my best friend, aleena, we've managed to solve that freakin' puzzle. enough said. =P
i'm still sick and i hate it. i really want to go out with my friends but then my wallet is empty! grrr! sick = no allowance! waaahhh!
one more thing, i haven't seen yet Star Wars!!! WAAAHHH! i don't know kung kelan ulet lakad ng barkada.
btw, my entry yesterday saks. i was turning into loco at that time.
weee! i need to rest.

babai

-ulrichk

*yhw

2005-06-01T22:02:00.000+08:00

i'm still awake. i haven't sleep since last night. i just can't sleep. i don't know why...
i'm still sick and it sucks! grrr. june 6 is just around the corner, i need to rest badly. i don't know why...
i'm still here, fighting for nothing i guess. letting my mind to be controlled by my feelings. i don't know why...
i'm still wondering why did they cancelled the concert of SlipKnot here in the Philippines. i already have a ticket but then i lost it. [btw, here's the poster of the said concert.---> http://i3.photobucket.com/albums/y52/kaavod/slipknot1.jpg click it, if you're interested.] but still, i don't know why...
i don't know why am i here.
i don't know why is this happening to me.
i don't know why...
i just don't know why!
why is there such a word as "why"?
i really need to know why!!!

ok then.. i'll stop.

babai.

-ulrichk

*kcis

2005-05-31T20:54:00.000+08:00

i'm sick. grrr.
usage of grammar - 2nd entry = saks.

i need to sleep.
it's killing me.
weee.

-ulrichk

*051624738

2005-05-28T01:12:00.000+08:00

woooo! almost a week of not blogging! i don't know, i was tooooo stubborn to update my blog. but, take note of the word "but". not the part of the body huh! =P many things happened particularly in my personal life as an eccentric person. hmm, who would probably agree that i am an eccentric person anyway? nah.. fuck it. =P
uhm, unfortunately, i'm not in the mood to talk about it. weee, sorry! =P hmm, i could probably give my conclusion with all of those things. one word = disasterpiece! >:)

i am sooo tired right now, physically and mentally!
it's a miracle! i attended my review class earlier this morning. actually, i'm after the test. i thought it was the UPCAT mock exam but it wasn't... it was the ACET mock exam.
if i were to describe it in a simple way uhm it would be this way:

ACET = my worst nightmare!

wanna know why? my percentage is 32.8%!!! and holy macaroni! that is soooo freakin' LOW. it's like after i saw the result of my test... slipknot's song, "disasterpiece" suddenly played in my mind. and it's like i want to head bang every now and then especially when i hear the sound of the drums!!! yeah! GO JOEY! double-bass rules!!! >:) btw, that is the drummer of Slipknot, Joey Jordison. and don't ask, he's the best drummer i've ever seen in my entire life! actually he's the best there is. =P ok, going back in what i am talkin' earlier, our instructor gave us a 15-min break and luckily i brought my cd-player with me. while i was listening to Slipknot, i really want to headbang but i can't. kase nakakahiya! =P also, i'm imagining that the drums set is my table, pen and the fan beside me. wooo! i just can't forget the feeling of it. it's more than of a paradox deity vessel! weee! nah, forget it.

waaahh! i'm sooo tired...sobra. tomorrow, i will not attend anymore my review class because tomorrow will be the project proper of CBS. sana maging successful! weeee! but, i'm gonna miss the UPCAT mock exam tomorrow. :( if only i could divide myself into two. the half will be participating in Claret for the project and the other half will be on UPIS for the UPIS mock exam! ahahaha! but it will affect my brain... weee!ok, i'll stop. =P

uhm, God Bless na lang to my classmates! Kaya nyo yan! ü

before i go, i'll leave a short message to my classmates in UPIS-D. here it goes:

elow po. thank you sa lahat. kahit d ko ka-close, kahit d ko kakilala, basta thank you! God Bless sa college life niyo. at least, to the next step na tayo (yeah, i got it from american pie. =P ) all i can say is... God Bless! Kaya nyo yan! ü

feeling ko naman, may babasa eh no? ahaha! =P

ok, i need to rest.

bye.

-ulrichk

broken sonnet

2005-05-22T13:58:00.000+08:00

And now I concede on the night of this fifteenth song
Of melancholy, of melancholy
And now I will admit in this fourth line
That I love you, that i love you

I don't care what they say
I don't care what they do

Cause tonight I leave my fears behind
Cause tonight I'll be right at your side

The clock on the TV says 8:39 p.m.
It's the same, it's the same
And in this next line I'll say it all over again
That I love you, that i love you

I don't care what they say
I don't care what they do

Cause tonight I leave my fears behind
Cause tonight I'll be right at your side
Lie down right next to me
Lie down right next to me
And I will never let go, will never let go

I leave my fears behind
Cause tonight I'll be right at your side
Lie down right next to me
Lie down right next to me
And i will never let go, never let go

But still I see the tears from your eyes
Maybe I'm just not the one for you

*broken sonnet
-Hale

-wala na ko mggawa. kaw na nagsabi, and kung nattandaan mo, kpag ikaw na nagsabi, ggawin ko. salamat sa lahat. as in salamat.

-ulrichk

felt

2005-05-17T16:10:00.000+08:00

ako'y muling umibig at nabigo,
ngunit sa pagkakataong ito,
walang halong-biro
ika'y inibig ko.

lubos ngang kayhirap intindihin,
ang aking nararamdama't mithiin.
tanging magagawa'y patuloy isipin,
nang sa gayo'y ito'y iyong dinggin.

ika'y aking naiintindihan,
na sa iyo'y paghanap ng iba ang dahilan.
upang hindi maging hadlang sa masayang samahan,
at sa ginintuang pagkakaibigan.

nawa'y aking mabakas,
sa mga mata mong likas.
ang ibinigay na pag-ibig na wagas,
na kailan ma'y walang wakas.

hindi man tayo magkita,
handa naman ang aking mga salita.
na iyong mababata hindi lamang sa aking mga mata,
kundi iyong mararamdaman sa aking puso na nagsasabing, mahal kita.

-ulrichk

the nameless.

2005-05-14T13:37:00.000+08:00

-day 10 - may 13 -

you have only been gone, 10 days, but already i'm wasting away...

subject: English II

that's all. nothing happened.

after class, we went to jollibee sikatuna for our lunch. after we had our meal, a little bonding sessions... the usual.
then, ez and i went home. cardo, daboy and el when to claret for their training in debate. when i got home, hmm, 15-30mins of browsing the net then i went to my bed and rest.
i woke up at 7pm, i think. then yun.

uhm, before i end this entry, plug lang!

-please read my entry entitled, "read this...ü". basta read it! =P

-gig tomorrow night @ freedom bar of angie, lorraine and denden's band! (sorry i don't know the name of their band...weee) =P

-lastly, tomorrow will be the birthday of ez and denise! ü

that's all for day 10. sheeett, 3 wks pa. *sigh*

ok then, bye.

-ulrichk